Ο Φρανς Κάφκα κάποτε είπε…

Τα βιβλία που έχουμε ανάγκη είναι εκείνα που πέφτουν σαν το τσεκούρι στην παγωμένη θάλασσα της ψυχής μας!

Όταν κάποιος επώνυμος ή πρώην αξιωματούχος εκδίδει βιβλίο με αποκαλύψεις τότε κατά κανόνα ακολουθεί ένας σχετικός ντόρος στη δημόσια σφαίρα. Ως εκ τούτου είναι απορίας άξιο που ο σχετικός κανόνας δεν επιβεβαιώθηκε με την κυκλοφορία του τελευταίου βιβλίου του Βαρουφάκη. Και αυτό γιατί εκεί ο Γιάνης δεν αναλύει τις οικονομικές του θεωρίες, αλλά αντίθετα περιγράφει με ανάγλυφο τρόπο πως εξελίχθηκε η διαπραγμάτευση με τους δανειστές όταν ήταν υπουργός.

Ο Βαρουφάκης είναι για πολλούς αμφιλεγόμενη προσωπικότητα καθώς του χρεώνουν ναρκισσισμό, ερασιτεχνισμό και εν τέλει την ευθύνη για το τρίτο μνημόνιο. Σε αυτό το πλαίσιο τον έχουν δαιμονοποιήσει και απορρίπτουν a priori ότι λέει. Για εκείνους που θεμιτά πιστεύουν πως τα μνημόνια ήταν ευλογία για τον τόπο είναι λογικό να μη θέλουν να «συζητήσουν» οικονομικά μαζί του. Προς τι όμως η άρνηση ανάγνωσης μια από πρώτο χέρι ιστορικής μαρτυρίας;

Όλοι συμφωνούν πως η πιο σημαντική περίοδος της μνημονιακής Ελλάδας ήταν το πρώτο εξάμηνο του 2015. Ήταν μια περίοδος, που όπως έχω ξαναγράψει, συνέβαλε στο να πέσουν πολλές μάσκες ταυτόχρονα. Η άνοδος του Τσίπρα στην εξουσία, εκτός από την πολιτική απάτη του αντιμνημονιακού ΣΥΡΙΖΑ, έδειξε πως η Ε. Ε. δεν ενδιαφέρεται για τη δημοκρατία αλλά για τη δημοκρατική νομιμοποίηση των ντιρεκτίβων της, έδειξε πως όσοι είχαν στηρίξει το μνημόνιο προτιμούσαν να καταστραφεί η Ελλάδα προκειμένου να δικαιωθεί η άποψη ότι δεν υπήρχε άλλος δρόμος* και τέλος έδειξε πως όσοι διαδήλωναν ενάντια στα μνημόνια κάθε άλλο παρά ειλικρινή διάθεση θυσίας για τα υποτιθέμενα ιδανικά τους είχαν.**

Εκείνο το εξάμηνο, όπως όλοι θυμόμαστε, υπήρχε μια μεγάλη αγωνία για το τι θα γίνει. Όλοι κρεμόμαστε από τα χείλη των κυβερνώντων, περιμέναμε με αγωνία τα ανακοινωθέντα των Eurogroup και των διμερών συναντήσεων. Οι συνεντεύξεις του Τσίπρα και του Βαρουφάκη έπιαναν ταβάνι σε ακροαματικότητα. Και παρά το ότι καταναλώσαμε τόσο χρόνο μπροστά σε τηλεοράσεις και υπολογιστές σπανίως αισθανθήκαμε σοφότεροι μετά. Φράσεις κλειδιά του τύπου «είχαμε μια εποικοδομητική ανταλλαγή απόψεων» επαναλαμβάνονταν μονότονα μεγαλώνοντας έτσι το ενδιαφέρον και την αγωνία μας για το τι επιτέλους συζητούσαν ο Τσίπρας με τη Μέρκελ και τον Ολάντ, ο Βαρουφάκης με τον Ντάισελμπλουμ, τη Λαγκάρντ και το Σόιμπλε και πάει λέγοντας.

Το βιβλίο του Βαρουφάκη έρχεται να ρίξει φως σε όλα αυτά καθώς με λεπτομερή χρονολογική σειρά απαριθμεί τι γινόταν πίσω από τις κλειστές πόρτες των διαπραγματεύσεων. Μάλιστα, ο Γιάνης δεν παραβλέπει να αποκαλύψει τη στρατηγική της ελληνικής κυβέρνησης, το πως αυτή αντιδρούσε στην πορεία των διαβουλεύσεων και ποια μέλη του κυβερνητικού συμβουλίου ήταν πιο κοντά στη ρήξη και ποια στο συμβιβασμό. Αν μη τι άλλο έχει αξία να δει κανείς το πως ο Δραγασάκης, ο συγγραφέας του Προγράμματος της Θεσσαλονίκης, προσέγγιζε την όλη διάδραση με τους δανειστές.

Το βιβλίο είναι επίσης γεμάτο πληροφορίες που είτε θα εντυπωσιάσουν, είτε θα εκπλήξουν τον αναγνώστη. Για παράδειγμα έχει αξία να μάθει κανείς ότι τον Βαρουφάκη καλούσε στο τηλέφωνο για να προσφέρει βοήθεια και συμβουλές όχι μόνο ο Μπέρνι Σάντερς, αλλά και ο …Εμανούελ Μακρόν. Ο τελευταίος μάλιστα αποπειράθηκε να αναλάβει θετική πρωτοβουλία για την Ελλάδα τη βδομάδα του δημοψηφίσματος. Ίσως αυτό να κάνει πολλούς να αναθαρρήσουν ότι η Γαλλία θα μας στηρίξει πιο αποτελεσματικά τώρα που ο Μακρόν είναι πρόεδρος. Παρότι κανείς δεν μπορεί να προβλέψει το μέλλον με ασφάλεια, τα όσα εξιστορεί σε άλλα σημεία ο Βαρουφάκης για Γάλλους σοσιαλδημοκράτες αξιωματούχους δεν αφήνουν πολλά περιθώρια αισιοδοξίας. Το «Adults in the Room» τέλος περιέχει εξηγήσεις και για κάποια ζητήματα ήσσονος σημασίας που όμως μας απασχόλησαν υπέρ του δέοντος τότε και εκ τούτου πολλοί από μας θα θέλαμε να διαλευκάνουμε. Σε αυτά συγκαταλέγονται η ενδυμασία του Γιάνη κατά τη συνάντηση του με το Βρετανό ομόλογο του, η περιπέτεια του στο εστιατόριο στα Εξάρχεια και το πως υποτίθεται γεννήθηκε η ιδέα στο Λαφαζάνη να εισβάλει στο Νομισματοκοπείο.

Όσοι διαφωνούν με την οικονομική προσέγγιση του Βαρουφάκη δύσκολα θα αλλάξουν γνώμη διαβάζοντας το βιβλίο του. Αντίστοιχα, όσοι συμφωνούν μαζί του δε θα βρουν εκεί πολλά νέα στοιχεία που θα ενισχύσουν τη κοσμοθεωρία τους. Αμφότεροι όμως μπορούν να επωφεληθούν από αυτό το «τσεκούρι στη ψυχή» μιας και η εν λόγω μαρτυρία, όσο υποκειμενική και αν είναι, όλοι κατά βάθος γνωρίζουμε πως θα ληφθεί σοβαρά υπόψη από τον ιστορικό που θα καταγράψει τα γεγονότα της δεύτερης δεκαετίας του εικοστού πρώτου αιώνα.

* Μια απλή ματιά στην αρθρογραφία των υποστηρικτών του μνημονίου (π.χ. Πάσχος Μανδραβέλης) το πρώτο εξάμηνο του 2015 αρκεί. Η διάθεση δικαίωσης απόρρεε από το ότι οι συγκεκριμένοι άνθρωποι είχαν μπουχτίσει από τις κατηγορίες των αντιμνημονιακών (π.χ. προδότες, γερμανοτσολιάδες).

** Αν οι αντιμνημονιακοί, δεξιοί και αριστεροί μαζί, ήταν αρκετά ειλικρινείς και ασυμβίβαστοι, όταν ο Τσίπρας «έκανε» το ΟΧΙ τους ΝΑΙ τότε έπρεπε να στήσουν οδοφράγματα. Αντ’ αυτού πήγαν παραλία και σε λίγες βδομάδες ο ΣΥΡΙΖΑ πρώτευσε με διαφορά στις εκλογές.

Τα λέμε σύντομα

Φρανς Κάφκα

Advertisements
This entry was posted in Uncategorized and tagged , , , , , , , , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s