Ο Ντόναλντ Τουσκ κυνικά, πλην μάταια, δήλωσε στους πρόσφυγες…

Μην έρχεστε στην Ευρώπη!

Αυτή η απίστευτη δήλωση, η οποία ειρήσθω εν παρόδω, δεν τονίστηκε ιδιαίτερα από τα ελληνικά κανάλια καίτοι έγινε στην Αθήνα, μου έφερε στη μνήμη το αλήστου μνήμης ρατσιστικό μήνυμα της αυστραλιανής ακτοφυλακής που το 2014 προκάλεσε θύελλα αντιδράσεων. Είναι δε αξιοσημείωτο ότι πολλές από αυτές τις αντιδράσεις προήλθαν από Ευρωπαίους που αναρωτιόντουσαν πως είναι δυνατό ένα κράτος μεταναστών και αποίκων, όπως είναι η Αυστραλία, να έχει πέσει τόσο χαμηλά. Παραδόξως σήμερα οι δηλώσεις του Τουσκ δε γίνονται αντικείμενο οξείας κριτικής. Αντιθέτως, ο θιασώτης των κλειστών συνόρων, Ορμπάν, προτείνει τη διεξαγωγή δημοψηφίσματος για το αν η Ουγγαρία θα δεχτεί πρόσφυγες στο έδαφος της ενώ ο Ολάντ απειλεί τους Βρετανούς πως αν επιλέξουν να εγκαταλείψουν την Ευρωπαϊκή Ένωση, τότε θα αφήσει τους μετανάστες που έχουν εγκλωβιστεί στο Καλαί να διασχίσουν τη Μάγχη. Αν προσθέσει κανείς σε όλα αυτά την πτώση της δημοτικότητας της Μέρκελ και πως η πρόσφατη σκληρή στάση της Αυστρίας συνδέεται με τις επικείμενες εκλογές και την εκεί άνοδο της ακροδεξιάς, τότε μονάχα σε ένα συμπέρασμα μπορεί να καταλήξει. Στο ότι οι πρόσφυγες, μάλλον, δεν είναι και τόσο ευπρόσδεκτοι στη Γηραιά Ήπειρο.

Αναλόγως και στην Ελλάδα η αλληλεγγύη, που είναι όντως αξιοθαύμαστη, φαίνεται να εξαντλείται στη λογική «σας αγαπάμε στο βαθμό που δε θα μείνετε εδώ και θα συνεχίσετε το ταξίδι σας προς βορρά». Αν δεν ήταν έτσι, τότε εκτός από δημάρχους κάθετα αντίθετους στη δημιουργία hot spots, θα είχαμε και τοπικές κοινωνίες που θα έβγαιναν μπροστά για να επωμισθούν μέρος του βάρους που σηκώνουν τα νησιά και οι πόλεις που βρίσκονται στο δρόμο προς την Ειδομένη. Μάλιστα, όχι απλά δεν παρατηρήθηκαν τέτοια φαινόμενα εθελοντισμού, αλλά ακόμα και ο κομουνιστής δήμαρχος Πατρέων αντί να βάλει πάνω απ’ όλα το διεθνισμό και την αδελφοσύνη των λαών δήλωσε πως στην Πάτρα δε θα γίνει hot spot. Φυσικά κανένας δεν τον έψεξε και αυτό είναι παραπάνω από αποκαλυπτικό για τη διάθεση της ελληνικής κοινωνίας να μην κάνει αυτό που ζητάμε από τους άλλους Ευρωπαίους, ήτοι επιμερισμό του φορτίου και της ευθύνης.

Αλλά γιατί συμβαίνει αυτό; Γιατί είμαστε απρόθυμοι να προσφέρουμε μέχρι να αναγκαστούμε; Κάποιος θα μπορούσε να πει πως η υφέρπουσα ξενοφοβία μας οφείλεται στο ότι ξεχάσαμε τον ξεριζωμό των προπαππούδων μας ή, εναλλακτικά, στο ότι πρόσφυγες και μετανάστες είναι στην πλειοψηφία τους αλλόθρησκοι. Αν εκεί βρίσκεται η ουσία τότε γιατί οι Αλβανοί, που και μουσουλμάνοι είναι και αρκετά πρόσφατα είδαν μεγάλα τμήματα του πληθυσμού τους να μεταναστεύουν, δεν αντιδρούν στην απόφαση των ηγετών τους να κλείσουν τα σύνορα. Μπορεί να αντιτείνει κάποιος, πως οι Αλβανοί δικαιολογούνται γιατί δεν ταυτίζονται εθνικά με τους Άραβες. Όμως πάλι ένα παράδειγμα από την πρόσφατη ιστορία, και συγκεκριμένα από το καθόλου μακρινό 2012 έρχεται να μπερδέψει εκ νέου τα πράγματα. Όταν το Νοέμβριο του 2012 οι Ισραηλινοί εξαπέλυσαν μία εκτεταμένη επιχείρηση στη Γάζα μια φήμη απλώθηκε στο Σινά ότι ο τότε Αιγύπτιος πρόεδρος Μόρσι θα υποδεχόταν πρόσφυγες από την εμπόλεμη ζώνη και θα τους τοποθετούσε σε καταφύγια στο Σινά. Η φήμη ήταν φυσικά ανυπόστατη αλλά είναι χαρακτηριστικό πως ντόπιοι Βεδουίνοι δήλωναν πως αν έβρισκαν αυτά τα καταφύγια θα τα κατέστρεφαν. Κάποιος θα μπορούσε να πει πως άλλο Βεδουίνος και άλλο Παλαιστίνιος. Αν όμως πάμε στο 1948 και τη μεγάλη έξοδο των Παλαιστινίων προς Γάζα και Δυτική Όχθη, τότε θα διαπιστώσουμε πάλι κάτι αναπάντεχο. Οι οικογένειες που υποδέχθηκαν τους πρόσφυγες ήρθαν σε ρήξη μαζί τους όταν κατάλαβαν πως η φιλοξενία δεν ήταν προσωρινή αναγκάζοντας τους έτσι να μεταφερθούν στις υποδομές του ΟΗΕ. Ακόμα και σήμερα υπάρχει μια υφέρπουσα διαχωριστική γραμμή μεταξύ γηγενών Παλαιστινίων και προσφύγων. Και αν κάποιος πει ότι αυτό αφορά την ιδιοσυγκρασία των Παλαιστινίων ας γυρίσουμε στον περιούσιο λαό μας. Πέρα από το ότι οι Παλαιοελλαδίτες υποδέχθηκαν τους Μικρασιάτες ως Τουρκόσπορους είναι πραγματικά εντυπωσιακό να διαβάζει κανείς πως κατά τη διάρκεια της επανάστασης του 1821 σχεδόν σε όλα τα κυκλαδίτικα νησιά οι ντόπιοι ήρθαν σε σύγκρουση με τους Κρήτες που κατέφυγαν εκεί μετά την κατάπνιξη της εξέγερσης στο νησί τους.

Με γνώμονα τα παραπάνω γίνεται αντιληπτό πως η ξενοφοβία είναι φαινόμενο ιδιαίτερα ευρύ και επομένως οι ρίζες του πρέπει να αποσυνδεθούν με την ιδιοσυγκρασία του ιστορικού υποκειμένου μέσω του οποίου εκφράζεται κάθε φορά. Η ξενοφοβία είναι ένα συντηρητικό αντανακλαστικό που ενεργοποιείται όταν καινούργιες μάζες φτωχών ανθρώπων συγκεντρώνονται σε τόπους όπου πιστεύεται ότι υπάρχει πλεόνασμα αγαθών και οι νεοφερμένοι αυτοδίκαια αξιώνουν μερίδιο της πίτας. Αν το όλο θέμα ήταν άσχετο με την οικονομική ανισομέρεια τότε ας αναρωτηθούμε για ποιο λόγο δεν έχουμε κανένα πρόβλημα με τους τουρίστες που βουλιάζουν τα νησιά μας κάθε καλοκαίρι εδώ και δεκαετίες; Ευρωπαίοι και Αμερικανοί, που ειρήσθω εν παρόδω κινδυνεύουν να εκλέξουν πρόεδρο τους έναν ανεκδιήγητο τύπο μόνο και μόνο επειδή υπόσχεται να ενισχύσει ακόμα περισσότερο τα σύνορα με το Μεξικό, αισθάνονται άβολα με πρόσφυγες και μετανάστες απλά γιατί νιώθουν ότι θα πρέπει να αφιερώσουν χρόνο και χρήμα σε δομές και προγράμματα που θα ήταν αχρείαστα αν όλοι όσοι είχαν την ατυχία να μη γεννηθούν στη Δύση δεν έμπαιναν στον πειρασμό να ρισκάρουν τα πάντα για να μεταναστεύσουν εκεί που γεννήθηκαν οι …τυχεροί.

Προς επίρρωση του ανωτέρω έρχεται το επιχείρημα που λέει «μα γιατί δε κάθονται στη χώρα τους να πολεμήσουν;» Η συγκεκριμένη προσέγγιση αποκρυσταλλώνεται σε μια σοκαριστική ανάρτηση της Χρυσής Αυγής. Αυτοί που συστηματικά περιγράφουν τους μετανάστες ως ασύμμετρη απειλή και εισβολείς, επιλέγουν να «κλίσουν ευλαβικά το γόνυ» (sic) σε ένα Σύρο που φρόντισε να σκοτωθεί στην πατρίδα του. Πρόκειται για τον στρατιώτη που οι Τζιχαντιστές εκτέλεσαν πολτοποιώντας τον με άρμα μάχης. Είμαι σίγουρος πως τόσο ο συγκεκριμένος άτυχος νέος, όσο και οι χιλιάδες άλλοι που αναγκάστηκαν να πάρουν μέρος και να θυσιαστούν σε πολεμικές συρράξεις, τους εκφράζει περισσότερο η φανταστική εξομολόγηση του Άγνωστου Στρατιώτη από το κλασσικό χρονογράφημα του Ριζοσπάστη του 1932 παρά οι υποκριτικές εθνικιστικές ονειρώξεις δημαγωγών που επενδύουν στο φόβο.

Συχνά οι πολιτικοί λένε πως το προσφυγικό-μεταναστευτικό είναι ένα ζήτημα σύνθετο. Όχι, τα πράγματα είναι πολύ πιο απλά. Οι ροές που «πνίγουν» σήμερα την Ευρώπη δεν είναι τίποτα παραπάνω από μια διαδικασία ώσμωσης πληθυσμών σε κατεύθυνση που εξισορροπεί, καίτοι ακόμα σε μικρό βαθμό, την ανισομερή διάχυση του πλούτου παγκοσμίως. Για να το πω ακόμα πιο απλά, οι άθλιοι αυτού του κόσμου χάρη στη τεχνολογία που αναπτύχθηκε στη δυτική μητρόπολη μπορούν και βλέπουν πως ένας κόσμος με φαινομενικά αστείρευτες ανέσεις και πολυτέλειες είναι υπαρκτός. Γιατί λοιπόν όλοι όσοι είχαν την ατυχία να γεννηθούν στην «Κόλαση» να μην επιθυμούν να εκμεταλλευθούν και την τελευταία χαραμάδα για να διεισδύσουν στον «Παράδεισο»;

Αυτό είναι το πραγματικό ερώτημα και σε αυτό συνοψίζεται το αδιέξοδο του κάθε Τουσκ και του κάθε φοβικού Δυτικού. Και ακριβώς για αυτό, όσο και αν οι μετανάστες αλλοιώνουν την αισθητική μου και όσο και αν μου προκαλούν αχρείαστες τύψεις, πρέπει να χαιρετίσω τη γενναιότητα τους να αγωνιστούν να αλλάξουν το πεπρωμένο τους. Και τέλος, αυτή καθαυτή τους η μετακίνηση προς δυσμάς όχι μόνο αποκαλύπτει την υποκρισία του «πολιτισμένου» κόσμου, αλλά ακόμα ωθεί τον τελευταίο ΝΑ ΕΧΕΙ ΣΥΜΦΕΡΟΝ να σταματά πολέμους και επιτέλους να προωθεί την πραγματική ανάπτυξη της περιφέρειας.

055

Τα λέμε σύντομα

Ντόναλντ Τουσκ

Advertisements
This entry was posted in Uncategorized and tagged , , , , , , , , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s