Ο Βολταίρος κάποτε είπε…

Αν έχεις ικανότητες, δεν έχεις ανάγκη από …προγόνους!

Για την εκλογή του Κυριάκου (του Μητσοτάκη) στην ηγεσία της Νέας Δημοκρατίας δεν θα μπορούσα να δανειστώ πιο αποδομητικό (τρολίστικο) γνωμικό από το ανωτέρω. Είναι πράγματι περίεργο αυτό που συμβαίνει στην ελληνική ενημερωτική σφαίρα από τις 11 Ιανουαρίου. Δεκάδες άρθρα και αναλύσεις πλέκουν το εγκώμιο όχι μόνο του Κυριάκου (και σχεδόν ποτέ Μητσοτάκη άσχετο αν οι επιτελείς του τον υποδέχθηκαν μετά τη νίκη του ανακράζοντας το επίθετο και όχι το όνομα του) αλλά και του αφυπνισμένου αστικού κόσμου που πρόκρινε την πιο πολιτική υποψηφιότητα, την ανανέωση, την αποφασιστικότητα για αλλαγή, το καινούργιο και δεκάδες άλλα «ωραία» πράγματα.

Η αλήθεια όμως, όπως πάντα σχεδόν, δεν είναι αυτή που παρουσιάζεται. Όλα αυτά θα είχαν μια αξία αν για το σώμα των εκλεκτόρων που ανέδειξαν τον Κυριάκο πρόεδρο ήταν όντως αντιπροσωπευτικό το εκλογικό αποτέλεσμα της …ΝΟΔΕ Λονδίνου (που τόσο πολύ διαφημίστηκε από τα ΜΜΕ). Το ενδιαφέρον δεν εστιάστηκε τυχαία σε αυτή την «τοπική» καθώς εκεί το προφίλ του ψηφοφόρου είναι αυτό του δυναμικού, εύπορου, νέου που στην επιτυχία και τον αστρονομικό για τα ελληνικά δεδομένα μισθό του αντικατοπτρίζεται η δικαίωση του φιλελεύθερου καπιταλιστικού μοντέλου. Αλλά ο αριθμός των ψηφισάντων στο Σίτι δεν ήταν τέτοιος για να καθορίσει το αποτέλεσμα. Οι εκλογές της 10ης Ιανουαρίου δεν κερδήθηκαν από τον Κυριάκο αλλά χάθηκαν από το Βαγγέλη. Για να το καταλάβει κανείς αυτό αρκεί μονάχα μια προσεκτική ματιά στα νούμερα και τον μέσο όρο ηλικίας της εκλεκτορικής μάζας.

Στις 20 Δεκέμβρη 400 και κάτι χιλιάδες με μέσο όρο ηλικίας τα 61 χρόνια ψήφισαν για την πλήρωση της θέσης του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Από αυτούς 160 χιλιάδες στήριξαν Μεϊμαράκη και 115 χιλιάδες Μητσοτάκη. Τζιτζικώστας και Γεωργιάδης πήραν 128 χιλιάδες με τον Άδωνι να έχει περίπου το ένα τρίτο από αυτές. Στις επαναληπτικές εκλογές προσήλθαν 74 χιλιάδες λιγότεροι ψηφοφόροι με άλλα λόγια μια κρίσιμη μάζα 54 χιλιάδων έκρινε το αποτέλεσμα. Το γεγονός ότι ο Κυριάκος ανέβηκε περίπου 58 χιλιάδες ψήφους και ο Βαγγέλης έχασε 3 χιλιάδες μαρτυρά πως ο δεύτερος έμεινε ουσιαστικά στάσιμος ενώ ο πρώτος πήρε το μεγαλύτερο μέρος της ουδέτερης ψήφου.

Πολλοί ειδικοί έσπευσαν να αποδώσουν την ανατροπή του Κυριάκου στις πολιτικές του θέσεις, στην αποτελεσματική εκστρατεία και άλλα δευτερεύοντα πράγματα. Αν το θέμα ήταν ιδεολογικό τότε ο εκφραστής της λαϊκής δεξιάς Μεϊμαράκης όφειλε να πάρει το μεγαλύτερο μέρος της δύναμης του επίσης λαϊκού δεξιού Τζιτζικώστα και ο Μητσοτάκης αντίστοιχο μερίδιο από την ψήφο του μνημονιακότατου Γεωργιάδη. Αν τα πράγματα έπαιρναν τη φυσιολογική τους ροή τότε ο Βαγγέλης θα φλέρταρε με το 60%. Τι έγινε λοιπόν και ο Κυριάκος πήρε 52, 43%;;;

Είναι απλά τα πράγματα. Η νίκη του Κυριάκου μπορεί να συνιστά μια σημαντική πολιτική εξέλιξη (αν δεν ήταν έτσι τότε δεν θα την πανηγύριζε ο διεθνής συντηρητικός τύπος) αλλά οι ψηφοφόροι στο Ζεφύρι, που στον πρώτο γύρο ανέδειξαν πρώτο τον Τζιτζικώστα, δεν διαβάζουν τακτικά ούτε Wall Street Journal ούτε Financial Times. Η νίκη του Κυριάκου κατέστη δυνατή διότι ο γόνος Μητσοτάκη, σε αντίθεση με τον Μεϊμαράκη, έκανε σωστή χρήση των αέναων νόμων της πολιτικής πρακτικής, δηλαδή παραμέρισε ιδέες και έκανε ένα επικερδές αλισβερίσι με τα πρόσωπα που είχαν σημασία στη συγκεκριμένη συγκυρία. Με ανταλλάγματα που ήδη αρχίζουν να φαίνονται (βλ. πολύωρη συνάντηση με τον Τζιτζικώστα) προσεταιρίστηκε τους πρώην αντιπάλους και εκμεταλλευόμενος το χάσμα του Μεϊμαράκη με Σαμαρά, Τζιτζικώστα, Παπαμιμίκο* πήρε μια πρωτιά που καμία σχέση δεν έχει με μάχη ιδεών, που ειρήσθω εν παρόδω ο νεαρός Μητσοτάκης έχει και με το παραπάνω. Για του λόγου το αληθές αρκεί μια ματιά στα αμφιλεγόμενα κυβερνητικά πεπραγμένα του. Το όλο θέμα λοιπόν στη Νέα Δημοκρατία είχε να κάνει με ένα εσωτερικό ξεκαθάρισμά λογαριασμών μεταξύ προσώπων που έχουν πολλά να κερδίσουν από ένα κατά τα άλλα οικονομικά χρεοκοπημένο κομματικό ίδρυμα.

Ως εκ τούτου, όσο και αν η εκλογή Μητσοτάκη σηματοδοτεί εξελίξεις καθώς Ποτάμι, Ένωση Κεντρώων και ΠΑΣΟΚ θα απωλέσουν σημαντικό τμήμα της εκλογικής τους βάσης, αυτή καθαυτή η διαδικασία ανάδειξης πρόεδρου στη Νέα Δημοκρατία μου προκαλεί ένα …χασμουρητό διότι, πάλι σύμφωνα με τον Βολταίρο, ένα χασμουρητό μπορεί να μην είναι ευγενικό, αλλά είναι σίγουρα μια ειλικρινής γνώμη.

* To πόσο εικόνα και ομοίωση είναι οι νέοι πολιτικοί των παλιών φαίνεται από το πόσο γαντζωμένοι είναι στις καρέκλες, που κατά κανόνα κέρδισαν με δημόσιες σχέσεις, και πόσο αλλέργικοι είναι στο να υποβάλλουν παραίτηση για λόγους ευθιξίας όταν συμβαίνουν αστοχίες μεγατόνων (βλ. φιάσκο 22 Νοεμβρίου) σε τομείς τυπικής τους ευθύνης.

054

Τα λέμε σύντομα

Βολταίρος

Advertisements
This entry was posted in Uncategorized and tagged , , , , , , , , , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s