Ο Φρειδερίκος Σίλερ κάποτε είπε…

Οι ψήφοι πρέπει να ζυγίζονται και όχι να μετριούνται!

Λίγο πριν την επικείμενη κρίσιμη(;) εκλογική αναμέτρηση αποφάσισα για το θεαθήναι και ως άλλη «Κουτσή Μαρία» να πάρω θέση. Βέβαια σίγα μην τοποθετηθώ μονοσήμαντα και καθαρά. Αντίθετα, και επειδή τόσος λόγος γίνεται για την αναγκαιότητα μεταρρυθμίσεων, θα εξηγήσω πως θα τοποθετούμουν αν είχε προωθηθεί μια πραγματικά ρηξικέλευθη δημοκρατική μεταρρύθμιση που θα επέτρεπε την πληθυντική έκφραση του εκλογικού σώματος. Η τομή για την οποία κάνω λόγο αφορά τη δυνατότητα στον καθένα μας να μην είχε 1 αλλά 10 ψήφους. Και αν ρωτάτε πως αυτό θα γινόταν τεχνικά κατορθωτό. Απαντώ πως αντί να μας φορτώνουν με κάποιες δεκάδες ψηφοδέλτια, θα ήταν καλύτερο αν μας έδιναν ένα μεγάλο χαρτί που θα είχε τον κατάλογο των διαγωνιζόμενων κομμάτων. Δίπλα στο λογότυπο του κόμματος της επιλογής μας θα βάζαμε από 1 έως 10 σταυρούς. Φυσικά αυτούς τους σταυρούς θα είχαμε το δικαίωμα να τους μοιράσουμε όπως θέλουμε. Επιπλέον με αυτό τον τρόπο θα αποφεύγαμε το φαινόμενο τα μικρά κόμματα να μην έχουν ψηφοδέλτια σε απομακρυσμένα εκλογικά τμήματα.

Αλλά ας περάσουμε από τη θεωρία στην κατά φαντασία πράξη. Αν είχα λοιπόν 10 σταυρούς τον 1 θα τον έδινα στη Χρυσή Αυγή. Ήδη οραματίζομαι τα πρόσωπα των ελάχιστων αναγνωστών μου να ξινίζουν. Και για να πω την αλήθεια αυτός είναι ο βασικός λόγος που θα ψήφιζα τη «φαμελιά». Μέσα σε όλα τα άλλα η κρίση αποκάλυψε τα όρια της δημοκρατίας μας. Ο τρόπος με τον οποίο οι δημοκράτες συμπεριφέρονται στους φασίστες απέδειξε πως η Ελλάδα του 21ου αιώνα απέχει πολύ ακόμα από το πνεύμα του Βολταίρου και αυτό δεν είναι καθόλου ελπιδοφόρο. Μάλιστα είναι ακράδαντη πεποίθηση μου πως αν κόμματα, μέσα ενημέρωσης και κοινωνία είχαμε επιλέξει άλλο τρόπο αντιμετώπισης σιγά μην ήταν οι Χρυσαυγίτες τρίτη πολιτική δύναμη. Αν σήμερα ο Μιχαλολιάκος έχει κατορθώσει να έχει μια μεγάλη ριζωμένη βάση ψηφοφόρων (γιατί η κομματική βάση που βγαίνει μπροστά και συμμετέχει στις εκδηλώσεις της δεν είναι παρά ελάχιστες χιλιάδες πανελλαδικά) είναι γιατί αυτοί που έχουν διαβεί τον πολιτικό Ρουβίκωνα, και ψηφίζουν «αντιδημοκρατικά», πιστεύουν ότι κάνουν κάτι ηρωικό ενάντια και τάχα πολεμάν το σύστημα. Μάλιστα η δίχως ακράδαντα στοιχεία εξελισσόμενη δίκη, που μάλλον σε φιάσκο οδεύει, ενισχύει αυτή την πεποίθηση στις τάξεις των ψηφοφόρων της Χρυσής Αυγής. Για να το πω πιο απλά, αν ο Κασιδιάρης και οι …«συναγωνιστές» του είχαν χρόνο και βήμα για να μιλάνε το κόμμα τους θα ήταν πολύ χαμηλά γιατί απλά, πέρα από άναρθρες αντικαθεστωτικές κραυγές, δεν έχουν τίποτα σπουδαίο να πουν.

Μετά την ψήφο διαμαρτυρίας (διαμαρτυρία στην ιδεοληπτική ελληνική κοινωνία και όχι γενικά στο πολιτικό σύστημα) θα σταύρωνα διπλά τον Τσίπρα. Ο τελευταίος σίγουρα αποδείχτηκε λίγος και απέτυχε. Βέβαια η αποτυχία του δε συνίσταται στο ότι δεν εφάρμοσε το πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης, που μπορεί ΚΚΕ και Χρυσή Αυγή να το χαρακτήριζαν ασπιρίνες αλλά όλοι είχαμε καταλάβει ότι δεν ήταν τίποτα παραπάνω από μαξιμαλιστικό πολιτικό τζογάρισμα. Ο Τσίπρας απέτυχε να φέρει αυτό που όλοι κατά βάθος επιθυμούμε από το 2010, ένα μνημόνιο light, δηλαδή ευρώ με μια έξωθεν πολιτική απόφαση για σχετική χαλάρωση της λιτότητας. Αυτό όμως που πιστώνω στον Τσίπρα, και που αν είχα το δικαίωμα θα του έδινα το 20% της ψήφου μου, είναι ένα έμμεσο επίτευγμα του. Τους προηγούμενους 7 μήνες με την αλλοπρόσαλλη διαπραγμάτευση του κατάφερε να πέσουν οι μάσκες τόσο σε εθνικό, όσο και διεθνές επίπεδο. Υποψίες που είχαμε για τα κανάλια ή για το ποιος και πως κυβερνά την Ευρώπη έγιναν βεβαιότητες. Επιπλέον έγινε ξεκάθαρο πως τόσο η μνημονιακή, όσο και η αντιμνημονιακή αντιπολίτευση ήθελαν ο Τσίπρας να αποτύχει σε βάρος της χώρας μονάχα και μόνο για να …δικαιωθούν. Χαρακτηριστική ήταν η χαιρέκακη αρθρογραφία επιφανών μνημονιακών φωστήρων που σχολίαζαν με μίσος κάθε κίνηση των Τσίπρα Βαρουφάκη και κρυφά μαζί με τον Άδωνι πρόκριναν «να πάει η χώρα στα βράχια» μόνο και μόνο για να μη φανεί ότι όλα τα προηγούμενα χρόνια κινδυνολογούσαν αναίτια. Με το δημοψήφισμα ο Τσίπρας επίσης έφερε στην επιφάνεια τα όρια του λαού. Οι Έλληνες δεν έπεσαν τόσο χαμηλά ώστε να υπογράψουν με τα ίδια τους τα χέρια ένα μνημόνιο. Αντίθετα γύρισαν πίσω στον Τσίπρα την ευθύνη που εκείνος τους πέταξε με πονηριά την τελευταία στιγμή. Έτσι για το τρίτο μνημόνιο φαινομενικά φταίει μονάχα ο Τσίπρας ενώ οι Έλληνες έχουμε το ελεύθερο να τον καταγγέλλουμε για προδότη. Βέβαια όταν προδόθηκε το ΟΧΙ και όταν στέναξαν τα social media για το μεταμοντέρνο οικονομικό πραξικόπημα των Βρυξελλών οι θιασώτες του ΟΧΙ, κάποιοι εκ των οποίων μάλιστα λέγαμε ότι έχουμε εμπειρία από Ιουλιανά, δεν τρέξαμε στα οδοφράγματα αλλά στις παραλίες. Τέλος, χάρη στον Τσίπρα έλαβε άδοξο τέλος η σιωπή του Καραμανλή που κάποιοι επί χρόνια περίμεναν να μιλήσει και να τρανταχτεί συθέμελα το πολιτικό σκηνικό. Ήταν όντως μαγικό να τον βλέπεις να μιλά και σαν από μηχανής θεός ο Βούδας της Ραφήνας να ωθεί το ΝΑΙ στο 38%. Για όλα αυτά ο Τσίπρας θα άξιζε 2 από τους 10 υποθετικούς σταυρούς μου.

Στη συνέχεια θα έδινα 3 ψήφους στον Καζάκη και το ΕΠΑΜ. Ο Καζάκης είναι μια παράξενη προσωπικότητα. Έχει κατά καιρούς πει υπερβολές, είναι από αυτούς που ξεκίνησαν τους παραλληλισμούς μεταξύ μνημονιακής και κατοχικής Ελλάδας και γενικά αν τον προσέξετε καλά «γυαλίζει το μάτι του». Έχει μια ξεκάθαρη άποψη για την επιστροφή στη δραχμή αλλά ο τρόπος με τον οποίο αντιμετωπίζει τους υπόλοιπους θιασώτες του εθνικού νομίσματος είναι αποκαλυπτικός για τους λόγους που ενώ το ευρώ μας έχει καταστρέψει, η συντριπτική πλειοψηφία των Ελλήνων δεν επιθυμεί να το απωλέσει. Το ευρώ και ότι έχει επιφέρει είναι απόλυτα χειροπιαστά ενώ η δραχμή και το περιβάλλον της αντίθετα είναι αδύνατο να προβληθούν με ακρίβεια γι’ αυτό και ο κόσμος προτιμά τη σιγουριά του κελιού του. Εξ’ άλλου αν δείξει καλή διαγωγή, ως άλλος έγκλειστος Νέλσον Μαντέλα, δεν αποκλείεται οι δεσμοφύλακες να του δώσει περισσότερα προνόμια. Μετά το καλοκαίρι το 2011 δεκάδες κόμματα δημιουργήθηκαν αλλά λίγα άντεξαν στο χρόνο όπως το ΕΠΑΜ και αυτό γιατί ο λόγος του Καζάκη ήταν επιστημονικός και είχε αρχή, μέση και τέλος. Επιπλέον ο Καζάκης είναι αποδεδειγμένα μη λαμόγιο. Αν ήθελε, με μια απλή έκπτωση στις αρχές του, θα είχε πάει είτε στον ΣΥΡΙΖΑ, είτε στους ΑΝΕΛ και όλα αυτά τα χρόνια θα είχε βολευτεί σε Βουλή ή, ακόμα καλύτερα, Ευρωβουλή. Ο Καζάκης δεν το έκανε αυτό και επιμένει να καλεί τον Έλληνα να σηκωθεί στα πόδια του, αλλά η φιγούρα στο άσμα του Μπαλάφα είναι τόσο ωραία όσο και φανταστική. Ο περήφανος Κρητικός με το καθαρό βλέμμα και τα γεμάτα χώμα από την δουλειά νύχια στην καλύτερη περίπτωση αντιπροσωπεύει αυτό που θα θέλαμε να είμαστε. Αλλά επειδή ψηφίζουν πραγματικοί και όχι φανταστικοί άνθρωποι μάλλον ο Καζάκης θα παραμείνει εξωκοινοβουλευτικός. Για όλα αυτά, αν μπορούσα, θα του έδινα το 30% των ψήφων μου.

Με αυτά και τα άλλα μου έμειναν 4 σταυροί τους οποίους θα έδινα απλόχερα στον Λεβέντη. Όχι, δεν θα ψηφίσω τον κυρ-Βασίλη γιατί τα λόγια του αποδείχτηκαν προφητικά. Κάποιος που επί 20 χρόνια μιλά συνεχώς, μοιραίο είναι να έχει πει και κάτι που εκ των υστέρων επαληθεύτηκε. Όχι, δεν θα τον ψηφίσω επειδή πιστεύω πως σε 2 μήνες με τις γνωριμίες που έχει στη Γερμανία θα ανατρέψει το μνημόνιο. Ούτε γιατί τρέφω αυταπάτες ότι θα δρομολογήσει την απόλυση και αντικατάσταση μέσω ΑΣΕΠ των υπαλλήλων της Βουλής. Οι εκλογές της Κυριακής είναι ίσως οι πιο αδιάφορες από ιδρύσεως ελληνικού κράτους. Το πρόγραμμα της νέας κυβέρνησης είναι δρομολογημένο και το ότι στην προεκλογική περίοδο δεν έγινε καμία σοβαρή συζήτηση επί δυνητικών ισοδυνάμων για όσα μνημονιακά μέτρα έχουν γίνει γνωστά σημαίνει ένα πράγμα μόνο. Στα χρόνια που ακολουθούν θα υποχρεωθούμε μέσω της στενής επιτήρησης να εφαρμόσουμε επιτέλους τις …μεταρρυθμίσεις. Σε αυτό το πλαίσιο, γιατί να μην κάνουμε ένα άνθρωπο που αγνά αγωνίζεται για χρόνια ευτυχισμένο; Ο κυρ-Βασίλης την Κυριακή αν μπει στη Βουλή θα είναι πιο χαρούμενος και από τον νικητή του τζόκερ. Γι’ αυτό και μόνο αξίζει να ακολουθήσω το δρόμο που το Γενάρη έδειξε ο…Μητσικώστας.

Από τις υποθετικές μου ψήφους εξαίρεσα κάποια κόμματα. Ας πούμε ότι ΠΑΣΟΚ και ΝΔ ήταν ανέκαθεν εκτός της πολιτικής αισθητικής μου. Για το Ποτάμι, ας πούμε ότι όλη η «μεταρρυθμιστική» ψήφος μου εξαντλείται στο Λεβέντη. Αφήστε που κάθε φορά που ο Θεοδωράκης λέει ότι δεν εκπροσωπεί συμφέροντα μου θυμίζει τον Κασιδιάρη να λέει ότι δεν έχει τατουάζ με τη σβάστικα αλλά ότι απλά χτύπησε στο μπράτσο κάτι περιπλεκόμενους μαίανδρους που, χωρίς να το καταλάβει, λοξοδρόμησαν. Για το ΚΚΕ, ας πούμε ότι το βράδυ που η Ζωή έκανε καψώνια στον Τσίπρα όταν στη διάσκεψη των προέδρων αρνήθηκε να ψηφίσει με τρόπο που θα τίναζε στον αέρα το προγραμματισμένο Eurogroup έπεσε λίγο στα μάτια μου. Ο Καμμένος θεωρώ πως έχει πει πολλά και πως το καλύτερο που έχουμε να κάνουμε είναι να του δείξουμε το δρόμο της εξόδου από την πολιτική. Σχετικά με τη ΛΑΕ, θα την ψήφιζα λόγω Ζωής που έδειξε κατ’ επανάληψη χαρακτήρα, όμως η συνολική συμπεριφορά των Στρατούλη, Λαφαζάνη κτλ και συγκεκριμένα η απροθυμία τους να παραιτηθούν έγκαιρα μου δίνει την εντύπωση πως οι τύποι αρέσκονται στην εκ του ασφαλούς αντιπολίτευση μετά βουλευτικής αποζημίωσης και ως εκ τούτου μαυρίζονται.

Αυτά, καλή πραγματική ψήφο, καλή δύναμη από Δευτέρα και ας ελπίσουμε ότι σε κάποιες μελλοντικές εκλογές θα έχουμε το δικαίωμα να μπορούμε να ζυγίζουμε τους σταυρούς μας στην κάλπη. Μέχρι τότε θα βγάζουμε το άχτι μας στις …κυλιόμενες δημοσκοπήσεις!!!

052

Τα λέμε σύντομα

Φρειδερίκος Σίλερ

Advertisements
This entry was posted in Uncategorized and tagged , , , , , , , , , , , , , , , , , . Bookmark the permalink.

2 Responses to Ο Φρειδερίκος Σίλερ κάποτε είπε…

  1. Παράθεμα: Ο Όσκαρ Ουάιλντ κάποτε είπε… | Cogito Ergo Sum

  2. Παράθεμα: Ο Φρανς Κάφκα κάποτε είπε… | Cogito Ergo Sum

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s