Ο Χένρυ Ντέιβιντ Θορώ κάποτε είπε…

Τα πουλιά δεν τραγουδούν ποτέ μέσα στις σπηλιές!

Οι σπηλιές όμως είναι χρήσιμες κρυψώνες για τα πουλιά, τα προστατεύουν τόσο από τα αρπακτικά, όσο και από τους κυνηγούς. Η επιβίωση όμως έρχεται με ένα κόστος, αυτό της αληθινής ζωής γιατί ζωή χωρίς τραγούδι και φως δεν υπάρχει. Η Ελλάδα σήμερα είναι ένα πουλί που αφού περιορίστηκε 5 χρόνια σε ένα σπήλαιο και αφού βγήκε για λίγο έξω τώρα την έχουν εντοπίσει κυνηγοί και αρπακτικά και μοιάζει να μην υπάρχει άλλος δρόμος επιβίωσης πέρα από την άτακτη επιστροφή στην ασφάλεια του σκότους.

Πολλά έχουν γραφεί για το ποιος και τι φταίει για το ότι φτάσαμε εδώ. Σίγουρα κανένας δεν ζηλεύει τη θέση μας. Σίγουρα μπορούμε να πούμε πολλά για τους «γερμανοτσολιάδες μνημονιακούς ολετήρες» ή τους «άχρηστους λαϊκιστές τζογαδόρους». Ανάλογα με τη θέση που ο καθένας πήρε τα τελευταία χρόνια μπορεί να διαλέξει τον ένα ή τον άλλο στόχο και να ξεσπάσει. Αλλά αλήθεια τι θα αλλάξει; Μπορεί το σήμερα να αλλάξει δια μαγείας; Και εγώ θα ήθελα όσο τίποτε άλλο να γύριζα όχι απλά στο 2009 αλλά στο 2004 και μάλιστα με την ηλικία που είχα τότε. Αλλά αυτό δε γίνεται. Αντίθετα βρισκόμαστε εδώ όπου μέσα σε δύσκολες συνθήκες καλούμαστε να επωμιστούμε την ευθύνη των λόγων και των πράξεων μας.

Πρέπει λοιπόν να πάρουμε μια απόφαση σε ένα εκβιαστικό δίλλημα. Από τη μία έχουμε την «γενναιόδωρη» πρόταση των δανειστών. Η τελευταία, κακά τα ψέματα, δεν έρχεται μόνη της. Αν το ΝΑΙ υπερισχύσει, τότε η κυβέρνηση θα πέσει και θα αναλάβουν οι «δικαιωμένοι» Σαμαράς, Θεοδωράκης, Βενιζέλος (και ας έχει δώσει τη θέση του επίσημα στη Φώφη) που μετά θα φέρουν ένα σχέδιο όπου θα περιλαμβάνει ακόμα πιο τολμηρές «μεταρρυθμίσεις». Με άλλα λόγια γενναία περιστολή δαπανών όπου θα κάνουν την Ελλάδα επιτέλους μια κανονική …Βαλκανική χώρα με μισθούς και συντάξεις 500 το πολύ ευρώ. Επιπλέον, λόγω της αποτυχίας Τσίπρα κάθε ενδεχόμενη αντίδραση θα καταστέλλεται με συνοπτικές διαδικασίες.

Κάποιοι όμως θα πουν πως ακόμα και έτσι μας προσφέρεται μια προοπτική. Αν θέλουμε να είμαστε ειλικρινείς οφείλουμε να παραδεχτούμε πως δεν έχουν άδικο. Οι κοιτώνες, τα κρεματόρια, οι θάλαμοι αερίων που φτιάχτηκαν στο Μπιρκενάου δεν χτίστηκαν από συμβεβλημένους εργάτες με πλήρη διασφαλισμένα δικαιώματα. Αντίθετα κατασκευάστηκαν από εκείνους τους τροφιμούς του γειτονικού Άουσβιτς που κρίθηκαν ικανοί για εργασία. Η καρτερική υπακοή λοιπόν στις εντολές των δεσμοφυλάκων ήταν το κλειδί που εξασφάλισε για κάποιους την επιβίωση μέχρι τη μέρα που ο κόκκινος στρατός έφτασε τελικά στις πύλες του στρατοπέδου. Ποτέ (και δικαίως) κανένας δεν διανοήθηκε να κατηγορήσει αυτούς τους ανθρώπους για συνεργασία με τους Ναζί αλλά όπως δείχνει και η παρακαταθήκη του γκέτο της Βαρσοβίας ή της απεργίας ενάντια στην επιστράτευση εργατών στην κατοχική Ελλάδα υπάρχουν και άλλοι τρόποι αντίδρασης.

Οπότε λοιπόν μας μένει το ΟΧΙ. Ο Αλέξης, ο Πάνος και ο Γιάνης λένε πως αυτό θα ενδυναμώσει τη διαπραγματευτική ισχύ της χώρας. Μπορεί να συμβεί αυτό, αλλά όποιοι ψηφίσουν ΟΧΙ με αυτό το σκεπτικό είναι τόσο τυχοδιώκτες ή αφελείς όσο εκείνοι οι προγονοί μας που πήραν τοις μετρητοίς το «οίκαδε» της Ηνωμένης Αντιπολίτευσης το 1920. Ένα ΟΧΙ, αν θέλουμε να είναι ένα ΟΧΙ αξιοπρέπειας, πρέπει να συνοδεύεται από ετοιμότητα θυσίας. Ούτε η επανάσταση τελείωσε στη Αγία Λαύρα, ούτε το έπος του ’40 έλαβε τέλος με την πόρτα που έριξε ο Μεταξάς στον Γκράτσι. Αμφότερες οι ιστορίες έχουν περίοπτη θέση στο συλλογικό θυμικό μας ακριβώς επειδή εγκαινίασαν δύο δεκαετίες απίστευτου πόνου και θυσίας που ανέδειξαν όλα τα θετικά και τα αρνητικά της φυλής μας. Ευτυχώς ο κόσμος έχει προοδεύσει πολύ από το 1830 και το 1950 και έτσι μέχρι το 2025 δεν προβλέπονται ούτε σφαγές στη Χίο ή στο Δίστομο, ούτε αιματηροί εμφύλιοι πόλεμοι. Αλλά αν κάποιος έχει λεφτά στην τράπεζα να ξέρει πως αυτό είναι θα είναι το ενδεχόμενο τίμημα της αξιοπρέπειας του, ευτυχώς για όλους ούτε το χώμα των κτημάτων μας, ούτε τα χτισμένα τούβλα από τα σπίτια μας θα εξαφανιστούν την επόμενη Δευτέρα.

Κάποιος θα ρωτούσε δικαίως τι προτείνω εγώ. Προσωπικά θέλω να ακυρωθεί το δημοψήφισμα και με κάποιο τρόπο η κυβέρνηση να συναινέσει σε μια καλύτερη συμφωνία από πλευράς θεσμών πριν την Παρασκευή. Αν αυτό δε γίνει, και μάλλον δε θα γίνει, τότε η Ελλάδα θα μοιάζει σαν μια γυναίκα που αφού ντύθηκε προκλητικά (επίπλαστη ευμάρεια), και αφού άκουσε τους λάθος ανθρώπους (Σημίτης, Καραμανλής, ΓΑΠ, Σαμαράς, Τσίπρας) βρέθηκε σχεδόν δίχως να το καταλάβει σε μια υπόγεια διάβαση να απειλείται με μαχαίρι από ένα επίδοξο βιαστή. Η Ελλάδα έχοντας φάει συντριπτικά χτυπήματα βρίσκεται ξαφνικά σε μια γωνία με τη δυνατότητα να κλωτσήσει αυτόν που της σκίζει τα ρούχα. Όπως και να το κάνουμε πάντα πίστευα ότι είναι πιο ηθικό να την φάει τελικά την κλωτσιά του ο πούστης, όπως πάντα πίστευα πως η Αντιγόνη καλώς αγνόησε τον απόλυτα ορθά δομημένο λόγο του θείου της και (με απόλυτη επίγνωση των συνεπειών της πράξεως της) καλώς έθαψε τον αδελφό της.

ΥΓ Ανεξάρτητα του τι θα αποφασίσουμε την Κυριακή το πρώτο που πρέπει να κάνουμε είναι να αποτρέψουμε ένα αχρείαστο διχασμό. Πρέπει να βρούμε τη δύναμη να συγχωρήσουμε την άποψη των «άλλων» όσο προδοτική ή λαϊκιστική μας ακούγεται!

049

Τα λέμε σύντομα

Χένρυ Ντέιβιντ Θορώ

Advertisements
This entry was posted in Uncategorized and tagged , , , , , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s