Ο Τζωρτζ Όργουελ κάποτε είπε…

Ποτέ μου δεν κατάφερα να αντιπαθήσω πραγματικά τον …Χίτλερ!*

Στο δυτικό μας κόσμο φράσεις τύπου «Δικηγόρος του Διαβόλου», «Άγγελοι του Σκότους», «Πύλες της Κολάσεως» και λοιπά παρεμφερή είναι αρκετά δημοφιλείς για να μην πω …cool. Φαίνεται πως για κάποιο λόγο ο Σατανάς δεν είναι και τόσο …political incorrect. Φαίνεται πως κάτι γοητευτικό υπάρχει στο προσωπείο του Εωσφόρου. Πως αλλιώς μπορεί άλλωστε να δικαιολογηθεί η γενικευμένη προτίμηση προς τα «κακά» και όχι τα …βαρετά κορίτσια! Σε αυτή την ανορθόδοξη και προβοκατόρική βάση θα επιχειρήσω μια σύντομη «υπεράσπιση» του ότι πιο διαβολικού υπάρχει σήμερα, του ισλαμικού φονταμενταλισμού.

Μια από τις χήρες των δολοφονημένων σκιτσογράφων του Charlie Hebdo δήλωσε πως είναι περήφανη για τον σύντροφο της επειδή, όπως χαρακτηριστικά είπε, πέθανε για τις ιδέες του. Η κυρία μάλλον είχε δίκιο. Επιπλέον, πάλι μάλλον σωστά, όλοι εμείς, αναλογιζόμενοι τη θυσιαστικό χαρακτήρα των σκιτσογράφων, τους συμπαθήσαμε ακόμα περισσότερο. Αλλά σαν άλλος «Δικηγόρος του Διαβόλου» σκέφτομαι πως και τα αδέλφια Κουασί για τις …ιδέες τους πέθαναν. Μάλιστα ότι έκαναν, σε αντίθεση με τους επαγγελματίες σκιτσογράφους θύματα τους, δεν το έκαναν στο πλαίσιο κάποιας κερδοσκοπικής δραστηριότητας. Όταν σχεδίασαν την επίθεση ήξεραν καλά πως μετά δεν υπήρχαν ρεαλιστικά περιθώρια διαφυγής. Επιπλέον, ενώ πολλές φορές ήρθαν αντιμέτωποι με αθώους «απίστους», παραδόξως δεν τους σκότωσαν. Ακόμα και ο Κουλίμπαλι, πάλι παραδόξως, δεν σκότωσε όλους τους ομήρους στο εβραϊκό παντοπωλείο. Και λέω παραδόξως γιατί όπως όλοι «ξέρουμε» οι Ισλαμιστές εκτός από «απόλυτα κακοί», από πάνω είναι και «δειλοί» και «αδίστακτοι».

Αλλά ας πάμε και μια βόλτα στα εδάφη της απόλυτης ενσάρκωσης της αυτοκρατορίας του κακού, στα εδάφη του λεγόμενου Ισλαμικού Κράτους. Γιατί αλήθεια οι φερόμενοι ψυχοπαθείς δολοφόνοι που το συναποτελούν δεν σκότωσαν αμέσως όλους τους δυτικούς ομήρους τους; Γιατί ξεκίνησαν και συνέχισαν τους on camera αποκεφαλισμούς μονάχα μετά την έναρξη των αμερικανικών βομβαρδισμών; Γιατί αλήθεια κάθε φορά που μια βάρβαρη εκτέλεση λαμβάνει χώρα, αυτή τυγχάνει ευρείας προβολής από τα διεθνή μέσα ενώ όλες οι άλλες ειδήσεις από το Ισλαμικό Κράτος θάβονται; Γιατί οι «ανταποκρίσεις» του John Cantlie και οι ψηφιακές εκδόσεις του Dabiq είναι δυσεύρετες στο διαδίκτυο; Γιατί το twitter κλείνει καθημερινά εκατοντάδες λογαριασμούς που αναμεταδίδουν πληροφορίες από το Χαλιφάτο; Γιατί τα forum και οι ιστοσελίδες των Τζιχαντιστών εκπίπτουν από τον κυβερνοχώρο;

Μια αυθόρμητη απάντηση στα παραπάνω αφελή ερωτήματα θα υποστήριζε πως ο αγώνας απέναντι στην «Προπαγάνδα του Κακού» δεν μπορεί παρά να είναι θεμιτός. Μα αν θυμάμαι καλά ο κόσμος σοκαρίστηκε από την επίθεση στο Charlie Hebdo ακριβώς επειδή ήταν μια επίθεση κατά της ελευθερίας της έκφρασης. Τα «πινέλα είναι πιο δυνατά από τις σφαίρες» διατρανώσαμε όλοι με μια φωνή κάνοντας σαφές ότι ακόμα και η βλασφημία πρέπει να γίνεται ανεκτή. Που είναι όμως αλήθεια το πνεύμα του Βολταίρου όταν έχουμε να κάνουμε με πινέλα και κείμενα που υμνούν τους χιλιαστές του Χαλιφάτου;

Γιατί θέτω αυτά τα ερωτήματα αγαπητέ αναγνώστη μου; Ξέρω τι σκέφτεσαι! Λες ότι κρυφά τους υποστηρίζω. Σου είναι αδιανόητο κάποιος να υιοθετεί αιρετικές θέσεις χωρίς να είναι και ίδιος αιρετικός. Κρίνοντας από τον κόσμο στον οποίο συνυπάρχουμε δεν σε αδικώ, και εγώ το ίδιο θα σκεφτόμουν. Δεν είναι έτσι όμως και θα στο αποδείξω με μια political correct άποψη. Οι μαχητές του Ισλαμικού Κράτους λένε πως αγαπάνε το θάνατο περισσότερο από τη ζωή. Και αν δει κανείς τον τρόπο που οργανώνουν τη ζωή στο Χαλιφάτο μάλλον είναι ειλικρινείς. Γιατί ενώ από τη μία εφαρμόζουν έναν αυστηρότατο διαχωρισμό φύλων, από την άλλη αν ανακαλύψουν κάποιον ομοφυλόφιλο τον διαπομπεύουν και τον πετάνε από ταράτσες. Είναι σαφές ότι οι άνθρωποι μισούν τη Ζωή σε κάθε έκφανση της.

Αλλά το Ισλαμικό Κράτος είναι κάτι περισσότερο από τους αποκεφαλισμούς, τις σταυρώσεις, τους λιθοβολισμούς, τους περιορισμούς και την βαρβαρότητα που προβάλλουν τα κυρίαρχα μέσα. Για να συνεχίζουν άνθρωποι να μεταναστεύουν προς μια εμπόλεμη ζώνη κάτι διαστρεβλωτικά θετικό πρέπει να βρίσκουν. Το ξέρω είναι βολικό να πιστεύουμε πως όλοι όσοι ονειρεύονται να ζήσουν στο Χαλιφάτο είναι απλά ψυχοπαθείς, αλλά τα πράγματα είναι πιο σύνθετα. Πόσοι για παράδειγμα ξέρουν ότι το Ισλαμικό Κράτος υπόσχεται δωρεάν στέγαση, παιδεία και περίθαλψη στους πιστούς πολίτες του; Η ζωή, δυστυχώς ή ευτυχώς, μοιάζει περισσότερο με αρχαία τραγωδία όπου τα όρια μεταξύ ηρώων και αντι-ηρώων είναι ασαφή και λιγότερο με μανιχαϊστική παραγωγή Χόλυγουντ όπου το καλό και το κακό είναι ευδιάκριτα ακόμα και σε ένα ανήλικο.

Με απλά λόγια, μάλλον η ακραία πτέρυγα του Ισλαμικού Κράτους θα αναπτυσσόταν λιγότερο αν εξέλειπε η προσπάθεια αποσιώπησης κάθε φωνής που εξυμνεί το Χαλιφάτο. Η Δύση δεν έχει λόγο να φοβάται να αντιπαρατεθεί ιδεολογικά με τους Τζιχαντιστές. Αντίθετα, όταν τους απορρίπτει a priori και καταφεύγει σε ακραίους αφορισμούς τύπου «το Ισλαμικό Κράτος δεν είναι ισλαμικό»**, τότε τους ηρωοποιεί στα μάτια εκείνων που ακριβώς δεν θα έπρεπε, στα μάτια των νεαρών ανώριμων Μουσουλμάνων που αναζητούν νόημα στη βαρετή τους ύπαρξη. Οι τελευταίοι βλέπουν με καχυποψία την καθολική στοχοποίηση των Τζιχαντιστών και κάπως έστι καταλήγουν να βλέπουν τον Αλ-Μπαγνταντί ως άλλο σοφό γέροντα που θα τους δείξει το μονοπάτι προς την απόλυτη γνώση και σοφία.

Αμερικανοί αξιωματούχοι δηλώνουν πως το Ισλαμικό Κράτος σύντομα θα ηττηθεί. Μάλλον οι προβλέψεις τους θα δικαιωθούν διότι, όπως έδειξε και η μάχη στο Κομπάνι, οι προσευχές των «πιστών μαχητών» είναι πολύ λίγες μπροστά στις έξυπνες βόμβες της συμμαχίας των «απίστων» και των «αποστατών». Θα αποτελέσει όμως η επερχόμενη κατάρρευση μια βιώσιμη λύση στο πρόβλημα; Αν δεν με απατά η μνήμη μου, πριν την άνοδο του Ισλαμικού Κράτους η κυβέρνηση του Μόρσι ανετράπη στην Αίγυπτο, ο Μπιν Λάντεν εξουδετερώθηκε, η κυβέρνηση της Χαμάς απομονώθηκε οικονομικά και πολιτικά, το αλγερινό FIS κηρύχθηκε παράνομο μόλις κέρδισε τις εκλογές και οι πρώτοι εμβληματικοί ηγέτες της Μουσουλμανικής Αδελφότητας δολοφονήθηκαν ή εκτελέστηκαν. Αν δει κανείς προσεκτικά το ανωτέρω σπιράλ θα διαπιστώσει πως κάθε φορά που «τελειώναμε» με το Πολιτικό Ισλάμ, αυτό επέστρεφε σχετικά σύντομα και μάλιστα σε πιο ακραία εκδοχή. Κάπως έτσι οδηγηθήκαμε στο Φρανκεστάιν του Ισλαμικού Κράτους που, μεταξύ άλλων, θεωρεί τη Χαμάς και τον Μόρσι ως αίσχιστου είδους ρεβιζιονιστές. Μήπως λοιπόν θα ήταν μακροπρόθεσμα σοφότερο για τη Δύση αν προσέγγιζε το Πολιτικό Ισλάμ με διάθεση όχι σύγκρουσης και απόλυτης άρνησης αλλά, στο μέτρο του εφικτού, με διάθεση διαλόγου και ένταξης. Σίγουρα η πρόταση μου φαίνεται ακραία αλλά από την άλλη, σαν άλλος «Δικηγόρος του Διαβόλου», οφείλω να επισημάνω πως τα πράγματα στη Μέση Ανατολή εξελίχθηκαν καλύτερα μετά την μη επίθεση της Δύσης στην Ισλαμική Δημοκρατία του …Ιράν.

* Ο Όργουελ προέβη στην προβοκατόρικη αυτή δήλωση τον Μάρτιο του 1940 στο πλαίσιο βιβλιοκριτικής του Mein Kampf με σκοπό να συμβάλλει στην ουσιαστική κατανόηση του ναζισμού.

** Για την ισλαμικότητα του Ισλαμικού Κράτους σας παραπέμπω στην πρόσφατη ενδελεχή ανάλυση του Graeme Wood.

048

Τα λέμε σύντομα

Τζωρτζ Όργουελ

Advertisements
This entry was posted in Uncategorized and tagged , , , , , , , , , , , , , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s