Ο Άλμπερ Καμύ κάποτε είπε…

Ο κόσμος όπου αισθάνομαι πιο άνετα, είναι ο ελληνικός μύθος!

Το διήγημα «Δύσκολοι Καιροί» του Ντίκενς ξεκινά με ένα δάσκαλο να απαιτεί επιμόνως από τους μαθητές του να αναζητήσουν και στη συνέχεια να του προσκομίσουν δεδομένα και γεγονότα. Και αυτό γιατί, κατά τον ίδιο, μονάχα τα παραπάνω εξασφαλίζουν την πραγματική κατοχή της γνώσης και τη συνέχιση της προόδου στο μονοπάτι που είχε χαράξει ο ορθός λόγος. Η συγκεκριμένη φιγούρα δεν κάνει τίποτα παραπάνω από το να ενσαρκώνει το πνεύμα μιας εποχής όπου άνθρωπος για πρώτη φορά στην Ιστορία έδειχνε να παίρνει το πάνω χέρι στη μάχη με τα στοιχεία της φύσης. Ο ενθουσιώδης δάσκαλος, που δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι είναι σύγχρονος του Κουμπερτέν, εκφράζει τη συλλογική ενισχυμένη αυτοπεποίθηση που με λαχτάρα προστάζει τη νέα γενιά να πορευτεί «πιο γρήγορα, πιο ψηλά, πιο δυνατά». Ως ενδεδειγμένη συνταγή προκρίνεται η μαθηματική λογική που στηρίζεται σε στέρεα δεδομένα και γεγονότα. Και κάπως έτσι, όχι εντελώς παράλογα, η ερμηνεία του κόσμου άρχισε να βασίζεται λιγότερο σε μύθους και περισσότερο σε γεγονότα που αν ήταν αρκετά αυτόφωτα θα μπορούσαν να παράγουν τους δικούς τους μύθους. Προς επίρρωση του παραπάνω κανόνα υπογραμμίζω πως πολλοί ερμήνευσαν τον πρώιμο σιδηρόδρομο ως θηρίο που έχρηζε εξευμενισμό.

Αυτό λοιπόν που ξεχωρίζει τα γεγονότα από τα Γεγονότα είναι το ότι τα δεύτερα μπορούν να αποτελέσουν σημεία αναφοράς και ως εκ τούτου να παράγουν τους δικούς τους μύθους. Αναμφίβολα λοιπόν ότι διεκτραγωδήθηκε στο Πολυτεχνείο το 1973 αποτελεί Γεγονός. Είναι πραγματικά ενδιαφέρον να δει κανείς πόσοι μύθοι φτιάχτηκαν ώστε να ικανοποιηθούν οι συνειδήσεις όσων είχαν να χάσουν ή να κερδίσουν από την πολιτική παρακαταθήκη της μακρινής αυτής εξέγερσης. Κάποιοι για παράδειγμα λένε πως δεν ήταν καν εξέγερση και πως το όλο σκηνικό στήθηκε από ξένες υπηρεσίες και πράκτορες. Οι ανωτέρω αιτιάσεις ελάχιστα αντέχουν σε μια λογική κριτική διότι απλά όταν η αστυνομία αδυνατεί να περιορίσει μια κατάσταση και καλούνται ένοπλες δυνάμεις και τεθωρακισμένα, τότε δεν είναι δυνατό να μιλάμε για μια απλή κινητοποίηση σαν αυτές που γίνονται καθημερινά και που στην αδυναμία τους να παράγουν απτά αποτελέσματα και μύθους πνίγονται στη Στύγα της λήθης. Για τα περί μυστικών υπηρεσιών και της συνεργασίας ΜοσάντΔαμανάκη αρκεί να αναφέρω ότι εκείνη τη χρονιά οι Ισραηλινοί είχαν άλλα, πολύ πιο σοβαρά, προβλήματα και οι μυστικές τους υπηρεσίες ήταν τόσο ικανές που δεν κατάφεραν να πληροφορηθούν εγκαίρως την συγχρονισμένη επίθεση Σύρων και Αιγυπτίων εναντίον τους.

Μύθοι όμως βρίσκονται, και περισσότεροι μάλιστα, στην άλλη πλευρά. Είναι χαρακτηριστική η σπουδή των πολιτικών υποστηρικτών του Πολυτεχνείου να απαντούν με υπερβολές στον επίσης γελοίο μύθο ότι δεν υπήρχαν νεκροί εξαιτίας της εξέγερσης. Από την αναζήτηση της φανταστικής Ηλένιας Ασημακόπουλου μέχρι τις προσπάθειες του τέως δημάρχου Ζωγράφου Δημήτρη Μπέη να βρει μαζικούς τάφους φοιτητών γίνεται κατανοητό πως κάποιοι ήθελαν να προσδώσουν στο Πολυτεχνείο διαστάσεις μεγαλύτερες από το πραγματικό του μπόι και μάλλον το έκαναν γιατί είχαν ανάγκη μια μεγάλη σκιά που θα χώραγε τόσο αγνούς αγωνιστές όσο και τους πάντα πολυπληθέστερους αριβίστες.

Σήμερα, 41 χρόνια μετά, βλέπουμε του μύθους γύρω από το Πολυτεχνείο να διαγωνίζονται ακόμα μεταξύ τους σε μια μάταιη προσπάθεια να αλλάξουν το ίδιο το Γεγονός. Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί ο σύντομος βίος μιας σχετικής αιρετικής ανάρτησης μιας ΟΝΝΕΔ-ίτισσας με ιδιαίτερα κολακευτική φωτογραφία στο γνωστό ναρκισσιστικό κοινωνικό δίκτυο. Η γοητευτική Έλλη μίλησε για Τοτέμ της μεταπολίτευσης και αυτό, όπως θέλουν να πιστεύουν όλοι οι Αριστεροί, θα έβρισκε σφόδρα αντίθετη μια άλλη Έλλη, εκείνη που λίγο μετά τον εμφύλιο μαγεύτηκε από τη γοητεία του Νίκου Μπελογιάννη.

«Τότε που είναι το αληθινό νόημα του Πολυτεχνείου;», θα αναρωτηθεί κάποιος που ψάχνει την αλήθεια. Όπως μας παροτρύνει ο ντικενσιανός δάσκαλος, αν θέλουμε να μάθουμε την αλήθεια για το Πολυτεχνείο, το μόνο που χρειάζεται είναι να ανατρέξουμε στα στοιχεία. Τα πορίσματα Τσεβά, Σαμπάνη, η πορεία των γεγονότων από το δειλό πείραμα Μαρκεζίνη μέχρι το βλακώδες πραξικόπημα Ιωαννίδη και την επιστροφή Καραμανλή είναι διαθέσιμα προς μελέτη για τον καθένα που ειλικρινά ενδιαφέρεται να μάθει το τι πραγματικά έγινε. Τα υπόλοιπα είναι μύθοι που μπορεί να χρησιμοποιηθούν κατά το δοκούν. Φτάνει να έχουμε μια ξεκάθαρη ατζέντα και το Πολυτεχνείο, όπως και τα άλλα Γεγονότα, μπορεί να αποτελέσει ένα τέλειο εργαλείο. Εν κατακλείδι, τα μηνύματα του Πολυτεχνείου ποτέ «δεν θα είναι επίκαιρα όσο ποτέ», αλλά αν τα επινοήσουμε σωστά τότε αυτά δύνανται να αποτελέσουν μαγιά για άλλες καταλυτικές εξελίξεις, για άλλα αυθύπαρκτα και αυτόφωτα Γεγονότα. Έτσι, αν όντως θέλουμε να κάνουμε τις ζωές μας πιο συναρπαστικές, αυτά πρέπει να αναζητούμε και όχι να καταθέτουμε παθητικά λουλούδια σε Τοτεμ και Επιταφίους ονείρων άλλων γενεών και καταστάσεων.

045

Άλμπερ Καμύ

Advertisements
This entry was posted in Uncategorized and tagged , , , , , , , , , , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s