Ο Αλ Πατσίνο, υποδυόμενος τον διάβολο, κάποτε είπε…

Ματαιοδοξία, η αγαπημένη μου αμαρτία!

Η καταληκτική ατάκα από τον «Δικηγόρο του Διαβολου» μπορούσε κάλλιστα να παραπέμψει στις πρόσφατες δυναμικές διαμαρτυρίες των Βέλγων εναντίον της λιτότητας αλλά αποφάσισα να τον συνδέσω με κάτι πιο τοπικό, την πρόσφατη τζοκερομανία. Τις περασμένες βδομάδες όλη η Ελλάδα πήγε πρακτορείο με την ελπίδα, ο καθένας  για τον εαυτό του, να βρει τον μαγικό συνδυασμό που κατά τεκμήριο ήταν σε θέση να αλλάξει το πλαίσιο μέσα στο οποίο βιώνει τον κόσμο. Σε μια κοινωνία με μύρια προβλήματα τα εκατομμύρια του Τζόκερ έμοιαζαν, όχι αδίκως, με πανάκεια. Πέρα όμως από τις γενικευμένες διαπιστώσεις υπάρχουν και μερικές αντιφάσεις. Και το λέω αυτό διότι στα πρακτορεία του ΟΠΑΠ δε συνέρρεαν μόνο μακροχρόνια άνεργοι, ανασφάλιστοι νέοι που δουλεύουν για 500 το πολύ Ευρώ, ελεύθεροι επαγγελματίες που ελλείψει τζίρου αναγκάστηκαν να βάλουν λουκέτο στην επιχείρηση τους ή απλοί βιοπαλαιστές που αδυνατούν να πληρώσουν δάνεια και λογαριασμούς. Ανάμεσα σε αυτούς που φλέρταραν με τον αυτόματο πλουτισμό ήταν ακόμα και εκείνοι που η λεγόμενη κρίση δεν είχε άλλη επίπτωση πέραν της μείωσης του ενοικίου του ημι-πολυτελούς διαμερίσματος τους.

«Υπερβολές», θα αναφωνήσει καλοπροαίρετα κάποιος καλώντας με παράλληλα να του υποδείξω που είναι το παράλογο σε μια πράξη που αντικειμενικά αποσκοπεί στην βελτίωση της ατομικής κατάστασης του καθενός. Φυσικά δεν υπάρχει τίποτα το ανορθολογικό στο να θέλει κάποιος να γίνει πιο πλούσιος. Αυτό όμως που μου κάνει εντύπωση, και τολμώ να πω ότι αγγίζει τα όρια του παράλογου, είναι ότι άνθρωποι με αντικειμενικά περιορισμένα προβλήματα πιστεύουν πως ένας αυτόματος πλουτισμός τους είναι …αναγκαίος. Από του παραλήπτες υψηλών συντάξεων, στον πετυχημένο ελεύθερο επαγγελματία, στον υψηλόμισθο ιδιωτικό υπάλληλο που θεωρεί ότι τα 10 χρόνια που δούλεψε είναι ήδη πολλά, στην εργαζόμενη μητέρα που θέλει να μην ξαναδεί το αφεντικό της για να ασχοληθεί με την οικογένεια της μέχρι τον τριαντάρη που δουλεύει με ή χωρίς ένσημα, ή ακόμα και αυτόν που δεν δουλεύει αλλά που έχει εξασφαλισμένο το ψωμί και το παντεσπάνι του διακρίνω ψήγματα ενός εκ των 7 θανάσιμων αμαρτημάτων του Δάντη. Κάπως έτσι καταλήγω πως η συλλογική πεποίθηση ότι όλοι ξεχωριστά αξίζουμε τα εκατομμύρια του Τζόκερ είναι ματαιοδοξία.

Θα μπορούσε, υποστηρίζουν κάποιοι, να διοργανώνονταν τυχερά παίγνια με κοινωνική στόχευση. Να μοιράζονταν δηλαδή μια σειρά από υψηλά ποσά σε άτομα και οικογένειες που τα έχουν πραγματικά ανάγκη. Όμως τόσο η διαδικασία εξασφάλισης των χρημάτων, όσο και εκείνη της ανεύρεσης των δικαιούχων μοιάζουν χρονοβόρες, κουραστικές και ανούσιες μπροστά στη μαγεία της τυφλής κλήρωσης που γεννά καθολική ελπίδα ικανή να ωθήσει, όπως ακριβώς έκανα πρόσφατα, τους μη κοινωνικά αποκλεισμένους να επενδύσουν ο καθένας ξεχωριστά δεκάδες Ευρώ σε στήλες του Τζόκερ. Η κλήρωση εξάλλου ήταν η μέθοδος στην οποία κατέφυγε ο Κλεισθένης προκειμένου να πάρει την εξουσία από τους Αρίστους και να την δώσει σε εκείνη την αόριστη έννοια του Δήμου.

Με άλλα λόγια η μαγεία του Τζόκερ έγκειται στην απλότητα της ελπίδας που προσφέρει. Μια σωστή πρόβλεψη αρκεί και, από τη μια στιγμή στην άλλη, η ζωή μας τίθεται σε άλλη βάση αφού πλέον είμαστε πιο πλούσιοι από τους άλλους. Αλίμονο αν κερδίζαμε το Τζόκερ και την άλλη μέρα έβρεχε χαρτονομίσματα, την αμέσως επόμενη στιγμή θα χάναμε το πλεονέκτημα μας διότι, όπως είπε και ο Αριστοφάνης πριν 25 αιώνες στον «Πλούτο» του, το πληθωριστικό χρήμα επί της ουσίας δεν είναι χρήμα.

«Αυτό όμως δεν πρόκειται να γίνει ποτέ», μας υπενθυμίζει η γνωστή καλοπροαίρετη φωνή τονίζοντας πως μετά την επιτυχία στο Τζόκερ, θα είμαστε εμείς εκείνοι που θα μπορούν να «αποκτήσουν τα πάντα». Είναι όμως τα πράγματα έτσι; Ο Ερρίκος Η΄, ο άνθρωπος που έδωσε στην έννοια Απολυτός Άρχων το πραγματικό της νόημα, παρά τα πλούτη και τη δύναμη που είχε στη διάθεση του, όχι μόνο δεν ήταν σε θέση να αγοράσει τη δόξα του Αζενκούρ, αλλά ούτε την ουλή στο πόδι του δεν μπορούσε να θεραπεύσει. Καμιά φορά ξεχνάμε πως σήμερα, χάρη στα τεχνολογικά άλματα, έχουμε στη διάθεση μας ανέσεις και ευκολίες που ήταν απρόσιτες στους πιο ισχυρούς άντρες της Ιστορίας. Για να το πω διαφορετικά, το ότι ζούμε σε αυτή την εποχή και περιοχή είναι ένα Τζόκερ από μόνο του και ας το παραβλέπουμε οι περισσότεροι από ματαιοδοξία. Μάλιστα η τελευταία είναι τόσο ισχυρή που ακόμα και να κερδίζαμε το Τζόκερ της δόξας και της επιτυχίας πάλι δυστυχισμένοι θα ήμασταν. Και σε αυτό εμμέσως συνηγορεί και ο Αλ Πατσίνο. Ο μεγάλος ηθοποιός είναι ένας άνθρωπος που, χάρη στο ταλέντο και την τύχη του, από το 1940 διάγει μια ζωή τόσο έντονη και ξεχωριστή που έχει συμπυκνώσει σοφία και εμπειρίες δεκάδων άλλων. Και όμως αυτός ο τύπος δηλώνει πως η «κατάθλιψη υπάρχει σε όλους μας».

ΥΓ: Προς αποφυγή παρεξηγήσεων. Aν κέρδιζα το Τζόκερ τις προάλλες φυσικά και δε θα γινόμουν εθελοντής νοσοκόμος στη Λιβερία για την καταπολέμηση του Έμπολα, μάλλον θα επένδυα τα κέρδη μου σε ευαγή ιδρύματα τύπου Ferrari!

044

Αλ Πατσίνο

Advertisements
This entry was posted in Uncategorized and tagged , , , , , , , , , , . Bookmark the permalink.

2 Responses to Ο Αλ Πατσίνο, υποδυόμενος τον διάβολο, κάποτε είπε…

  1. Ο/Η Argoscholis λέει:

    Άσχετο, συγγνώμη που θα σου το χαλάσω, αλλά αυτό που περιγράφεις στο κείμενο δεν είναι η ματαιοδοξία, αλλά η πλεονεξία!

  2. Ο/Η rigasgfree λέει:

    Σωστή παρατήρηση και αυτό γιατί οι έννοιες της πλεονεξίας και της ματαιοδοξίας είναι συγγενείς. Ως εκ τούτου κάνω χρήση του μερίδιου της ποιητικής αδείας που μου αναλογεί!!!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s