Ο Όρσον Ουέλς κάποτε είπε…

Δεν προσεύχομαι επειδή δεν θέλω να κάνω το Θεό να πλήξει!

Αν κοιτάξουμε με προσοχή γύρω μας θα διαπιστώσουμε μια ανομολόγητη αλήθεια. Πέντε χρόνια μετά την (επίσης ανομολόγητη) πτώχευση έχουμε συναινέσει στην πολιτική επιβίωση της ελίτ που ευθύνεται για ότι έγινε και επιπλέον αντιμετωπίζουμε όλους όσοι συνεχίζουν να «αγωνίζονται» ως γραφικούς. Όποιος επιμένει να ψάχνει για σκελετούς στις ντουλάπες της μεταπολίτευσης, να σκαλίζει παρατυπίες, να καταγγέλλει σκάνδαλα και εν γένει φωνάζει για περισσότερη δικαιοσύνη εγγράφεται στο συλλογικό θυμικό με ευκολία ως «ψεκασμένος». Η ύπαρξη αυτής της ωχαδελφιστικής τάσης αποδεικνύεται από τη (μη) επιτυχία όλων των εκκλήσεων, πρωτοβουλιών και καμπανιών των εν λόγω …γραφικών και ενοχλητικών παρουσιών. Κάπως έτσι η συντριπτική πλειοψηφία της σημερινής ελληνικής κοινωνίας έχει επιδοθεί σε ένα μοναχικό αγώνα προσωπικής επιβίωσης. Με άλλα λόγια, ασπαζόμενοι στα κρυφά τη σοφία που υποστηρίζει ότι τα πράγματα θα μπορούσαν να είχαν πάρει μια ακόμα πιο άσχημη τροπή, επιλέξαμε να παρατηρούμε παθητικά τις εξελίξεις ελπίζοντας σε ένα καλύτερο μέλλον που θα έρθει τόσο ουρανοκατέβατα, όσο και η πτώχευση.

«Μα τι είναι αυτά που λες;», θα αντιτείνει καλοπροαίρετα κάποιος πιο αισιόδοξος από μένα και θα μου υποδείξει τις δημοσκοπήσεις που δείχνουν πως δεν απομένουν παρά λίγοι μήνες μέχρι την ορκωμοσία της κυβέρνησης της Αριστεράς. Πράγματι, μόνος ένας τυφλός δεν θα έβλεπε πως το πολύ μέχρι τον Μάρτη, και αν ο Σαμάρας δεν καταφύγει σε μια άνευ προηγουμένου συνταγματική εκτροπή*, ο Τσίπρας θα είναι πρωθυπουργός σε μια κυβέρνηση συνεργασίας με κορμό την …Ριζοσπαστική Αριστερά.

Δυστυχώς όμως το παραπάνω από μόνο του δεν λέει τίποτα. Μάλιστα, αν κάποιος εξετάσει προσεκτικά τον τρόπο που πολιτεύτηκε ο Αλέξης μετά τις εκλογές του 2012 έχει λιγότερους λόγους να αισθάνεται αισιόδοξος. Ο Τσίπρας δεν ήρθε κοντύτερα στο λαό, ούτε αφιέρωσε πρόσθετη πολιτική ενέργεια και χρόνο σε μια προσπάθεια που θα κατέληγε στην διατύπωση ενός σαφούς εναλλακτικού σχεδίου. Αντ’ αυτού επιδόθηκε σε μια διαδικασία βελτίωσης του προφίλ του, κυρίως εκεί που μετρά, δηλαδή στο εξωτερικό. Σε αυτό το πλαίσιο συναντήθηκε με σειρά διεθνών παραγόντων και, βάσει λογικής, στις κατ’ ιδίαν συναντήσεις μαζί τους θα του ετέθησαν τα ερωτήματα που προωθεί με προβοκατόρικο τρόπο ο Άδωνις στην αγαπημένη του τηλεοπτική σφαίρα.

Και το ερώτημα που προκύπτει μοιραία σε όλους είναι τι είδους απαντήσεις έδωσε. Κανείς δεν μπορεί να υποθέσει με βεβαιότητα το τάδε ή το δείνα αλλά είναι σίγουρο πως ούτε εκείνοι, ούτε αυτός προχώρησε σε μποϋκοτάζ περαιτέρω συνομιλιών και συναντήσεων. Κάπως έτσι ο Αλέξης, που ξέρει πολύ καλά πως έχει εκατομμύρια ψηφοφόρους αλλά μονάχα λίγες χιλιάδες οπαδούς, κατάφερε το τρίτο του κατά σειρά μεγάλο πολιτικό επίτευγμα. Πρώτα τον Σεπτέμβρη του 2009 με το πρόταγμα του 3% και μία ακόμα ψήφος κατοχύρωσε τη θέση του στην προεδρία του ΣΥΡΙΖΑ. Στη συνέχεια, και παρά την απώλεια μεγάλου μέρους της κοινοβουλευτικής του ομάδας και την δημιουργία της ΔΗΜΑΡ, κατάφερε με μια επιθετική και ευφυή αντιπολίτευση να εισαγάγει επιτυχώς στον πολιτικό διάλογο την έννοια της «Κυβερνώσας Αριστεράς» που, τον Μάιο του 2012, εκτόξευσε εκλογικά τον ΣΥΡΙΖΑ. Και σήμερα, εφαρμόζοντας με επιτυχία την τακτική του ώριμου φρούτου αναμένεται να πάρει την εξουσία έχοντας έντεχνα αποτρέψει την καλλιέργεια προσδοκιών που θα έκαναν την κυβέρνηση του ιδιαίτερα εύθραυστη.

Το επίτευγμα του Αλέξη, που όσο περνάν οι μέρες γίνεται ολοένα πιο ορατό, έγκειται στο γεγονός πως ο μικρός διάβασε πολύ καλά το αποτέλεσμα των εκλογών του 2012. Όπως απέδειξε η απουσία μαζικών αγώνων και κινητοποιήσεων τα δύο τελευταία χρόνια ακόμα και αυτοί που, στις όντως πιο κρίσιμες εκλογές του ελληνικού κράτους μετά το 1920 και το 1946, ψήφισαν αντιμνημονιακά δεν επιθυμούσαν μια πραγματικά επιθετική διαπραγμάτευση. Και αυτό γιατί σε μια τέτοια περίπτωση ίσως το Ευρώ να έμπαινε σε αμφισβήτηση και, κακά τα ψέματα, ελάχιστοι ήμασταν έτοιμοι για αυτό. Αυτό που πραγματικά θέλουμε είναι με το πάτημα ενός κουμπιού να επιστρέψουμε στην «εικονική» ευμάρεια του 2009. Αν δεν γίνεται αυτό τότε ας γίνουν μονομερώς κάποιες βελτιώσεις από αυτούς που αποφασίζουν, δηλαδή τους ξένους. Και αν ούτε αυτό δεν μπορεί να γίνει, τότε ας είναι η καταιγίδα να μην χτυπήσει την δική μας πόρτα.

Αυτό που περιγράφει καλύτερα την ψυχολογία μας είναι μια σκηνή που έλαβε χώρα σε μια τακτική εκδήλωση ενός ευαγούς και ιστορικού ιδρύματος της χώρας πριν λίγα χρόνια. Εκεί, όσο ο τεχνοκράτης διοικητής ανέλυε την κατάσταση, μια υπάλληλος κρεμόταν κυριολεκτικά από τα χείλη του. Όχι, δεν ενδιαφερόταν καθόλου για το αφήγημα του ή τις διαπιστώσεις του για την ελληνική οικονομία. Δεκάρα δεν έδινε για αυτά. Η σχεδόν θρησκευτική προσήλωση στον λόγο του οφειλόταν στο γεγονός ότι ήθελε να εξασφαλίσει ότι εκείνος δεν θα ξεστόμιζε μια καταστροφική πληροφορία, τη μείωση του ΔΙΚΟΥ της μισθού. Από την αγωνία της κάθε τρεις και λίγο επαναλάμβανε «να δεις που τώρα θα το πει, να θα πει για μείωση μισθών». Ευχόταν, ακριβώς με την ίδια αγωνία που χαρακτηρίζει οπαδό που βλέπει την αντίπαλη ομάδα να εφορμεί προς την εστία της δικής του, να γίνει κάτι και να αποφευχθεί το μοιραίο. Ευτυχώς για την ηρωίδα της ιστορίας μας έτσι ακριβώς έγινε, τα απαγορευμένα λόγια δεν ειπώθηκαν ποτέ και το μηνιαίο της εισόδημα δεν διαταράχθηκε.

Μπορεί η συγκεκριμένη εικόνα να μας φαίνεται αποκρουστική αλλά το όλο σκηνικό υποκρύπτει μια άλλη ανομολόγητη αλήθεια. Αν ο κεντρικός ομιλητής της εκδήλωσης γινόταν άγγελος κακών μαντάτων τότε η ζημιά, στην καλύτερη των περιπτώσεων, θα διορθωνόταν μετά από πολύ καιρό και μετά από διαδικασίες που, στην αρχή, λίγοι θα συμμετείχαν και ακόμα λιγότεροι θα πίστευαν. Συμπέρασμα, καλύτερα το κακό να μην ξεκινήσει ποτέ. Και για να μην ξεκινήσει ας αποφασίσει προς αυτή την κατεύθυνση ο έχων στα χέρια του το μαχαίρι και το πεπόνι. Κάπως έτσι περιήλθαμε στην στάση της ευχής και προσβλέπουμε παθητικά για το καλύτερο. Με άλλα λόγια, απλά ελπίζουμε πως η Τρόικα, με την εκλογή του Αλέξη, κάτι θα πάθει και θα ξανασκεφτεί την τακτική της και επιτέλους θα χαλαρώσει την εφαρμοζόμενη λιτότητα. Οι ευχές είναι ανέξοδες και, για να λέμε και την αλήθεια, όσο ανορθολογικές και αν μοιάζουν καμιά φορά πιάνουν. Για παράδειγμα, στην σκοτεινά χρόνια της Ευρώπης οι άνθρωποι απέναντι στο κρύο, την πείνα, τις επιδημίες, τη ληστεία και τις ξένες επιδρομές φαινόταν να μην έχουν άλλο τρόπο να ξορκίσουν το κακό από αυτόν της προσευχής. Και κάποιοι από αυτούς όχι μόνο την γλίτωσαν, αλλά και κατάφεραν να ξεπεράσουν το τότε προσδόκιμο ζωής των 30 ετών. Βέβαια την ίδια στιγμή, κάποιοι άλλοι, κοίταζαν τα προβλήματα στα μάτια και έθεταν τα θεμέλια για την γενικότερη προόδο του ανθρώπινου γένους. Αλλά, κακά τα ψέματα, αυτοί οι «γραφικοί» ελάχιστα αφορούν την περίπτωση μας!

* Ο τρόπος εφαρμογής του Συντάγματος είναι καμιά φορά πιο σημαντικός από τους τύπους και την ουσία των διατάξεων του. Η αδιάλειπτη προσήλωση σε μια διαδικασία, σαν και αυτή που θέλει τον πρόεδρο να εκλέγεται από 180 βουλευτές, της προσδίδει πρόσθετη νομιμοποίηση. Έτσι ενδεχόμενη παρέκκλιση της θα επιφέρει μεγαλύτερες αντιδράσεις από, για παράδειγμα, την πληρωμή ενός «έκτακτου» χαρατσιού με την αντισυνταγματική υποτίθεται μέθοδο της ενσωμάτωσης του στους λογαριασμούς της ΔΕΗ. Και όλα αυτά, παρ’ όλο που το Σύνταγμα δεν αναφέρει ρητά 180 βουλευτές αλλά τα τρία πέμπτα των βουλευτών.

042

Όρσον Ουέλς

Advertisements
This entry was posted in Uncategorized and tagged , , , , , , , , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s