Ο Καρλ Κράους κάποτε είπε…

Δημοσιογράφος είναι αυτός που, εκ των υστέρων, ξέρει τα πάντα εκ των προτέρων!

Είναι αρκετά κοινότυπο, και εύκολο συνάμα, να κατηγορείς την ελληνική δημοσιογραφία με αφορισμούς και κραυγές που παρά τον θόρυβο που προκαλούν, ούτε λένε τίποτα συγκεκριμένο, ούτε δείχνουν ένα εναλλακτικό δρόμο. Για αυτό και εγώ θα επιχειρήσω να ασκήσω την κριτική μου, όχι γενικά και αόριστα, αλλά μέσω μιας ιδιόμορφης συγκρίσεως. Θα βάλω στη ζυγαριά τους εδώ λειτουργούς της ενημέρωσης με ένα παράξενο συνάδελφο τους από το Ισραήλ, τον Γεδεών Λεβί. Ο τελευταίος είναι σφοδρός πολέμιος της πολιτικής που ακολουθεί η πατρίδα του, διαφωνεί με όλες τις πολεμικές επιδρομές στην Γάζα, εντοπίζει το πρόβλημα όχι στους απροσάρμοστους Παλαιστίνιους αλλά στην Ισραηλινή κατοχή και έτσι συστηματικά καλεί για τον τερματισμό της.

Είμαι σίγουρος πως η πλειοψηφία των κατοίκων της Ελλάδας, αν ήξεραν για τον Λεβί, θα τον επικροτούσαν για την στάση του. Και αυτό γιατί η κυρίαρχη γνώμη στην Ελλάδα τάσσεται στο πλευρό των Παλαιστινίων. Πολλοί μάλιστα θα έλεγαν πως ο Λεβί αποτελεί τεκμήριο της διάστασης μεταξύ του «απλού» Ισραηλινού και της κυβέρνησης του. Αυτή η οπτική όμως είναι πάρα, μα πάρα πολύ μακριά από την αλήθεια. Ο Γεδεών Λεβί είναι ίσως η πιο αντιπαθής προσωπικότητα στο Ισραήλ. Κατά την διάρκεια της τελευταίας ευρείας κλίμακας επιχείρησης εναντίον της Γάζας, μιας επιχείρησης που μετρήσεις έδειξαν πως είχε την υποστήριξη του 95% των Ισραηλινών, ο Λεβί αναγκάστηκε να προσλάβει σωματοφύλακες για να μπορεί να κυκλοφορεί δημόσια. Μάλιστα είχε λεχθεί πως πολλοί αρνούνταν να αναλάβουν την φύλαξη του λόγω της προσωπικής τους απέχθειας προς το πρόσωπο του. Έτσι δεν αποτελεί έκπληξη που πολλοί συμπατριώτες του τον προτρέπουν να φύγει από τη χώρα που τόσο «μισεί» και έχει «προδώσει».*

Το ερώτημα που προκύπτει αβίαστα είναι το κατά πόσο ο Λέβι αποτελεί παράδειγμα προς μίμηση. Μήπως τελικά οι απόψεις περί εντοπισμού πρώτων σημαδιών φασισμού στο σημερινό Ισραήλ είναι υπερβολικές και απλά ο Λεβί, και όχι η συντριπτική πλειοψηφία των Ισραηλινών, έχει τη λάθος οπτική; Αυτό που ξεχωρίζει το Λεβί από τους νεαρούς που κάνουν σύνθημα τον θάνατο παιδιών στη Γάζα, και ενδεχομένως τον παραλληλίζει με τον Γαλιλαίο που επέμενε κόντρα σε όλους πως η Γη κινείται, είναι ότι σε αντίθεση με αυτούς τους νεαρούς έχει για δεκαετίες καλύψει δημοσιογραφικά την κατάσταση στα κατεχόμενα. Με άλλα λόγια, δεν στρουθοκαμηλίζει μπροστά σε αυτό που ο μέσος Ισραηλινός αντιλαμβάνεται ως άβολη πραγματικότητα και που στην απροθυμία του να την αντιμετωπίσει επιλέγει να δραπετεύει κοιτώντας αλλού.

Αυτό που λοιπόν καθιστά τον Λεβί παράδειγμα προς μίμηση δεν είναι η αιρετικότητα per se, αλλά η εμπεριστατωμένη αιρετικότητα. Μια αιρετικότητα που για να την αντιμετωπίσουν οι προκατειλημμένοι πολέμιοι της κάνουν, λόγω έλλειψης ισχυρών αντεπιχειρημάτων, εκτεταμένη χρήση της, κατά Σοπενάουερ, δόλιας εφεδρείας των προσωπικών επιθέσεων. Η σημερινή ελληνική δημοσιογραφία είναι πολύ ομοιογενής για να είναι ενδιαφέρουσα και ως εκ τούτου κινδυνεύει να υποπέσει σε μεγάλα λάθη και νομοτελειακά σε ανυποληψία. Είναι για παράδειγμα τραγικό ότι έχουμε τόσο λίγες «αιρετικές» φωνές στο θέμα της δίωξης της Χρυσής Αυγής, μιας φερόμενης εγκληματικής ομάδας χωρίς οπλοστάσιο και χωρίς μαύρο χρήμα. Σε ένα παράλληλο επίπεδο είναι σχεδόν βέβαια πως τα απευθυνόμενα στο θυμικό του τηλεθεατή ρεπορτάζ για τη δράση των λεγόμενων Τζιχαντιστών σύντομα θα περιέλθουν στον κάλαθο της λήθης αφού δεν φέρουν τίποτα το αξιόλογο. Από την άλλη το ντοκιμαντέρ του Vice από τη Ράκα της Συρίας θα αποτελεί για χρόνια σημείο αναφοράς. Γιατί; Μα επειδή οι συντελεστές του πήραν το ρίσκο όχι απλά να συνομιλήσουν απευθείας με τον «διάβολο», αλλά και να αναζητήσουν απαντήσεις σε δύσκολα ερωτήματα παραβλέποντας μανιχαϊστικές απλουστεύσεις του τύπου «βάρβαροι Ισλαμιστές και πολιτισμένοι Δυτικοί» ή συνωμοσιολογικές προσεγγίσεις του τύπου «πίσω από όλα είναι οι Αμερικάνοι και η Νέα Τάξη».

Η άκριτη και άκρατη συμπόρευση με τις κρατούσες ιδέες και προκαταλήψεις είναι καταδικασμένη, αν δεν είναι λάθος, να είναι ανούσια. Αντίθετα, ένα πλήθος αιρετικών φωνών που θα λειτουργούσαν σαν την αλογόμυγα του Σωκράτη θα έδινε το έναυσμα για ουσιαστικές ανταλλαγές επιχειρημάτων που μοιραία θα πήγαιναν το δημόσιο διάλογο ένα βήμα παραπέρα. Ίσως μάλιστα από αυτή τη διαδικασία να είχε βρεθεί τρόπος να απαντήσουμε επιτέλους στον Άδωνι τι θα κάνουμε όταν μας κόψει τη «βοήθεια» η Τρόικα. Όσο η δημοσιογραφία μας παραμένει μέσα στα «αποδεκτά» καλούπια της, τόσο θα παράγει κείμενα σαν και εκείνα που περιέγραφαν στις συντηρητικές μάζες της Ευρώπης τον γενναίο αγώνα του Φράνκο κατά των κομμουνιστών στην Ισπανία. Μπορεί όντως αυτά τα άρθρα να είχαν κάποια αξία αλλά στη ζυγαριά με τα γραπτά του Όργουελ και του Χέμινγουεϊ αποδεικνύονται πολύ λίγα και άνυδρα.

ΥΓ: Προς επίρρωση των ανωτέρω, η συμφωνία μεταξύ Μπόκο Χαράμ και κυβέρνησης Νιγηρίας για την απελευθέρωση των απαχθέντων κοριτσιών δείχνει πως άξιος δημοσιογράφος δεν είναι εκείνος που συμμετέχει άκριτα σε on-line καμπάνιες εσωτερικής κατανάλωσης (λέγε με #BringBackOurGirls) αλλά εκείνος που μπορεί να ενημερώσει το κοινό για τους άξονες επίτευξης μιας ρεαλιστικής συμφωνίας με τον …διάβολο!

* Ο Λεβί έχει επανειλημμένα καλέσει τη διεθνή κοινότητα να επιβάλλει κυρώσεις στο Ισραήλ διότι, κατά τον ίδιο, δεν υπάρχει άλλος τρόπος να πειστούν οι ηγέτες του να αλλάξουν πολιτική.

041

Καρλ Κράους

Advertisements
This entry was posted in Uncategorized and tagged , , , , , , , , , , , , , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s