Η χρονιά που ο λαός ΔΕΝ είπε…

Μπροστά μου δεν ξέρω τι θα βρω μα πίσω δε γυρίζω!

Από πολύ μικρός ήξερα ότι το 2012 θα ήταν μια σημαντική χρονιά για τη ζωή μου. Ήταν γραφτό ότι κάπου στο τέλος της άνοιξης θα γινόμουν 30. Σημείο αναφοράς για τον μεγάλο πνευματικό άνδρα του τόπου Πέτρο Κωστόπουλο τα περιοδικά του οποίου μία φορά το δίμηνο τουλάχιστον θα δημοσίευαν μια παραλλαγή του δεκάλογου που αφορούσε στο τι πρέπει να έχει κάνει ένας άντρας μέχρι τα 30. Ήταν πραγματικά άξια παρατήρησης ακόμα και η διατύπωση τους. Ο ενθουσιώδης υποστηρικτής του Σημίτη δεν διαλογιζόταν ποτέ για το τι πρέπει να ζήσει ο νέος αλλά για το τι πρέπει να …κάνει. Στο βωμό του χρεοκοπημένου υλισμού τους ακόμα και η ζωή ερχόταν σε δεύτερη μοίρα. Υπό αυτό το πρίσμα δε στεναχωριέμαι και τόσο που στην πλειονότητα των ανωτέρω τεστ έμεινα ανεξεταστέος. Επιπλέον, η ίδια η ζωή, με το αστείρευτο χιούμορ της, ήρθε πριν μερικούς μήνες να πάρει εκδίκηση για όλους εμάς τους αποτυχημένους όταν οι επιχειρήσεις του Κωστόπουλου υπάχθηκαν στο άρθρο 99. Ωστόσο, η προαναφερθείσα ευχάριστη εξέλιξη δεν είναι ικανή να σώσει την παρτίδα της πιο καθοριστικής χρονιάς που έζησα μέχρι τώρα. Το 2012, που σε λίγες μέρες θα αποτελεί παρελθόν, μου αφήνει μια απίστευτα πικρή γεύση και αυτό γιατί φέτος η γενιά μου, με την ατολμία της, μάλλον κατάφερε να εξασφαλίσει την αδιαφορία του ιστορικού του μέλλοντος.

Το 2012 ήταν μια παράξενη χρονιά με δύο κορυφαίες στιγμές που επί της ουσίας ήταν ευκαιρίες που παρουσιάζονται συνήθως μία φορά για μία ζωή και που δυστυχώς φαίνεται πως αφήσαμε να χαθούν. Μιλάω φυσικά πρωτίστως για το συλλαλητήριο της 12ης Φεβρουαρίου και δευτερευόντως για τις εκλογές της 6ης Μαΐου. Ήταν δύο μοναδικά γεγονότα, απίστευτα και απροσδόκητα όπως άλλωστε κάθε στιγμή που τραβά την προσοχή εκείνων που ασχολούνται με την Ιστορία. Σε αυτές τις δύο περιστάσεις ο λαός έδειξε να ψηλώνει αναπάντεχα, έφτασε σε ύψη που ποτέ δεν ανέμεναν ούτε όσοι τον εξουσίαζαν, ούτε όσοι υποτίθεται μιλούσαν και μιλούν εξ ονόματος του. Οι στιγμές αυτές, όπως όλοι ξέρουμε, δεν είχαν συνέχεια και μοιραία έρχεται στην επιφάνεια ένα ενοχλητικό …γιατί; Κάποιοι θα πουν πως μας φόβισαν, αλλά μάλλον τα πράγματα είναι πιο σύνθετα. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι οι εξουσιαστές επένδυσαν στον φόβο, αλλά στην πολιτική, αντίθετα με ότι συμβαίνει στην κυρίαρχη ψηφιακή οικονομία, δεν μπορείς να επενδύσεις σε κάτι που δεν υπάρχει. Το πρώτο φοβικό ρεύμα μας διαπέρασε τη στιγμή που καταλάβαμε πόσο είχαμε ψηλώσει, ήταν δύσκολο για όλους όσοι συμμετείχαν στο συλλαλητήριο να πιστέψουν ότι διαδήλωναν παρέα με το μεγαλύτερο πλήθος στη νεοελληνική ιστορία. Στο ίδιο μοτίβο, όσοι είχαν αποφασίσει να μην πάνε σπίτι τους με τα πρώτα δακρυγόνα τρόμαξαν όταν διαπίστωσαν πως εκατοντάδες άλλοι είχαν υιοθετήσει την ίδια παράλογη τακτική. Κάπως έτσι χιλιάδες κόσμου παρέμειναν στο δρόμο επί ώρες ανάμεσα σε καπνούς, πέτρες και φλόγες. Ήταν αποφασισμένοι να κρατήσουν, αλλά όχι να προχωρήσουν και έτσι ήταν απλά θέμα χρόνου κάποια στιγμή να υποχωρήσουν. Ανάλογα ενεργήσαμε στις διπλές εκλογές που ακολούθησαν. Την 6η Μαΐου είπαμε πολύ δυνατά τι δεν θέλουμε και τελικά στις 17 Ιουνίου επιλέξαμε τη σιγουριά του παλιού όντας τρομαγμένοι από το μωσαϊκό της απίστευτα ετερόκλητης μας άρνησης.

Ήμουν από αυτούς που πίστευαν πως το αποτέλεσμα του Ιουνίου ήταν θετικό καθώς μου φαινόταν λογικό πως η πολιτική αδυναμία της κυβέρνησης θα μεταφραζόταν σε διαπραγματευτική ισχύ έναντι της Τρόικα και πως ο Τσίπρας χρειαζόταν λίγο χρόνο για να ωριμάσει. Βλέποντας στο μεταξύ πόσο νερό έχει ρίξει στο κρασί του ο ΣΥΡΙΖΑ  και το πόσο «διαπραγματεύτηκε» ο μη αναμάρτητος Σαμαράς απολογούμαι δημόσια για την εσφαλμένη εκτίμηση. Αυτό που για καιρό αδυνατούσα να αντιληφθώ ήταν ότι ο ενδοτισμός κυβέρνησης και αντιπολίτευσης δεν αποτελούσε παρά μια αντανάκλαση της σταδιακής παραίτησης ενός λαού που φοβήθηκε να αγωνιστεί και να διεκδικήσει.

Αλλά ας γυρίσουμε στην 12η Φεβρουαρίου και την απαρχή του φόβου. Εκείνη την ημέρα ο τότε υπουργός Οικονομικών Βενιζέλος έφερνε το δεύτερο Μνημόνιο προς ψήφιση. Το μικρότερο τότε στη Βουλή κόμμα, ο ΣΥΡΙΖΑ, συνέχισε την επιθετική του αντιπολίτευση. Σε αυτό το πλαίσιο, σε μια συζήτηση στην οικονομική επιτροπή τα αίματα άναψαν και ο Βενιζέλος με τρόπο παραληρηματικό αξίωσε από τον Λαφαζάνη, που αμφισβητούσε τη διαδικασία, να δώσει την εναλλακτική του πρόταση. Πολλοί στάθηκαν στο ύφος του ευτραφούς συνταγματολόγου, ακόμα περισσότεροι τον χλευάσαμε. Αυτό που ίσως μας διέφυγε ήταν αντίδραση του Λαφαζάνη. Από μικρός μου άρεσε να ακούω παραληρήματα διότι κάπου ανάμεσα στην απελπισία και τη συναισθηματική φόρτιση κρύβονται οι αλήθειες των φορέων τους. Όταν ένας στρατιωτικός διοικητής απευθύνεται στους άνδρες του πριν τη μάχη είναι απίθανο να κάνει αναφορές στον ορθό λόγο, αντίθετα για να πετύχει το μέγιστο δυνατό αποτέλεσμα κάνει επίκληση στο θυμικό και μιλά στοχεύοντας στην καρδιά και τη ψυχή. Η απελπισία του Βενιζέλου αποτέλεσε την επιτομή της μνημονιακής επιχειρηματολογίας που αργότερα ο εθνικός μας τηλε-πλασιέ έμελε να την αναδείξει σε όλο της το μεγαλείο. Και ο Λαφαζάνης κύριε, τι είπε, πως απάντησε; Ρωτά δικαίως ο μαθητής του μέλλοντος. Ο Λαφαζάνης αφού κόμπιασε, ξεροκατάπιε κάλεσε τον Βενιζέλο να κρατήσει τη ψυχραιμία του και συνέχισε για δύο λεπτά να μιλά δίχως να λέει τίποτα μέχρι που η προεδρεύουσα της επιτροπής Βάσω Παπανδρέου του αφαίρεσε τον λόγο. Και τι έπρεπε να απαντήσει κύριε; Ξαναρωτά ο μικρός μαθητής. Κάτι στο πνεύμα «την Ελλάδα θέλομεν και ας τρώγωμεν πέτρες»! Μα δε θα είχαμε ευρώ κύριε! Λέει αυθόρμητα ο μικρός …Άδωνις. Ίσως, αλλά το βιβλίο της Ιστορίας που τώρα κρατάς αφενός θα ήταν πιο πλούσιο και αφετέρου δεν θα περιλάμβανε πουθενά το λύμα Χρυσή Αυγή!

Που εντοπίζεται λοιπόν η πηγή του ενδοτισμού; Στην διστακτικότητα των Ελλήνων να ρισκάρουμε, να θυσιάσουμε. Θέλουμε και τη πίτα ολόκληρη και τον σκύλο χορτάτο και ο Γκάντι έλεγε πως δεν δικαιούσαι να έχεις πίστη χωρίς θυσία. Είμαι από αυτούς που πιστεύουν πως το «σύστημα» δεν θα μας έβγαζε ποτέ από το ενιαίο νόμισμα γιατί το ίδιο θα έχανε πολύ περισσότερα. Για να συμβιβαστεί όμως το «σύστημα» μαζί μας θα έπρεπε να το πείσουμε ότι είμαστε πολύ σοβαροί στην άρνηση μας. Απλή θεωρία παιγνίων. Με την εκλογική, και κυρίως μετεκλογική, συμπεριφορά μας, αυτή των αναιμικών απεργιών και διαδηλώσεων πιστεύει κανείς στα σοβαρά πως φαντάζουμε επικίνδυνοι στα μάτια αυτών που αποφασίζουν για λογαριασμό του «συστήματος»; Φυσικά και όχι. Πώς να σε πάρουν στα σοβαρά όταν κάνεις σημαία την επιχειρηματολογία των δειλών; Αν δεν ψηφίσετε ΠΑΣΟΚ, ΝΔ και «υπεύθυνη» ΔΗΜΑΡ μπορεί να μας πετάξουν από το ευρώ φώναζαν και φωνάζουν τα παπαγαλάκια. Πραγματικά, είναι σαν κάποιος να φωνάζει στους 300 του Λεωνίδα λίγο πριν ξεκινήσουν την πορεία τους προς το μέτωπο, «μη πάτε στις Θερμοπύλες γιατί θα …πεθάνετε»!

Εντάξει, μπορεί το παραπάνω παράδειγμα να είναι πολύ λαϊκίστικο για αυτό και το εγκαταλείπω καλόπιστα για να παραθέσω στη θέση μια άλλη αναλογία. Όταν ακούω το Χατζιδάκι να λέει πως θα πεινάσουμε αν καταγγείλουμε το μνημόνιο, αυτόματα ταξιδεύω στην προεπαναστατική Ελλάδα και τις φωνές που παραμονές του ξεσηκωμού καλούσαν τον κόσμο να μην επαναστατήσει γιατί έτσι θα προκαλέσει τα αιματηρά αντίποινα των Τούρκων με τους οποίους, όπως τόνιζαν, συμβίωναν αρμονικά για αιώνες. Και ξέρετε κάτι; Όσοι «προσκυνημένοι», σύμφωνα με την ορολογία του «εξτρεμιστή» Κολοκοτρώνη, τα έλεγαν αυτά δικαιώθηκαν και με το παραπάνω. Δεν είναι ψέμα πως όταν απελευθερώθηκε η Ρούμελη και ο Μοριάς ο Καποδίστριας κλήθηκε να κυβερνήσει σε καμένη γη. Αλλά ποιοι επιτέλους ήταν αυτοί οι «προσκυνημένοι»; Ήταν τίποτα ουρανοκατέβατες εφεδρείες του «συστήματος»; Όχι! Όλοι τους ήταν πρόκριτοι, μητροπολίτες και άλλα σεβαστά στοιχεία που αφενός δεν είχαν προσβληθεί από τον επαναστατικό πυρετό της εποχής και αφετέρου δεν άγονταν και φέρονταν από γελοίους «δημαγωγούς» τύπου Παπαφλέσσα. Ήταν αυτοί που απλά συνέχιζαν να είναι φορείς της κυρίαρχης και δοκιμασμένης ιδεολογίας της σύνεσης που κατέστησε εφικτή τη συμβίωση Χριστιανών και Μουσουλμάνων για εκατοντάδες χρόνια. Έτσι, πιστοί στις επιταγές της σύνεσης δεκάδες γενιές αποφάσισαν να μην παίξουν με τη φωτιά. Και για να τα λέμε όλα είχαν κάθε δικαίωμα να πράξουν σχετικά μιας και σε κανένα δε στερείται η αβάσταχτη ελευθερία της επιλογής. Απέφυγαν λοιπόν όλοι αυτοί τον πόλεμο και όλες τις κακουχίες που συνεπαγόταν από αυτόν και κάπως έτσι πορεύτηκαν με ασφάλεια. Τι παρακαταθήκη όμως έδωσαν όλοι αυτοί στα παιδιά τους; Το απόλυτο τίποτα, για αυτό και η Ιστορία δεν μπορούσε παρά να σταθεί αδιάφορη απέναντι τους. Μια απλή σύγκριση των βιβλίων που γράφτηκαν για την περίοδο 1821-1830 με εκείνα που αφορούν το διάστημα 1453-1821 πιστεύω πως είναι κατατοπιστική για την ορθότητα ή μη της σκέψης μου. Και μετά από τις επικές αυτές αναλογίες να υπενθυμίσω πως δεν μας ζητήθηκε να κάνουμε επανάσταση, να πάρουμε τα βουνά και να γίνουμε κλέφτες ή αντάρτες. Το ακραίο σενάριο περιλάμβανε την με κάθε μέσο ακύρωση μιας ψηφοφορίας και το συντηρητικό τη δια ελευθέρων εκλογών ανάθεση στον Τσίπρα της καυτής πατάτας της διακυβέρνησης. Ένα ρίσκο που ο τελευταίος με το δισταγμό του έμμεσα απέφυγε στρέφοντας άθελα του έτσι δεκάδες χιλιάδες πολίτες προς την Χρυσή Αυγή της οποίας ο τραχύς λόγος μοιάζει πιο ειλικρινής και ανατρεπτικός.

Και κάτι τελευταίο. Σχετικά με τον πραγματικό κυβερνητικό εκπρόσωπο, τον Άδωνι. Ο τελευταίος και μορφωμένος είναι και δεν ανήκει σε τζάκια. Υπό αυτή την έννοια είναι πολύ πιο αξιόλογος από τους βουλευτές της συμπολίτευσης που με ανεκδιήγητη υποκρισία και δειλία κρύβονται πίσω από τις τσιρίδες του εθνικού μας τηλε-πλασιέ. Και επειδή η Ελλάδα είναι η κατεξοχήν χώρα της λήθης καλό είναι να θυμόμαστε που και που ποιος είναι αυτός που μας θέτει εκβιαστικά διλήμματα από τα κανάλια της νύχτα μέρα. Θέλοντας να συμβάλω στην ανάκτηση της συλλογική μνήμης σας παραθέτω την ακόλουθη ιστορία.

Πριν μερικούς μήνες έτυχε να πέσω πάνω στην εκπομπή του. Ως συνήθως, πούλαγε βιβλία. Εκείνη τη μέρα τη τιμητική τους είχαν οι διάλογοι του Πλάτωνα και συγκεκριμένα ο Φαίδων. Ο  Άδωνις άρχισε να λέει συγκινητικά πως το συγκεκριμένο κείμενο, που για τους αδαείς σημειώνω πως αναφέρεται στις τελευταίες ώρες του Σωκράτη, αποτελεί ένα από τα αγαπημένα του πνευματικά καταφύγια. «Το διαβάζω ξανά και ξανά κάθε φορά που είμαι πιεσμένος» έλεγε όλο στόμφο ο πρώην υφυπουργός ναυτιλίας και ξεκίνησε να διαβάζει στους υποψήφιους πελάτες του πως ο Σωκράτης δικαιολογούσε στους μαθητές του την αναγκαιότητα να πιει το κώνειο και να αψηφήσει τα σχέδια απόδρασης που κάποιοι από αυτούς είχαν ετοιμάσει. «Η σωφροσύνη, η δικαιοσύνη και η ανδρεία είναι μέσο κάθαρσης» επιχειρηματολογεί χωρίς ένταση ο Σωκράτης. Και κάπου εκεί στη μέθεξη της ανάγνωσης που με έχει συνεπάρει φαντάζομαι τον Άδωνι να μπαίνει βίαια στον πίνακα του Ζακ Λουί Νταβίντ να παραμερίζει τον Σιμμία που αδυνατεί να πείσει τον δάσκαλο του να δραπετεύσει και αρχίζει να τσιρίζει «Σωκράτη, άμα πιεις το κώνειο θα πεθάνεις! Το καταλαβαίνεις, θα ΠΕΘΑΝΕΙΣ. Συνετίσου επιτέλους και ζήτα συγνώμη από τις αρχές για να μπορέσεις να ζήσεις και να συνεχίσεις το έργο σου». Ο φιλόσοφος προσπαθεί να μιλήσει για να εφαρμόσει όπως μονάχα εκείνος ήξερε τη μαιευτική αλλά δεν προλαβαίνει να αρθρώσει λέξη καθώς ο Άδωνις έξαλλος φωνάζει «επιτέλους, αφήστε με να τελειώσω τη φράση μου». Αυτός είναι ο άνθρωπος του οποίου η τσιριχτή φωνή κατάφερε να εξουσιάσει τη συνείδηση ενός λαού που σήμερα δείχνει να βρίσκεται σε αφασία.

Βέβαια κάτι μας έμεινε. Το λένε ευρώ και χάρη σε αυτή την ισχυρή αξία πολλοί συνομήλικοι μου μπορούν με αξιώσεις να ονειρεύονται ταξίδια μέχρι την Ινδονησία όπου με ένα τάλιρο  θα είναι σε θέση εύκολα να ψωνίσουν λευκό κρέας κάτω των 18.  Πως μου ήρθε αυτό τώρα; Μάλλον θα το είχα διαβάσει σε κάποιο από τους δεκάλογους του Κωστόπουλου στα χρόνια της …Ισχυρής Ελλάδας!

033

Τα λέμε σύντομα

Advertisements
This entry was posted in Uncategorized and tagged , , , , , , , , , , , , , , , , , . Bookmark the permalink.

One Response to Η χρονιά που ο λαός ΔΕΝ είπε…

  1. Ο/Η Θανάσης Τσοπανάκης λέει:

    Φίλε 30άρη, συμφωνώ απόλυτα με το άρθρο σου, ουσιαστικά και υφολογικά, και σημειώνω την απώλεια της ευκαιρίας και για την δική μου γενιά, των 50 και κάτι, να επανορθώσει και να ξαναμπεί στην Ιστορία. Ο ιστορικός Σαράντος Καργάκος σημειώνει επίσης ότι, μέχρι στιγμής, φαινόμαστε κατώτεροι των προγόνων μας.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s