Ο Τζωρτζ Μπέρναρντ Σω κάποτε είπε…

Ένας άντρας που έχει μυαλό και το ξέρει, μπορεί να νικήσει δέκα που δεν έχουν και δεν το ξέρουν!

Η Ιστορία είναι μια αλληλουχία ανθρώπινων επιλογών και πράξεων όχι κατά συνθήκη σοφές. Ένα κλασσικό παράδειγμα ιστορικού παράλογου αποτελεί η καταδίκη των επικεφαλής του αθηναϊκού στόλου στις Αργινούσες εξαιτίας της ολιγωρίας τους αναφορικά με τη περισυλλογή των ναυαγών μετά το πέρας της ναυμαχίας. Όπως μας πληροφορεί ο Θουκυδίδης το παραπάνω συμβάν ήταν μια από τις βασικές αιτίες της καταστροφής του στόλου στους Αιγός Ποταμούς το 405 π.Χ. που με τη σειρά του οδήγησε στην οριστική ήττα των Αθηναίων κατά τον πελοποννησιακό πόλεμο. Αν η καταδίκη των ναυάρχων είχε παραμείνει απλά στο κεφάλι μερικών δημαγωγών αφενός ο πόλεμος θα είχε διαφορετική τροπή και αφετέρου δεκάδες μελέτες σχετικά με τον παραλογισμό  των Αθηναίων δεν θα είχαν ποτέ γραφτεί. Το κρίσιμο στοιχείο λοιπόν είναι το ότι η εκτέλεση των υπευθύνων μιας σημαντικής στρατιωτικής νίκης έλαβε πράγματι χώρα. Με απλά λόγια τα πράγματα που γίνονται έχουν απείρως μεγαλύτερη βαρύτητα από εκείνα που δεν δραπετεύουν ποτέ από τον χώρο του φαντασιακού. Που κολλάνε όλα αυτά θα μου πείτε; Λίγη υπομονή. Είναι αλήθεια πως κάποιοι από τους υποστηρικτές της ακολουθούμενης πολιτικής πιστεύουν πως μια ρήξη με την Τρόικα στην παρούσα φάση θα είναι ότι πάνω κάτω ήταν για την Αθήνα η καταδίκη των νικητών των Αργινουσών. Δεν θα μπω στη διαδικασία να αποδείξω κατά πόσο αυτή η αναλογία είναι δόκιμη, το κρίσιμο ερώτημα σχετίζεται με το αν κάποιοι «δημαγωγοί» σήμερα είναι πράγματι σε θέση να προκαλέσουν μια ουσιαστική ρήξη με τον Τόμσεν και την παρέα του.

Για να δώσουμε μια πειστική απάντηση σε αυτό το ερώτημα θα πρέπει πρώτα να αποσαφηνίσουμε την μέθοδο της ρήξης. Καμία μάχη δεν διεξάγεται με τους ίδιους όρους και επομένως τα «όπλα» προς χρήση σε κάθε περίσταση οφείλουν να διαφέρουν. Για παράδειγμα το 1981 ο Μπόμπυ Σαντς μαζί με 9 συντρόφους του από τον IRA έφεραν σε πολύ δύσκολη θέση την κυβέρνηση Θάτσερ θυσιάζοντας τους εαυτούς τους στο πλαίσιο μιας αλυσίδας απεργιών πείνας. Σκεφτείτε πόσο παράταιρος θα έμοιαζε ο συγκεκριμένος τρόπος αγώνα την περίοδο του μεγάλου ιρλανδικού λιμού στα μέσα του 19ου αιώνα. Με αυτό το σκεπτικό πρέπει να δούμε ποιο μέσο πίεσης ταιριάζει στην μνημονιακή Ελλάδα του 2012. Είναι ηλίου φαεινότερο πως η ρήξη δεν θα έρθει ούτε με ένοπλη πάλη, ούτε με στρατιωτικά κινήματα. Μια εξέλιξη που θα τρόμαζε την τρόικα είναι αυτή της συγκέντρωσης εκατοντάδων χιλιάδων πολιτών στο Σύνταγμα την ερχόμενη Δευτέρα. Γίνεται; Η εμπειρία της 12ης Φεβρουαρίου αποδεικνύει πως γίνεται. Θα γίνει λοιπόν; Όχι, θα απαντήσει με σχετική σιγουριά όποιος έχει σώας τας φρένας. Αν ανιχνεύσουμε την αιτία αυτής της σιγουριάς θα έχουμε αυτόματα βρει και τον τρόπο να συγκεντρώσουμε τον απαραίτητο αριθμό διαδηλωτών για την ρήξη.

Το θέμα είναι απλό για να κατέβει ένα εκατομμύριο κόσμος στο Σύνταγμα πρέπει να πειστεί και ο τελευταίος φοβισμένος «μπούλης» από τα βόρεια προάστια ότι αξίζει τον κόπο να κατέβει. Τι είναι λοιπόν αυτό που κρατά τον φιλήσυχο πολίτη, που για την οικονομία της συζήτησης θα ονομάσω αυθαίρετα Δωρόθεο, μακριά από τις διεκδικητικές ζυμώσεις; Ο Δωρόθεος με ευκολία θα προβάλει επιχειρήματα του τύπου ότι «αφενός δεν θέλω να συγχρωτίζομαι με «κομουνιστές», «φασίστες» και «μαλάκες» και αφετέρου φοβάμαι τα επεισόδια και δεν αντέχω τα δακρυγόνα». Βετεράνοι της επανάστασης σαν και μένα ρίχνουμε το φταίξιμο στη μειωμένη αγωνιστικότητα του Δωρόθεου και εδώ ξεκινά η τραγικότητα μας. Το ερώτημα είναι απλό, θέλουμε ή δεν θέλουμε να βάλουμε ένα φρένο στις μνημονιακές πολιτικές; Αν εννοούμε έστω και το ένα δέκατο από τα συνθήματα που λέμε είναι απίστευτα απλό να επιβάλλουμε τους όρους μιας ειρηνικής μαζικής διαδήλωσης.

Καταρχάς έχουμε την αφορμή, το συλλαλητήριο της «ξεπουλημένης» ΓΣΕΕ τη Δευτέρα στο Σύνταγμα λίγο πριν έρθει η Μέρκελ στην Ελλάδα. Το μόνο που χρειάζεται είναι να καταλάβουμε πως αν συγκεντρωθούμε στο σημείο που υπέδειξε ο «Πασόκος» Παναγόπουλος δεν θα κολλήσουμε λέπρα. Αυτό αφορά κυρίως το ΚΚΕ που στην προσπάθεια να αποφύγει τους συστημικούς συνδικαλιστές κατάφερε να αλλοτριωθεί με τον κόσμο. Την ίδια τακτική πρέπει να ακολουθήσουν και δεκάδες άλλοι φορείς, συλλογικότητες και κόμματα που πρέπει επιτέλους να καταλάβουν ότι είναι αδύνατο να ανταποκριθεί το σύνολο του λαού στο δικό τους «φωτισμένο» κάλεσμα.

Το άλλο μεγάλο αγκάθι για τον Δωρόθεο είναι ο φόβος των επεισοδίων. Ακόμα και αν οι θιασώτες του «εξέγερση εδώ και τώρα» έχουν δίκιο οφείλουμε να παραδεχτούμε πως η ληστεία της Πάρου έχει θέσει τον αντιεξουσιαστικό χώρο σε σχετική ανυποληψία. Μεγάλα τμήματα του πληθυσμού έχουν προσχωρήσει στη λογική ότι οι κουκουλοφόροι είναι προβοκάτορες και πράκτορες σκοτεινών συμφερόντων. Ανεξάρτητα από το άμα αυτή η άποψη είναι σωστή ή όχι είναι ιδεοληπτικός στρουθοκαμηλισμός να αρνούμαστε ότι αυτή η άποψη υφίσταται. Στο κάτω κάτω της γραφής η δράση μπαρουτοκαπνισμένων διαδηλωτών έχει δοκιμαστεί πλειστάκις τα τελευταία χρόνια με τα μέτρα να περνάνε μια χαρά. Διερωτάται δικαίως κάποιος πως γίνεται η αποτροπή επεισοδίων. Με προληπτική καταστολή; Όχι βέβαια. Το μόνο που αρκεί είναι οι διάφορες αναρχικές συλλογικότητες να καλέσουν μέσω indymedia για λόγους τακτικής όλους όσοι προσέλθουν στη συγκέντρωση να μην παίξουν με τη φωτιά, τουλάχιστον αυτή τη φορά. Νομίζετε ότι δε γίνεται; Γίνεται και παραγίνεται. Για του λόγου το αληθές σας παραπέμπω στις συγκεντρώσεις που πραγματοποιούνται αποκλειστικά από αναρχικούς και δεν ανοίγει ρουθούνι γιατί οι εκεί συμμετέχοντες φροντίζουν να «μη δίνουν αφορμή στους μπάτσους να τους σπάσουν». Επιπλέον, αν δοθούν τέτοιες παραινέσεις και κάποιος παρ’ ολ’ αυτά επιχειρήσει να κάνει μπάχαλα θα είναι με τη βούλα ασφαλίτης και θα απομονώνεται από τους υπόλοιπους. Αν εμπεδωθούν όλα αυτά και διαφημιστούν κατάλληλα από το διαδίκτυο τότε ο Δωρόθεος θα έχει τις λιγότερες δυνατές αναστολές για να κατέβει στη διαδήλωση. Το κερασάκι στην τούρτα θα ήταν μια πρωτότυπη απεργία των μέσων μεταφοράς και ιδίως του Μετρό. Οι υπάλληλοι αντί να απεργήσουν θα δουλέψουν κανονικά αλλά θα έχουν απενεργοποιήσει τα ακυρωτικά μηχανήματα και θα εξασφαλίσουν ότι ο σταθμός του Συντάγματος θα μείνει ανοικτός.

Όλα τα παραπάνω αποτελούν την επιτομή της έξυπνης δράσης που όμως προϋποθέτουν τη συνεργασία όλων των συνιστωσών της ελληνικής κοινωνίας που διαφωνούν με τις πολιτικές του μνημονίου. Πόσο πιθανό είναι να γίνει κάτι τέτοιο; Σχεδόν απίθανο διότι το μοντέλο που θέλει την Παπαρήγα να μισεί περισσότερο και από τον «καπιταλισμό» τον Τσίπρα δεν είναι τίποτα άλλο παρά το προχωρημένο είδωλο μιας κοινωνίας που έχει μάθει να είναι καχύποπτη με ότι δεν ταυτίζεται μαζί της. Για όλους αυτούς τους λόγους από καιρό έχω εναποθέσει όλες μου τις ελπίδες στο «τυχαίο γεγονός», σαν αυτό της αναπάντεχης επίσκεψης της καγκελαρίου στην Αθήνα.

Τα λέμε σύντομα

Τζωρτζ Μπέρναρντ Σω

Advertisements
This entry was posted in Uncategorized and tagged , , , , , , , , , , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s