Ο Βλαδίμηρος Λένιν κάποτε είπε…

Το θέμα δεν είναι να μην κάνουμε λάθη. Όλοι κάνουμε λάθη. Το θέμα είναι να μην κάνουμε ουσιαστικά λάθη και να μπορούμε να τα επανορθώσουμε γρήγορα και εύκολα!

Πρόσφατη δημοσκόπηση αποτύπωσε αυτό που πολλοί υποψιαζόμασταν και δεν θέλαμε με τίποτα να παραδεχτούμε, την συνεχή και σταθερή άνοδο της Χρυσής Αυγής. Οι ακραίες εποχές συνοδεύονται από ακραίες αντιδράσεις θα πουν πολλοί παπαγαλίζοντας άκριτα «έγκριτους» αναλυτές. Είναι όμως έτσι τα πράγματα; Για να δώσουμε μια ικανοποιητική απάντηση εκείνο που χρειάζεται είναι από τη μια να σταματήσουμε να έχουμε μνήμη χρυσόψαρου και από την άλλη να μην ξεχνάμε ότι καμία κατάσταση στη ζωή δεν προϋποθέτει συγκεκριμένα μοναδική αντίδραση. Για παράδειγμα, όταν μας χτυπάν όλοι νιώθουμε πόνο αλλά αυτό δε σημαίνει πως όλοι θα αντιδράσουμε στο χτύπημα με τον ίδιο τρόπο, κάποιοι θα αντεπιτεθούμε, κάποιοι θα υποχωρήσουμε και κάποιοι θα παραιτηθούμε τελείως. Σε αυτό το πλαίσιο όσοι υποστηρίζουν πως ο φασισμός είναι νομοτελειακό παράγωγο της κρίσης όχι μόνο σφάλλουν, αλλά από πάνω ξεχνάν τον τρόπο με τον οποίο εξελίχθηκε τα τελευταία χρόνια η φθορά των κυρίαρχων πολιτικών δυνάμεων της μεταπολίτευσης

Πριν λίγες μέρες η Παπαρήγα δήλωσε πως το ΚΚΕ στις 17 Ιουνίου δεν υπέστη στρατηγική αλλά εκλογική ήττα, διότι η στρατηγική ήττα προϋποθέτει ότι «έχεις κάνει θεμελιακό λάθος, εξαιτίας λανθασμένης εκτίμησης της κατάστασης». Με άλλα λόγια ο Περισσός αποφαίνεται πως το λάθος δεν βρίσκεται στο κόμμα αλλά στο λαό. Το παράδοξο είναι ότι η Αλέκα τον Νοέμβριο του 2010, την επομένη των πρώτων εκλογών στη χώρα μετά την υπογραφή του μνημονίου, έδειχνε εμπιστοσύνη στον ίδιο  ακριβώς λαό που τότε, προφανώς κατόπιν ταξικής επιφοίτησης, είχε στείλει ένα αποφασιστικό μήνυμα στο σύστημα με το 10,87% που απέσπασαν οι περιφερειακοί συνδυασμοί του κόμματος. Από εκείνη τη στιγμή πέρασαν κοντά δύο χρόνια, οι αντιλαϊκές επιπτώσεις του μνημονίου έγιναν αντιληπτές από τους πάντες και η Νέα Δημοκρατία έβγαλε το αντιμνημονιακό της προσωπείο. Το ΚΚΕ, ακόμα και με τη λογική του ώριμου φρούτου, θα έπρεπε να είχε εκτιναχθεί πολιτικά. Στο κάτω κάτω της γραφής αποτελούσε το πλέον ευρώ-σκεπτικιστικό ελληνικό πολιτικό φορέα. Όμως όπως όλοι ξέρουμε τον Ιούνιο το ΚΚΕ κατέγραψε ένα από τα χαμηλότερα ποσοστά της ιστορίας του. Γιατί;     

Για να απαντήσουμε στο παραπάνω ερώτημα πρέπει πριν από οτιδήποτε να δούμε πως αιτιολόγησε ο ίδιος ο Περισσός τις εξελίξεις. Εν συντομία το ΚΚΕ αποφάνθηκε πως για το κακό εκλογικό αποτέλεσμα έφταιγε η αντικομουνιστική προπαγάνδα, η αδυναμία αρκετών στελεχών του να επικοινωνήσουν τη θέση του κόμματος στις μάζες, η υποτίμηση των νέων μέσων επικοινωνίας και ο μη έγκαιρος προσδιορισμός εκ μέρους της ηγεσίας του κόμματος της απομείωσης της δύναμης των μεγάλων κομμάτων. Σχετικά με το πρώτο θα συμφωνήσω πως το MEGA και το Ant1 δεν έχουν την οπτική του 902. Παρ’ όλα αυτά η θέση του κόμματος πέρναγε στους ανωτέρω δίαυλους. Για παράδειγμα στις 21 Οκτωβρίου 2011 η Αλέκα φιλοξενήθηκε στο κεντρικό δελτίο του μεγάλου καναλιού όπου και εξέθεσε τις απόψεις της σχετικά με τις συγκρούσεις μελών του ΠΑΜΕ και κουκουλοφόρων μπροστά στη Βουλή. Επιπλέον η Λιάνα, από τα πλέον επικοινωνιακά στελέχη του κόμματος, όχι μόνο εμφανιζόταν τακτικά σε τηλεοπτικά παράθυρα αλλά είχε και έχει δική της εκπομπή στον πρώτο ραδιοφωνικό σταθμό της Αθήνας. Επίσης ο Καρατζαφέρης, που μία εποχή σχεδόν συμπαρουσίαζε τα δελτία των 8, δε μπήκε καν στη Βουλή. Ο Τσίπρας που προεκλογικά έκανε μπουκοτάζ σε MEGA και ΣΚΑΪ ήρθε δεύτερος. Τέλος, η Χρυσή Αυγή έκανε δυναμική είσοδο στα πολιτικά πράγματα χωρίς να προβάλλεται καθόλου πριν τις εκλογές του Μαϊού και στη συνέχεια κατάφερε να κρατήσει τις δυνάμεις της παρά την αρνητική στάση του συνόλου των μέσων εναντίον της. Με λίγα λόγια, ακόμα και αν υπήρχε αντικομουνιστική προκατάληψη από μερίδα του τύπου αυτή δεν είναι δυνατόν να εξηγήσει την αδυναμία του ΚΚΕ να κεφαλαιοποιήσει πολιτικά την παρακμή της μεταπολίτευσης.

Αναφορικά με τα δύο επόμενα συμπεράσματα νομίζω πως η ηγεσία φάνηκε υπέρμετρα σκληρή με τα κατώτερα μέλη της. Και αυτό γιατί τα απλά στελέχη μετέφεραν το μήνυμα του κόμματος σε βαθμό αποδελτίωσης. Θυμάμαι χαρακτηριστικά πολλές συζητήσεις προεκλογικά με φίλους προσκείμενους στο ΚΚΕ όπου μου παρέθεταν επιχειρήματα τα οποία αργότερα θα τα άκουγα σχεδόν αυτούσια από τα στελέχη της ηγεσίας στα κατά τα άλλα αντικομουνιστικά κανάλια και ραδιόφωνα. Επιπλέον τα απλά μέλη του κόμματος, σε αντίθεση με τους τηλεοπτικούς ρήτορες, είχαν και το θλιβερό προνόμιο να αλληλεπιδρούν τόσο με «ταξικά ανώριμους» πολίτες, όσο και με τους «κακοπροαίρετους» που δεν αντιλαμβάνονταν την απάτη του αιτήματος για αριστερή κυβέρνηση. Εκτός αυτού πολλοί κνίτες είχαν σπάσει την κομματική γραμμή και είχαν εγγραφεί στο facebook μέσω του οποίου συμμετείχαν σε αντιμνημονιακά forum όπου αναπαρήγαν τις θέσεις και τις αναλύσεις του κόμματος. Για παράδειγμα κάθε φορά που ο Χάρρυ Κλυνν αναρτούσε κάτι αρνητικό για την Παπαρήγα δεχόταν βροχή επιθέσεων από «ορθόδοξους» που έφταναν στο σημείο να χαρακτηρίζουν τον Μακεδόνα καλλιτέχνη …φασίστα! Τέλος, χωρίς φυσικά την έγκριση της κεντρικής επιτροπής λειτουργούσαν κα λειτουργούν πολλά προσωπικά ιστολόγια (πχ. Lenin Reloaded, Allu Fun Marx, Φάρος κτλ.) που αναπαράγουν με συνέπεια και αυταπάρνηση την κομματική γραμμή στα ηλεκτρονικά μέσα που η ηγεσία μέχρι τις πρόσφατες εκλογές δεν λογάριαζε ως σημαντικά. Η αλήθεια λοιπόν είναι πως οι νέοι του κόμματος, που όπως αναφέρει ο Αλέκος Χαλβατζής στην μακροσκελή του τοποθέτηση, δεν είναι πια τόσοι πολλοί κυριολεκτικά υπερέβαλαν εαυτούς ώστε το μήνυμα του ΚΚΕ να φτάσει χωρίς διαστρεβλώσεις παντού, και έτσι ακριβώς έγινε. Με άλλο λόγια η απόρριψη του μηνύματος δεν σχετιζόταν με την ανεπάρκεια των μεταφορέων του αλλά με την στρεβλή φύση του ίδιου του μηνύματος.

Το τελευταίο συμπέρασμα της κεντρικής επιτροπής είναι, κατά τη γνώμη μου, το μοναδικό που ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα. Όταν ρώταγαν την Παπαρήγα τι θα συμβεί αν δεν έχουμε αυτοδυναμία αυτή απαντούσε πως δεν ζει στα ουράνια και πως ξέρει ότι οι συσχετισμοί θα επιτρέψουν τη δημιουργία κυβέρνησης. Μάλιστα, λίγες μέρες πριν τις εκλογές διαχέονταν εκ του Περισσού πληροφορίες για δημοσκοπήσεις που έφερναν πρώτο το κόμμα στις λαϊκές γειτονιές (;) της Αθήνας. Στο ίδιο μοτίβο προέβλεπαν ότι ίσως τελικά ο ΣΥΡΙΖΑ τους πέρναγε για μία μονάδα. Για τη δε Χρυσή Αυγή, στηριζόμενοι στην εμπειρία τους, αμφέβαλαν και για το αν ακόμα θα κατάφερνε να ξεπεράσει το 3%. Σε απλά ελληνικά οι άνθρωποι που καθόρισαν τις στρατηγικές και τις τακτικές του ΚΚΕ στη συγκεκριμένη συγκυρία είχαν πολύ περιορισμένη επαφή με την πραγματικότητα.

Αλλά αν η αυτοκριτική του κόμματος είναι λάθος τότε τι πήγε στραβά και δεν άνθισε η δυναμική των περιφερειακών εκλογών του 2010; Πρώτα από όλα έφταιγε η ανάλυση της κατάστασης και συνακόλουθα το θολό προεκλογικό μήνυμα. Για τον Περισσό η κρίση ήταν φυσικό αποτέλεσμα του καπιταλισμού ο οποίος, υπό τις παρούσες συνθήκες, είναι λίγο πολύ ανίκητος οπότε το καλύτερο που έχουμε να κάνουμε είναι να ενισχύσουμε το ΚΚΕ για να οργανώσουμε καλύτερα τις λαϊκές άμυνες. Ακόμα και αν οι παραπάνω γραμμές ανταποκρίνονταν στην πραγματικότητα πως ήταν δυνατόν να αποτελέσουν πηγή έμπνευσης για τα θύματα της κρίσης που μέχρι εκείνη τη στιγμή δεν ήταν οπαδοί του ΚΚΕ και δεν είχαν διαβάσει τα απάντα του Μαρξ;

Ήταν απλά αδύνατο για αυτό και η ηγεσία αποφάνθηκε πως ο α λαός δεν είναι έτοιμος ακόμα. Αλλά για μια στιγμή ο κατά 90% αγράμματος ρώσικος λαός πως ξεσηκώθηκε το 1917; Πολύ περισσότερο πως οι Έλληνες εμπνεύστηκαν από το αριστερό ΕΑΜ το 1942; Και στις δύο περιπτώσεις, που συμπτωματικά η σημερινή ηγεσία του ΚΚΕ εκθειάζει, αυτό που μέτρησε περισσότερο από την ιδεολογία ήταν η τόλμη και το παράδειγμα. Ο Άρης δεν επιδόθηκε σε πολιτική κατήχηση αλλά αντίθετα με παρέα ένα παπά πήρε τα βουνά και ζήτησε από τους πατριώτες του να συνδράμουν σε έναν αγώνα κόντρα σε ένα παντοδύναμο εχθρό. Ο Λένιν το 1917 γράφοντας στα παλαιότερα των υποδημάτων του το μαρξιστικό αξίωμα που έλεγε πως δεν μπορεί να υπάρξει σοσιαλιστική επανάσταση πριν μια αντίστοιχη αστική βγήκε με το κόμμα του μπροστά ζητώντας το αυτονόητο. Δεν αξίωνε ούτε την ωρίμανση των μαζών ούτε την κοινωνικοποίηση των μέσων παραγωγής και ας ζούσε στην Πετρούπολη των δεκάδων χιλιάδων βιομηχανικών εργατών. Ο Λένιν ζητούσε ψωμί, αναδασμό της αγροτικής γης, άμεση ειρήνη και να δοθεί όλη η εξουσία στα σοβιέτ. Το τελευταίο ακούγεται πολύ προωθημένο αλλά μη σας ξεγελά η ορολογία μιας και μετά την επανάσταση του Φλεβάρη η Πετρούπολη και η Μόσχα είχαν μετατραπεί σε διαρκή συνέδρια τοπικών και επαγγελματικών επιτροπών, η επιτροπή στα ρώσικα λέγεται σοβιέτ. Μάλιστα αναφορικά με το κομβικό μπολσεβίκικο αίτημα της ειρήνης οι ρεαλιστές αναρωτιόντουσαν για το εύρος των εδαφικών απωλειών που θα συνεπαγόταν η απόσυρση των στρατευμάτων από το μέτωπο. Στη λογικότατη προαναφερθείσα ένσταση ο Τρότσκυ, υπουργός εξωτερικών του Λένιν, απαντούσε με μια αοριστολογία που κάνει τον Τσίπρα να μοιάζει με τεχνοκράτη. Η θέση του ήταν ότι δεν θα υπάρξουν εδαφικές απώλειες γιατί θα έκανε έκκληση στους ματωμένους από τον πόλεμο λαούς της Ευρώπης για μια δίκαιη ειρήνη χωρίς προσαρτήσεις και παραχωρήσεις. Στις επίσης λογικές αιτιάσεις των φιλήσυχων Ελλήνων που ανησυχούσαν για τα γερμανικά αντίποινα των ενδεχόμενων ελληνικών δολιοφθορών ο Άρης απαντούσε πως η αντίσταση είναι πατριωτικό καθήκον.

Με άλλα λόγια το ποτάμι της οργής για να φουσκώσει χρειάζεται τόλμη και παραδειγματικές πράξεις. Τι από αυτά έκανε το ΚΚΕ από το Νοέμβρη του 2010 και μετά; Για αρχή απέλυσε υπαλλήλους και μετά από καιρό κήρυξε την εταιρεία του, την Τυποεκδοτική, σε πτώχευση. Η Αλέκα για άλλη μια φορά κατηγόρησε τον καπιταλισμό αποδεικνύοντας με τον πιο κατηγορηματικό τρόπο πως όταν το κόμμα διεκδικούσε 1400 κατώτατο μισθό δεν είχε ιδέα για την κρίση που ερχόταν. Μάλιστα, φρόντισε να λοιδορήσει ως προβοκάτορες τους απολυμένους του 902 που επιχείρησαν το αυτονόητο, να αντισταθούν στην απόλυση τους. Μέλη του ΠΑΜΕ, που μέχρι τότε βρίσκονταν στο πλευρό του κάθε απολυμένου, κλήθηκαν να προστατευόσουν το μέγαρο του κόμματος από την κινητοποίηση των απολυμένων. Στη συνέχεια όταν εκδηλώθηκε το κίνημα των Αγανακτισμένων το ΚΚΕ πήρε σαφείς αποστάσεις. Στις μεγάλες απεργίες το ΠΑΜΕ συνέχισε να διαδηλώνει μόνο μένοντας αποξενωμένο από τις χιλιάδες που κατέβαιναν για πρώτη φορά στη ζωή τους σε διαδήλωση. Στις 21 Οκτωβρίου το ΠΑΜΕ εμφανίστηκε να φυλάει τη Βουλή. Η δικαιολογία ήταν πως ήθελε να προστατεύσει τους διαδηλωτές από τους παρακρατικούς του αντιεξουσιαστικού χώρου. Ακόμα και αν ήταν έτσι η εικόνα των ανδρών των ΜΑΤ να πίνουν αραχτοί τον καφέ τους πίσω από την κόκκινη περιφρούρηση έδινε τα λάθος μηνύματα στους ανθρώπους που από τον Νοέμβριο του 2010 είχαν αρχίσει να αναθεωρούν τις πολιτικές τους απόψεις. Πως αλήθεια μπορείς να πείσεις για τον αντι-συστημικό σου ρόλο όταν χτυπάς, συλλαμβάνεις και παραδίδεις στην αστυνομία αυτούς που θέλουν να «κάψουν τη Βουλή»; Σαν να μη έφταναν όλα αυτά ο νεκρός από τα δακρυγόνα νεκρός κομμουνιστής διαδηλωτής δεν προωθείται στην ατζέντα και μάλιστα η Αλέκα απαγορεύει την παρουσία καμερών στη κηδεία. Την ίδια στιγμή το ΚΚΕ σνομπάρει τις επιτροπές του «Δεν Πληρώνω» και φτιάχνει δικές του με αποτέλεσμα την ανικανότητα δημιουργίας ενιαίου αποτελεσματικού φορέα ενάντια στα χαράτσια που σε μεγάλο ποσοστό πληρώνονται. Μετά από λίγο προκύπτει το κίνημα της πατάτας και το ΚΚΕ το καταδικάζει. Το αντιευρωπαϊκό κόμμα που τη δεκαετία του ’90 έκλεινε την Ελλάδα στα δύο διεκδικώντας περισσότερες επιδοτήσεις και που τόσα χρόνια δεν είχε πάρει καμία ουσιαστική πρωτοβουλία για να λειτουργήσουν υγιείς αγροτικοί συνεταιρισμοί καταδικάζει μια αυθόρμητη κίνηση αλληλεγγύης.

Παρόμοια καταστροφικό για την εικόνα του ΚΚΕ ήταν οι αντιδράσεις του σε μια σειρά πολιτικών θανάτων. Είναι δύσκολο να ξεχαστεί το  γεγονός ότι ο Περισσός έστειλε συλλυπητήρια επιστολή στον λαό της Βόρειου Κορέας για την απώλεια του ηγέτη ενώ πριν λίγους μήνες δεν έβγαλε ανακοίνωση για το θάνατο του Κύρκου. Για να γίνει αντιληπτό τι συνέβη είναι σκόπιμο να ειπωθούν μερικά λόγια για τον Κύρκο. Στα νιάτα του πολέμησε με το ΕΑΜ τόσο στην κατοχή όσο και στα Δεκεμβριανά. Στη συνέχεια εκτοπίστηκε στην Μακρόνησο και μετά από μια αποτυχημένη απόπειρα να φτάσει στο Γράμμο για να πολεμήσει στις τάξεις του Δημοκρατικού Στρατού συλλαμβάνεται και καταδικάζεται σε θάνατο. Η ποινή δεν εκτελέστηκε και έτσι ο Κύρκος αμνηστεύεται για να φυλακιστεί ξανά καθ’ όλη τη διάρκεια της χούντας. Για τη σημερινή λοιπόν ηγεσία του ΚΚΕ, που στη πλειοψηφία της δεν έχει ζήσει πολιτική δίωξη, αυτός ο άνθρωπος επειδή μετά το 1974 ακολούθησε λάθος πορεία άξιζε λιγότερη εκτίμηση από τον κληρονομικό δικτάτορα της Βορείου Κορέας. Και αν κάποιος εγείρει θέμα πολιτικής καθαρότητας τότε ας μου εξηγήσει γιατί η Παπαρήγα δέχθηκε την παρουσία του Σημίτη στην πολιτική κηδεία του άντρα της και γιατί το κόμμα δέχτηκε τα συλλυπητήρια σύσσωμου του πολιτικού κόσμου όταν απεβίωσε ο Φλωράκης. Τέτοιες συμπεριφορές δικαίως δημιούργησαν ερωτηματικά για την δημοκρατικότητα της σημερινής ηγεσίας, ερωτηματικά που κάθε άλλο παρά εξαφανίστηκαν όταν προεκλογικά η Αλέκα δήλωσε πως σε περίπτωση νίκης του κόμματος στις εκλογές θα καλούσε τον λαό να …ολοκληρώσει τη νίκη του.

Το κερασάκι στην τούρτα, κατά τη γνώμη μου, ήταν η επιχειρηματολογία του ΚΚΕ γύρω από μια σειρά κινητοποιήσεις που δεν συμμετείχε. Οι αντιδράσεις του λαού της Κερατέας και των πλατειών δεν είχαν τα σωστά ταξικά χαρακτηριστικά και ως εκ τούτου ήταν καταδικασμένες σε αποτυχία. Υπήρχαν όμως δύο κινητοποιήσεις που κατά το ΚΚΕ είχαν τα σωστά χαρακτηριστικά, η απεργία στη Χαλυβουργία και ο αγώνας των εργαζομένων στο ALTER. Το ΚΚΕ είχε πρωταγωνιστικό ρόλο και στις δύο, ειδικά στην πρώτη, αλλά όπως όλοι ξέρουμε καμιά τους, παρά της ευρύτερη λαϊκής στήριξης που έτυχαν, δεν τελεσφόρησε θετικά για τους εργαζομένους. Μέσα σε όλα τα άλλα δηλαδή οι φίλοι του κόμματος δεν μπορούσαν να επικαλεστούν μια επιτυχία που θα ενέπνεε τις μάζες να τους ακολουθήσουν.

Διαβάζοντας κάποιος καλόπιστα όλα τα παραπάνω δικαίως αναρωτιέται αν θεωρώ την σημερινή ηγεσία του ΚΚΕ προδοτική. Η απάντηση είναι κατηγορηματικά ΟΧΙ. Αν η Παπαρήγα είχε τάξει την ζωή της στην υπηρεσία των μονοπωλίων θα είχε βρει καλύτερους τρόπους να περάσει τα προηγούμενα χρόνια. Η σημερινή ηγεσία είναι απλά ανεπαρκής και αυτό γιατί κλήθηκε να αναλάβει τα ηνία του κόμματος σε μια άλλη εποχή για να αντιμετωπίσει διαφορετικές προκλήσεις. Το μεγαλύτερο λάθος της ήταν ότι παρέτεινε το βίο της. Ένα λάθος που σήμερα το πληρώνει η Αριστερά με την άνοδο της Χρυσής Αυγής που με έξυπνες κινηματικές δράσεις κερδίζει ολοένα και μεγαλύτερα τμήματα της νεολαίας και των οικονομικά ασθενέστερων. Τα πράγματα είναι πολύ δύσκολα αλλά επειδή όπως δείχνει και το παράδειγμα του κόμματος του Μιχαλολιάκου όλα είναι πιθανά. Και επειδή όπως έλεγε πάλι ο Λένιν μια μεγάλη αλήθεια στην πολιτική είναι ότι συχνά πρέπει να διδαχθείς απ’ τον εχθρό αυτό που επειγόντως χρειάζεται η Αριστερά είναι μια διαφορετική κινηματική πρακτική που θα βρει ερείσματα στον λαό, κάτι πουαντικειμενικά δεν είναι σε θέση να κάνει η παρούσα ηγεσία στον Περισσό. Πολλοί λένε ότι η πολιτική του ΚΚΕ είναι θέμα αρχών και όχι προσώπων. Ευτυχώς τα πράγματα δεν είναι έτσι. Αν ίσχυε κάτι τέτοιο η Παπαρήγα και η ομάδα της θα είχε αποχωρήσει από το κόμμα είτε το 1974 ή το 1989 όταν ο Φλωράκης συνεργάστηκε με τους ανανεωτικούς. Με άλλα λόγια υπάρχει ελπίδα και επαφίεται στα 77 μέλη της κεντρικής επιτροπής να αναθεωρήσουν χωρίς τυμπανοκρουσίες τη στάση τους. Επιπλέον αν δεν υπήρχαν αντιθέσεις στο εσωτερικό του κόμματος τι νόημα είχε η εν μέρει αποκατάσταση του Άρη τον Οκτώβριο του 2011, σύμφωνα με την απόφαση ο Βελουχιώτης έκρινε ορθά την πολιτική κατάσταση αλλά δεν έπρεπε να παρεκκλίνει της γραμμής. Το μήνυμα προς τους αμφισβητίες ξεκάθαρο, «ακόμα και αν κάνουμε λάθος υπακούστε και διορθώνουμε την τακτική μας αργότερα». Δεν περιμένω θαύματα, οι επόμενοι μήνες για την Ελλάδα είναι πολύ κρίσιμοι αλλά σε κάθε περίπτωση η κοινοποίηση του δελτίου τύπου που θα ονομάζει τον επόμενο γενικό γραμματέα του ιστορικότερου ελληνικού κόμματος θα δώσει μια ανάσα αισιοδοξίας. Η αλήθεια βέβαια είναι πως το συγκεκριμένο δελτίο τύπου έχει ήδη αργήσει.

Τα λέμε σύντομα

Βλαδίμηρος Λένιν

Advertisements
This entry was posted in Uncategorized and tagged , , , , , , , , , , , , , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s