Ο Κουέντιν Ταραντίνο κάποτε είπε…

Αγαπάω την Ιστορία, γιατί για μένα η Ιστορία είναι σα να βλέπω μια ταινία!

Είχα πολύ καιρό να επηρεαστώ τόσο από μια είδηση της επικαιρότητας. Από χτες έγινε γνωστό ότι συνελήφθη 30χρονος αντιεξουσιαστής για τη ληστεία μετά φόνου στην Πάρο. Τα στοιχεία του κατηγορουμένου έγιναν άμεσα γνωστά στο διαδίκτυο. Μεταξύ άλλων ο Τάσος Θεοφίλου διατηρούσε λογαριασμό στο facebook με δημόσιο τοίχο. Ως εκ τούτου δεκάδες έσπευσαν να εκφράσουν στο συγκεκριμένο τόπο την οργή και την αγανάκτηση τους για το έγκλημα που αποδίδεται στον Τάσο. Μετά από λίγες ώρες δίνονται στη δημοσιότητα οι φωτογραφίες του νεαρού, αλλά τίποτα δε συγκρίνεται με την αποτύπωση της οπτικής του για τον κόσμο στα κείμενα του προσωπικού του ιστολογίου.

Ώρες ολόκληρες διάβαζα τις δημοσιεύσεις του με σκοπό να τον καταλάβω. Το εγχείρημα ήταν πανεύκολο μιας και ο Τάσος έχει την ηλικία των συμμαθητών μου. Όταν γράφει για το πώς ερμήνευσε με τα παιδικά και εφηβικά του μάτια προσωπικότητες σαν το Δημητροκάλη, τον Πάσσαρη και το Σεχίδη μου είναι πολύ εύκολο να τον νιώσω μιας και εγώ, όπως αυτός, πήγαινα έκτη δημοτικού όταν αποκαλύφτηκε το δίκτυο των σατανιστών.

Τα κείμενα του είναι γεμάτα μίσος, μίσος που προκύπτει από την απόγνωση και τα αδιέξοδα που συνάντησαν πολλά παιδιά της γενιάς μου. Ο Τάσος, όπως τόσοι άλλοι, βρέθηκε να σπουδάζει κάτι (θεολογία) που ούτε του άρεσε, ούτε του έδινε σοβαρές επαγγελματικές προοπτικές. Ο 30χρονός αποτελεί μια ακραία εξατομικευμένη ενσάρκωση της αποτυχίας της μεταρρύθμισης Αρσένη. Οι φανταστικές του ιστορίες αποδεικνύουν πως είναι εξαιρετικά οικείος με τη δουλειά του διανομέα και του σερβιτόρου. Την πρώτη την μισεί και την δεύτερη την οικτίρει. Από τη μια αγανακτεί με την περιφρόνηση και την εκμετάλλευση που αντιμετωπίζουν οι διανομείς και από την άλλη τρελαίνεται με τα ψώνια που θα δούλευαν ακόμα και τσάμπα σε μια καφετέρια μονό και μόνο για να γίνουν «σημαντικοί άνθρωποι στον μικρόκοσμο της μέινστριμ διασκέδασης».  

Σχεδόν όλες οι ιστορίες του καταλήγουν σε βίαια σουρεαλιστικά ξεσπάσματα του ήρωα που είναι προφανές ότι ταυτίζεται ιδεολογικά με τον συγγραφέα τους. Το alter ego του Τάσου αντιδρά με μανία στα υποκείμενα που τολμούν να εφαρμόσουν πάνω τους τις αντικειμενικές νόρμες της εκμετάλλευσης. Αστυνομικοί, σεκιουριτάδες, προϊστάμενοι, υποτακτικοί υπάλληλοι και άβουλοι γραμματείς καταρρέουν σαν χάρτινοι πύργοι κάτω από την πίεση της δίκαιης οργής, μιας οργής που πριν εκφραστεί κανείς μα κανείς δεν ήταν σε θέση να αντιληφθεί πόση δύναμη έκρυβε μέσα της. Για τον Τάσο δε φαίνεται να υπάρχει άλλη λύση εκτός από το ατομικό και αιφνιδιαστικό ξέσπασμα. Έτσι σε μια χαρακτηριστική στιχομυθία με τον «Προλετάριο Γιατρό» αποφαίνεται πως οι συλλογικοί αγώνες είχαν νόημα μόνο «όταν οι εργάτες ήταν εκατοντάδες στα εργοστάσια και το κεφάλαιο τους είχε πράγματι ανάγκη και όχι όπως τώρα που κοιτάει να μας ξεφορτωθεί». Πιο κάτω με παραληρηματικό τρόπο συνεχίζει λέγοντας «άσε λοιπόν τις εξυπνάδες. Το λέει η καρδούλα σου ή σου αρέσει απλά η επαναστατική φιλολογία; Εσύ μπορεί να παίζεις τον Μαρξ και το Καστοριάδη στα δάκτυλα αλλά εγώ καίγομαι. Είμαι το επαναστατικό υποκείμενο αυτοπροσώπως. Με σάρκα και οστά. Ότι πω θα γίνει. Η μόνη τάξη που αναγνωρίζω ως τάξη μου δεν είναι του εργαζόμενου αλλά του αποκλεισμένου από την εργασία. Γιατί του λέω προλετάριος στις μέρες μας δεν είναι αυτός που το μόνο εμπόρευμα που έχει να πουλήσει είναι η εργατική του δύναμη αλλά αυτός που ενώ το μοναδικό του εμπόρευμα είναι η εργατική του δύναμη δεν μπορεί να το πουλήσει».

Δεν είναι δύσκολο να καταλάβει κανείς πόσο πολύ έχει επηρεαστεί ο 30χρονος με τα γαλάζια μάτια από τον Ταραντίνο. Σε κάποιες περιπτώσεις μάλιστα το Pulp Fiction και η Ούμα Θέρμαν εμφανίζονται χωρίς μάσκα στις διηγήσεις του. Το παράδοξο είναι ότι δεν υπάρχει τίποτα μεμπτό στα παραπάνω. Αν δεν ήταν έτσι η αφίσα με τον Τζον Τραβόλτα και τον Σάμιουελ Τζάκσον με τα όπλα στο χέρι δεν θα κοσμούσε τόσα φιλικά μου σπίτια. Αν δεν ήταν έτσι δεν θα είχα τόσες φίλες που να επιθυμούσαν να γνωρίσουν τον «πειραγμένο» Ταραντίνο. Πολύ πιθανό κάποιος κουλτουριάρης να ισχυριστεί πως ο Θεοφίλου παρεξήγησε το νόημα των έργων του αμφιλεγόμενου, πλην πολυβραβευμένου και άρα πάμπλουτου, καλλιτέχνη. Πολύ βολικό για να είναι αληθινό. Η ουσία είναι μάλλον αλλού και σίγουρα κάτι σάπιο υπάρχει στο μεταμοντέρνο Βασίλειο της Δανιμαρκίας.

Αξιοσημείωτο επίσης είναι το γεγονός ότι ο Τάσος διατηρούσε το συγκεκριμένο ιστολόγιο. Και αυτό γιατί φαίνεται πως ήταν γνώριμος στις αρχές από την υπόθεση της Συνωμοσίας των Πυρήνων της Φωτιάς. Ήξερε δηλαδή ότι ενδεχομένως να είχε ένα πολύ συγκεκριμένο αναγνώστη στη ΓΑΔΑ. Για αυτό ίσως περιέγραφε γλαφυρά το πως αισθανόταν για τους  «μπάτσους». Πιθανότατα να ήξερε ότι το ηλεκτρονικό του ημερολόγιο θα γινόταν ανάρπαστο μετά από μια ενδεχόμενη σύλληψη.* Πιθανότατα το ιστολόγιο του να λειτουργεί σαν την απολογία του στην κοινωνία, απολογία που η επαναστατική του ηθική απαγορεύει να δώσει στις αρχές. Πιθανότατα έτσι να ήθελε να εξηγήσει το θάνατο του 53χρονου Δημήτρη Μίχα που όπως φαίνεται τον έβλεπε ούτε λίγο, ούτε πολύ σαν περιθωριακό κομπάρσο σε ταινία του Ταραντίνο. Ένας κομπάρσος που ο ρόλος του αρχίζει και τελειώνει κατά τη σύντομη διάρκεια μιας θανατηφόρας αλληλεπίδρασης με τον «μπερδεμένο» πρωταγωνιστή. Ένας χαρακτήρας τόσο ασήμαντος, όσο και οι ψυχές που κρύβονται πίσω από τις ορδές των Περσών που πέφτουν νεκροί από τον Leonidas στους 300, μια από τις αγαπημένες ταινίες της άλλης πλευράς.

Ο Τάσος, το παιδί με τα γαλανά μάτια, που αν μια πεταλούδα πριν χρόνια είχε φτερουγίσει διαφορετικά μπορεί σήμερα να ήμασταν στην ίδια παρέα, κάνει το λάθος που κάνουν όλοι σχεδόν οι συνεπείς ιδεολόγοι. Φροντίζει να αφήσει μια παρακαταθήκη για να τον καταλάβουμε κυρίως γιατί πιστεύει πως αξίζει να τον καταλάβουμε. Ταυτόχρονα όμως, ενδεχομένως ασυναίσθητα, απορρίπτει τους «άλλους» με συνοπτικές διαδικασίες. Για τον Τάσο και τους συντρόφους του όλοι οι «άλλοι» είμαστε παρείσακτοι στην ταινία της ζωής τους που αν τύχει και βρεθούμε εντός της καλό είναι να εκδιωχθούμε άμεσα και με κάθε μέσο. Η πικρή αλήθεια όμως είναι ότι Δημήτρης Μίχας ήταν και αυτός πρωταγωνιστής σε μια άλλη ταινία διαφορετικής φιλοσοφίας που στη συγκεκριμένη συγκυρία έχει μεγαλύτερο ειδικό βάρος από την προσέγγιση του Ταραντίνο. Με άλλα λόγια, για να το πω όσο πιο ήπια γίνεται, …ο σκοπός δεν αγιάζει πάντα τα μέσα!

* Ένα σχετικό σχόλιο σε κείμενο του Θεοφίλου ανέφερε προφητικά «κάθε χτύπημα στη σελίδα σου, είναι και μια συγκέντρωση υπεραξίας! Μόνο που θα πρέπει να βρεις κάποιο τρόπο να την μαζέψεις!!»

Τα λέμε σύντομα

Κουέντιν Ταραντίνο

Advertisements
This entry was posted in Uncategorized and tagged , , , , , , , , , , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s