Ο Σωκράτης κάποτε είπε…

Αλίμονο σ’ αυτούς που δεν ξέρουν ότι δεν ξέρουν αυτά που δεν ξέρουν!

Τις προάλλες διάβαζα την ανακοίνωση του ΚΚΕ για τα γεγονότα στη Συρία όπου καταδικαζόταν σε υψηλούς τόνους η «τρομοκρατική» επίθεση στη Δαμασκό και προειδοποιούσε για την επικείμενη ιμπεριαλιστική επέμβαση στη Μέση Ανατολή. Για την ιστορία η συγκεκριμένη βομβιστική επίθεση αφορούσε στη δολοφονία 4 ανώτατων αξιωματούχων του Συριακού καθεστώτος ένας εκ των οποίων ήταν επί χρόνια επικεφαλής των υπηρεσιών ασφαλείας της Συρίας. Με άλλα λόγια το ΚΚΕ βρέθηκε να καταδικάζει άμεσα τη δολοφονία κάποιου που ποιοτικά έφερνε πολύ στον διοικητή της Γκεστάπο στα χρόνια του πολέμου. Θα πει κάποιος πως το ΚΚΕ έχει ευαισθησίες απέναντι στο αίμα. Αν είναι έτσι τα πράγματα, τότε γιατί δεν καταδίκασε την επίθεση που σημειώθηκε την ίδια μέρα στο Μπουργκάς με θύματα κάποιους απλούς Ισραηλινούς τουρίστες. Αν είναι έτσι γιατί τόσο καιρό δεν έχει καταδικάσει με ανάλογη ένταση τους θανάτους των δεκάδων χιλιάδων θυμάτων της βίας που δοκιμάζει τη Συρία από το Μάρτη του 2011. Όχι, το ΚΚΕ προχώρησε στη στοχευμένη καταδίκη με το σκεπτικό ότι μια αμερικάνικη ιμπεριαλιστική επέμβαση θα επιδεινώσει τους συσχετισμούς για την εργατική τάξη τόσο στη Συρία, όσο και ευρύτερα στη Μέση Ανατολή. Για το ΚΚΕ, το μεγάλο ανάθεμα είναι το πέρασμα της συγκεκριμένης χώρας στην αμερικάνικη σφαίρα επιρροής. Προκειμένου να αποφευχθεί το μεγάλο αυτό κακό, το ΚΚΕ φτάνει ως το σημείο να καταδικάσει τις ενέργειες που αποσταθεροποιούν ένα καθεστώς που κινδυνεύει πια να πνιγεί στο αίμα του λαού του. Μήπως όμως το ΚΚΕ έχει δίκιο; Μήπως υπάρχουν άλλα πράγματα που εγώ και η απαίδευτη μάζα αδυνατούμε να ξεχωρίσουμε; Μήπως όντως έχει τεθεί σε εφαρμογή ένα ιμπεριαλιστικό σχέδιο που αποσκοπεί στην περαιτέρω υποδούλωση των λαών; Και μήπως η ακραία αυτή κατάσταση επιτρέπει ακραία μέτρα σαν την σιωπηρή στήριξη ενός συστήματος και μιας κυβέρνησης που πρεσβεύουν και εφαρμόζουν πολιτικές που δεν συμφωνούν σε όλα με τις ιερές αρχές του μαρξισμού λενινισμού; Αλλά αν είναι έτσι ρε σύντροφοι, για ποιο λόγο δεν εφαρμόσατε μια ανάλογη προσέγγιση πριν μερικούς μήνες στα ελληνικά πράγματα; Γιατί δεν προσπαθήσατε να χτίσετε γέφυρες με δυνάμεις, που έστω και από λάθος αφετηρία, αντιστρατεύονται τη αντιλαϊκή λαίλαπα του μνημονίου; Με άλλα λόγια γιατί ο σπουδασμένος στη Βρετανία και κληρονομικώ δικαίω δικτάτορας σφαγέας του λαού του αξίζει περισσότερη επιείκεια από τον Τσίπρα και τον Καμμένο, οεο;;;

Αν οι παραπάνω γραμμές τύχει και διαβαστούν από οπαδούς της εργατικής πρωτοπορίας θα απορριφθούν αυτοστιγμεί ως αντι-ΚΚΕ προπαγάνδα. Προς επίρρωση των ισχυρισμών των συντρόφων θα αναζητηθεί η αντιδραστική πολιτική ταυτότητα του συγγραφέα και οι «δηλητηριασμένες» συνειδήσεις θα ανανήψουν άμεσα. Τι θα γινόταν αν όμως το θέμα έφερνε προς συζήτηση ο σύντροφος Μαΐλης, Παφίλης ή Μπογιόπουλος σε μια κλειστή συνεδρίαση; Τι νομίζετε θα γινόταν αν η Αλέκα έπρεπε να ασχοληθεί σοβαρά με αυτό το ερώτημα; Στην απίθανη λοιπόν περίπτωση που ο Περισσός διαπίστωνε θέμα ανακολουθίας και ως εκ τούτου θα έπρεπε να αναθεωρήσει μία από τις δύο στάσεις του, τι πιστεύετε ότι θα έκανε. Η απάντηση έρχεται από ένα βετεράνο της Αριστεράς, τον Τρικαλινό Θανάση Ζαχαρόπουλο. Ο τελευταίος έγραψε μεταξύ άλλων στην πρόσφατη επιστολή αποχώρησης από τη ΔΗΜ.ΑΡ. πως η συμμετοχή στην κυβέρνηση Σαμαρά, δεν είναι ένα ψήφισμα για το … Αφγανιστάν! Επομένως, οι θέσεις που κατά καιρούς παίρνουν μικρά κόμματα και φορείς στα διάφορα θέματα εξωτερικής πολιτικής είναι ήσσονος σημασίας και για αυτό ούτε τις επεξεργάζονται σε βάθος, ούτε τις δίνουν τη δέουσα προσοχή. Με άλλα λόγια το ΚΚΕ δεν έχει απολέσει τον ανθρωπισμό του, απλά το άτομο που χρεώθηκε να γράψει τη συγκεκριμένη ανακοίνωση αντιμετωπίζει την κατάσταση με την αναμενόμενη ρηχότητα. Και αυτό όχι γιατί το συγκεκριμένο άτομο ή ο συγκεκριμένος φορέας (ΚΚΕ) είναι ανεπαρκή, αλλά επειδή απλά έτσι γίνεται. Δεν υπάρχουν παντογνώστες, έτσι από καταβολής κόσμου οι άνθρωποι επέλεγαν να αφιερώνουν την ενέργεια τους σε συγκεκριμένους τομείς και μοιραία αντιμετώπιζαν τα υπόλοιπα ζητήματα πιο επιφανειακά.

Για όσους δεν κατάλαβα, το επιχείρημα μου συνίσταται στο ότι σε συνθήκες εσωτερικής πολιτικής έντασης δεν είναι καθόλου αφύσικο ορισμένοι πρωταγωνιστές να αγνοούν βασικές παραμέτρους διεθνών κρίσεων. Και αν για κάποιους αυτά είναι απλουστευτικές γενικεύσεις άνευ σημασίας τότε καλό θα ήταν να θυμηθούμε πως χειρίστηκαν οι δύο νεαρές τότε υπερδυνάμεις τις πρώτες φάσεις του μεσανατολικού ζητήματος. Με άλλα λόγια, αναφερόμαστε σε δύο παίκτες με ιδιαίτερη πολιτική εξωστρέφεια (ΗΠΑ, ΕΣΣΔ) και πλέον σημαντικό διπλωματικό ζήτημα. Όταν λοιπόν ο Μπεν Γκουριόν τον Μάιο του 1948 ανακήρυξε την ίδρυση του κράτους του Ισραήλ ποια χώρα νομίζετε ότι έσπευσε να του προσφέρει αναγνώριση; Οι ΗΠΑ; Και όμως όχι, οι πρώτοι υποστηρικτές των Ισραηλινών ήταν οι Σοβιετικοί. Μάλιστα, όταν λίγο αργότερα οι, έτσι και αλλιώς ανεπαρκείς, αραβικές δυνάμεις είχαν στριμώξει τις εβραϊκές πολιτοφυλακές στα παράλια αυτές κατάφεραν να ανατρέψουν τις ισορροπίες στα πεδία των μαχών χάρη στην έγκαιρη μεταφορά τσεχοσλοβάκικων(!) όπλων.

Όλα αυτά ακούγονται πολύ παράξενα σήμερα αλλά μπορούν κάλλιστα να εξηγηθούν. Το «σοφό» τοπικό κλιμάκιο της CIA είχε ενημερώσει τα κεντρικά ότι οι εβραϊκές δυνάμεις αποτελούνταν από αμφιβόλου ποιότητας άτομα και είχαν ελάχιστες ελπίδες να επικρατήσουν. Από την άλλη, οι Σοβιετικοί του Στάλιν έβλεπαν στο κοσμικό σιωνιστικό κίνημα την ελπίδα δημιουργίας ενός πρωτοποριακού δημοκρατικού κράτους ανάμεσα στα αντιδραστικά φιλοδυτικά μετααποικιακά καθεστώτα της περιοχής. Στήριζαν μάλιστα τις πεποιθήσεις τους στο γεγονός ότι πολλοί από Εβραίους είχαν μεταναστεύσει στην Παλαιστίνη από την Ανατολική Ευρώπη. Έτσι θεωρούσαν ότι οι συγκεκριμένοι άνθρωποι ήταν αρκετά επηρεασμένοι από τις σοσιαλιστικές ιδέες. Η θεωρία τους έδειχνε να επιβεβαιώνεται από τη δημιουργία εβραϊκών αγροτικών αυτόνομων κοινοτήτων, τα γνωστά Κιμπούτζ. Από κάτι τέτοιες επιφανειακές αναλύσεις οι άνθρωποι που έπαιρναν τις αποφάσεις στο Κρεμλίνο πίστευαν πως το κράτος του Ισραήλ θα αποτελούσε ένα σημαντικό ανάχωμα για την επέκταση του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού στη Μέση Ανατολή.

Τα παραπάνω, πέρα από την κωμικότητα τους αν αναλογιστεί κανείς πως εξελίχθηκαν τα πράγματα, καταδεικνύει πόσο συχνά ιστορικές αποφάσεις παίρνονται στη βάση λανθασμένων πληροφοριών και αναλύσεων. Αλλά και για αυτό υπάρχει εξήγηση. Από το 1945 μέχρι το 1948, Στάλιν και Τρούμαν είχαν να ασχοληθούν με πολύ πιο σοβαρά προβλήματα. Έπρεπε όχι μονό να βρουν πως θα κλείσουν τις πληγές του πολέμου, αλλά και πως θα εγκαθιδρύσουν την κυριαρχία τους στις περιοχές της Ευρώπης που είχαν απορροφήσει. Σε αυτό το πλαίσιο, ήταν λογικό να είχαν ρίξει ότι καλύτερο διέθεταν από στελεχιακό δυναμικό στους παραπάνω σκοπούς. Μοιραία η μελέτη των πραγματικών διαστάσεων και επιδιώξεων των σχεδίων της εβραϊκής κοινότητας στην Παλαιστίνη δεν αποτελούσε προτεραιότητα και ανατέθηκε σε ερασιτέχνες. Το τραγικό είναι ότι διάφοροι θιασώτες της σταλινικής πολιτικής της εποχής θα ξεσπάθωναν σε διάφορες συνελεύσεις υπέρ της ιδρύσεως του Ισραήλ και του πως αυτό το γεγονός θα χάλαγε τα σχέδια των ιμπεριαλιστών της Ουάσιγκτον. Για αυτούς τους ανθρώπους μιλά ο Σωκράτης και όπως φαίνεται …κάτι ήξερε.

ΥΓ Τα άνωθεν γραφόμενα νομίζω ότι δείχνουν γιατί το ΚΚΕ δεν πρέπει να αξιολογείται από τη στάση που κρατά έναντι στο δράμα του Συριακού ή του Παλαιστινιακού λαού, αλλά από τις δράσεις του και τα αποτελέσματα αυτών εντός των τειχών (βλ. Χαλυβουργία).

Τα λέμε σύντομα

Σωκράτης

Advertisements
This entry was posted in Uncategorized and tagged , , , , , , , , , , , , , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s