Ο Τζωρτζ Όργουελ κάποτε είπε…

Αριστερός: ένας λάτρης της εξουσίας, χωρίς εξουσία!

Αν πριν μερικά χρόνια κάποιος μου έλεγε πως η Αίγυπτος θα έβγαζε πρόεδρο από τη Μουσουλμανική Αδελφότητα και το γεγονός δεν θα τύγχανε της απαιτούμενης διεθνούς προσοχής εξαιτίας της ταυτόχρονης τέλεσης μιας ελληνικής εκλογικής αναμέτρησης, θα τον έλεγα τρελό. Να που όμως η ζωή, για άλλη μια φορά, μας εκπλήσσει αποδεικνύοντας πως σε σχέση με τους ανθρώπους διαθέτει πολύ περισσότερη φαντασία. Με άλλα λόγια, τίποτε δεν πρέπει να θεωρείται ακατόρθωτο και ανέφικτό. Με οδηγό λοιπόν την αισιοδοξία που απορρέει από την παραπάνω σκέψη θα επιχειρήσω να αναλύσω το εκλογικό αποτέλεσμα της περασμένης Κυριακής.

Στο άκουσμα των αποτελεσμάτων δεν ήταν λίγοι εκείνοι που έσπευσαν να σχολιάσουν με απογοητευτικό τρόπο τις προτιμήσεις του εκλογικού σώματος. Άλλοι μίλησαν για στρατηγική ήττα, άλλοι για ταφόπλακα στο μέλλον της νέας γενιάς και άλλοι για την αιώνια «δειλία» του Έλληνα. Όλα τα παραπάνω συμπεράσματα δεν κρίνονται μόνο ως υπερβολικά, αλλά και σε μεγάλο βαθμό άστοχα.

Είναι αλήθεια ότι ο Σαμαράς πραγματοποίησε το όνειρο του. Είναι αλήθεια ότι πια υπάρχει κυβέρνηση «ευρωπαϊκής προοπτικής». Είναι αλήθεια ότι το εφιαλτικό για τις αγορές σενάριο που ήθελε τον Τσίπρα να κόβει πρώτος το εκλογικό νήμα δεν τελεσφόρησε. Κανείς δεν διαφωνεί με τις παραπάνω αρνητικές διαπιστώσεις, αλλά αναρωτιέμαι αν αυτές είναι από μόνες τους ικανές να ρίξουν την Ελλάδα σε ένα μνημονιακό μονοπάτι χωρίς επιστροφή. Και απαντώ με μια λέξη μόνο, ΟΧΙ. 

Δεν ανησυχούσαν γιατί μας είχαν δεδομένους. Δεν ανησυχούσαν γιατί μας θεωρούσαν βλάκες. Δεν ανησυχούσαν γιατί έβλεπαν την ανικανότητα μας να μιλήσουμε και να δράσουμε με ενιαία φωνή. Έτσι, χωρίς να το περιμένουν, τους χαλάσαμε τη σούπα στις 6 Μάιου. Για πρώτη φορά τους φοβίσαμε εμείς και έτσι αναγκάστηκαν να ξαναπάνε σε εκλογές εντείνοντας την εκστρατεία φόβου αφενός και αποδομώντας με λογικά επιχειρήματα τη φερεγγυότητα του ΣΥΡΙΖΑ αφετέρου. Και μετά από όλα αυτά ΝΔ, ΠΑΣΟΚ και ΔΗΜΑΡ κατάφεραν να αυξήσουν τις συνολικές τους δυνάμεις κατά μονάχα 554,679 ψήφους. Μετά βίας τα δύο μνημονιακά κόμματα έφτασαν το 41,94%, μαζί δε με το «αριστερό», προεκλογικά αντιμνημονιακό, δεκανίκι του Κουβέλη αγγίζουν το 48,20% αδυνατώντας να ξεπεράσουν το ψυχολογικό φράγμα του 50%. Σε μια δεύτερη ανάλυση βλέπουμε ότι οι πρόσθετες ψήφοι του Σαμαρά έρχονται από την σχεδόν εκμηδένιση των φιλελεύθερων δυνάμεων. Ακόμα το άθροισμα των ψήφων ΚΚΕ ΣΥΡΙΖΑ ξεπερνά το άθροισμα εκείνων που πήραν Σαμαράς και Τζήμερος μαζί. Όλα αυτά μαρτυρούν πως οι εκλογές μπορεί να έδωσαν κυβέρνηση, αλλά σε καμία περίπτωση η λαϊκή ετυμηγορία όμως δεν μετατράπηκε στο μνημονιακό καθαρτήριο που επιθυμούσαν και φαντασιώνονταν. Τέλος υπάρχουν και τα ποιοτικά χαρακτηριστικά που δείχνουν πως οι πιο ένθερμοι υποστηρικτές της νέας κυβέρνησης είναι οι συνταξιούχοι της επαρχίας σαν τον γέρο από την Κρήτη που δήλωνε στην τηλεόραση πως όσο ζει θα ψηφίζει ΠΑΣΟΚ γιατί μετά το ’81 φτιάχτηκε ο δρόμος στο χωρίο του και αναφορικά με τη σημερινή κρίση δοξάζει τον Θεό για την καλοτυχία του μιας και τα 4 παιδιά του έχουν δουλειά στο …δημόσιο. Με τέτοιο έμψυχο υλικό, πόσο μάκρια μπορείς να πας;

Ναι αλλά ο Τσίπρας έχασε, λένε με πνεύμα παραίτησης κάποιοι. Ευτυχώς απαντάω εγώ. Αν ο ΣΥΡΙΖΑ ξεπερνούσε τη ΝΔ σε ψήφους τότε τα πράγματα θα ήταν πολύ δύσκολα για τον Αλέξη αφού στις αντιφατικές συνιστώσες που προεδρεύει θα προστίθετο και αυτή του Καμμένου. Το αλαλούμ θα ήταν τεράστιο όχι λόγω κακών προθέσεων, αλλά λόγω απειρίας και αναμενόμενης ασυνεννοησίας. Έτσι, μια εκ των πραγμάτων μετριοπαθή αντιμνημονιακή προσπάθεια, θα είχε εκτός από τις αντιφάσεις τις να αντιμετωπίσει τη δυσπιστία των ξένων και την εξ ευώνυμων αντιπολίτευση που θα αξίωνε βαθύτερες και γρηγορότερες τομές. Ενώ οι εξελίξεις θα έτρεχαν, ο Αλέξης θα χανόταν σε ένα φαύλο κύκλο εσωτερικών διαβουλεύσεων επικαιροποιώντας αναπόφευκτα τη διαπίστωση του Τρότσκυ που έλεγε πως αν είχαμε περισσότερο καιρό για συζητήσεις κατά την επανάσταση, θα κάναμε σίγουρα περισσότερα λάθη! Σε αυτό το πλαίσιο όχι μόνο μπορεί να βλέπαμε τα χειρότερα, αλλά θα τα χρεωνόταν και αντιμνημονιακή Αριστερά.

Υπό τις παρούσες συνθήκες η απίστευτα εύθραυστη και αδύναμη κυβέρνηση του κατ’ όνομα Μεσσήνιου πολιτικού θα δυσκολευτεί πολύ απέναντι σε μια δυναμική αντιπολίτευση που καθημερινά θα γίνεται και πιο ώριμη και πιο σαφής για τις προθέσεις και θέσεις της. Η άμεση συνεισφορά αυτής της αντιπολίτευσης δεν θα έγκειται βέβαια στο ότι θα κάνει τα πράγματα καλύτερα, αλλά στο ότι ίσως θα μπορέσει να εμποδίσει την εμβάθυνση των δολοφονικών συνταγών του μνημονίου αφού η κοινωνική έκρηξη θα καραδοκεί ανά πάσα στιγμή. Επιπλέον, (ότ)αν επέλθει η κατάρρευση θα την χρεωθούν εκείνοι που μας υποχρέωσαν να κολυμπήσουμε στα νερά του Αχέροντα και που από τότε κάνουν τα πάντα για να μην πνιγούμε, λες και στο τέλος της διαδρομής δεν περιμένει ο Κέρβερος αλλά ο …Άγιος Βασίλης.

Κάτι που επίσης μπορεί να αξιολογηθεί θετικά είναι η μείωση της δυναμικής του ΚΚΕ. Και αυτό όχι για να ξεμπερδεύουμε με ένα ιστορικό κόμμα, αλλά για να το ξαναβρούμε επιτέλους δίπλα μας. Εδώ και χρόνια το ΚΚΕ ακολουθεί μια τακτική που θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως πολιτικά αντικοινωνική. Η στάση αυτή δεν υπήρχε καμία περίπτωση να αλλάξει όσο το κόμμα επιβεβαιωνόταν εκλογικά. Σήμερα που η κοινωνία του γύρισε την πλάτη, όχι γιατί ερωτεύτηκε ξαφνικά τον Αλέξη αλλά επειδή ζητά διέξοδο στα αδιέξοδα του, το κόμμα υπάρχει ελπίδα να υιοθετήσει τη γραμμή του Άρη που στον ιστορικό του λόγο στη Λαμία τον Οκτώβρη του 1944 είπε πως «μας ενδιαφέρει το πώς θα προκόψει ο λαός μας σήμερα κι όχι το τι φιλοσοφικές πεποιθήσεις θα έχει ύστερα από 500 χρόνια». Αυτό βέβαια δεν θα γίνει από τη μια μέρα στην άλλη, ένα κείμενο όμως του Μπογιόπουλου που δημοσιεύτηκε στις 20 Ιουνίου και όπου ο καθόλου τυχαίος αρθρογράφος αντί να επιτίθεται κατά του ΣΥΡΙΖΑ στηλιτεύει τον κυνισμό των εφοπλιστών που αρνούνται να φορολογηθούν μπορεί και να αποτελεί απόχρωση ένδειξης ότι οι δεινόσαυροι του Περισσού και κινούνται και σκέφτονται.

Και τελικά δεν υπάρχει τίποτα το μεμπτό από τα αποτελέσματα της κάλπης; Φυσικά και υπάρχει, το ποσοστό της Χρυσής Αυγής. Και αυτό όχι γιατί οι ψηφοφόροι της είναι παρακρατικοί, συμμορίτες, εγκληματίες ή δολοφόνοι αλλά γιατί ένα μεγάλο μέρος της κοινωνίας θα τους βλέπει πάντα έτσι. Η Χρυσή Αυγή, όπως σε ανύποπτο χρόνο έχω ξαναγράψει, μπορεί συνεπώς να αποτελέσει μια χρυσή εφεδρεία για το σύστημα αφού το δυνάμωμα της συγκεκριμένης αντιμνημονιακής δύναμης θα επωάζει το αυγό της διχόνοιας που ιστορικά έχει πληρώσει πανάκριβά αυτός ο τόπος.

Και για να ευθυμήσουμε λίγο, είναι πραγματικά κρίμα που δεν ξεπέρασε σε ψήφους τον Σαμαρά ο Τσίπρας. Και αυτό γιατί χάσαμε, κυριολεκτικά μέσα από τα χέρια μας, την ευκαιρία να γίνουμε η πρώτη χώρα στον πλανήτη που θα δεχόταν επίσημα στο έδαφος της εξωγήινους και δεινόσαυρους μαζί!!!

Τα λέμε σύντομα

Τζωρτζ Όργουελ

Advertisements
This entry was posted in Uncategorized and tagged , , , , , , , , , , . Bookmark the permalink.

One Response to Ο Τζωρτζ Όργουελ κάποτε είπε…

  1. Παράθεμα: Η χρονιά που ο λαός ΔΕΝ είπε… | Cogito Ergo Sum

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s