Ο Καρλ Φον Κλαούζεβιτς κάποτε είπε…

Είναι προτιμότερο να ενεργείς γρήγορα και να κάνεις λάθος, παρά να διστάζεις και να αφήνεις την ώρα για δράση να περάσει!

Όλοι και όλα λίγο πολύ αλλάξαμε τα τελευταία χρόνια. Σε λίγες μέρες μπορεί να δούμε τον Τσίπρα να έρχεται πρώτος στις εκλογές. Μια ειρηνική επαναστατική ανατροπή θα ισχυριστούν κάποιοι. Αλλά είναι αλήθεια έτσι; Είναι όντως η Αριστερά που οδηγεί τις εξελίξεις; Ή μήπως τα τελευταία χρόνια χάθηκε μια μεγάλη ευκαιρία; Εδώ και κάποιες μέρες υποψιάζομαι πολύ σοβαρά το δεύτερο.

Αιτία και αφορμή του προβληματισμού μου αποτελεί η «συνοχή» της δεξαμενής ψήφων του ΣΥΡΙΖΑ. Να το πω πιο απλά, όσοι την Κυριακή στηρίξουν Τσίπρα δεν θα το κάνουν επειδή πιστεύουν σε στον πολιτικό σχηματισμό που ηγείται ο Αλέξης, αντίθετα θα το κάνουν απλά και μόνο επειδή τη δεδομένη στιγμή ο ΣΥΡΙΖΑ είναι αυτός που σέρνει το αντιμνημονιακό άρμα. Και αυτό δεν έγινε τυχαία, ήταν σχεδόν βέβαιο πως ο κόσμος θα στρεφόταν κάπου προς τα εκεί αν ληφθεί υπόψη η ιδεολογική κυριαρχία της Αριστεράς στην μεταπολιτευτική Ελλάδα. Το γιατί δεν πριμοδοτήθηκαν άλλοι σχηματισμοί όπως το ΚΚΕ οφείλεται σε λεπτομέρειες όπως η άριστη επικοινωνιακή τακτική που υιοθέτησε η Κουμουνδούρου τους τελευταίους μήνες. Όμως σε αυτήν την εξίσωση υπάρχει ένας καθοριστικής σημασίας αδύναμος κρίκος, η αναντιστοιχία κάλπης και κινήματος. Ο Τσίπρας μπορεί να συσπειρώνει το εκλογικό σώμα γύρω του, αδυνατεί όμως να κινητοποιήσει μάζες σαν και αυτές που πέρσι τέτοιο καιρό κατέκλυζαν τις πλατείες εκκινώντας ακούσια τις διαδικασίες κατεδάφισης της μεταπολίτευσης. Καποιοι θα πουν, και εν μέρει δικαίως, πως η αδυναμία του Τσίπρα οφείλεται στο ότι δεν είναι φορέας μιας ρηξικέλευθης ιδέας, αλλά μιας ευχής που ίσως να αποδειχθεί αυταπάτη. Δυστυχώς όμως τα πράγματα είναι πολύ πιο σύνθετα.

Δεν θέλω να κάνω υψηλή κριτική εξ ευωνύμων στο ΣΥΡΙΖΑ, έτσι και αλλιώς αυτές τις μέρες το διαδίκτυο βρίθει από τέτοια πονήματα. Στόχος μου δεν είναι ούτε ο Αλέξης, ούτε η Αλέκα. Αντίθετα θέλω να μιλήσω για όλους εκείνους που τα τελευταία χρόνια σε νεαρή ηλικία βάλαμε στο ιδεολογικό μας πέτο την ταμπέλα του Αριστερού, ταμπέλα διαθέσιμη σε αναρίθμητες κομουνιστικές, αναρχικές, ανανεωτικές και οικολογικές παραλλαγές με τις οποίες έκτοτε πορευτήκαμε αλλά που όταν ήρθε το πλήρωμα του χρόνου (μνημόνιο), στη μεγάλη μας πλειοψηφία, δεν είχαμε ουσιαστικά τίποτα χρήσιμο να πούμε και να προσφέρουμε. Κάτι που επίσης πιστοποιεί την αποτυχία μας είναι οι γερές ρίζες που έχει αναπτύξει στην κοινωνία η Χρυσή Αυγή. Πολλοί από μας ξορκίζουν το κακό με υπεραπλουστευσεις του τύπου «ο φασισμός είναι το μακρύ χέρι του καπιταλισμού». Εξηγήσεις βολικές, καθησυχαστικές αλλά ταυτόχρονα κοντόφθαλμες και ανιστόρητες. Οι εξαθλιωμένες μάζες του μεσοπολέμου στράφηκαν στον φασισμό γιατί αυτός τους παρουσιάστηκε σαν μια φρέσκια ιδέα που στεκόταν απέναντι στην εναλλακτική του κομουνισμού, ιδέας που στο μεταξύ είχε προλάβει να δαιμονοποιηθεί από μια πανικόβλητη κυρίαρχη τάξη που ήταν έτοιμη να συμμαχήσει ακόμα και με τον διάβολο προκειμένου να αποτρέψει την εξάπλωση της κόκκινης πανώλης. Και έτσι ακριβώς έκανε, αλλά τη συμμαχία με τον εωσφόρο οι αστοί της Ευρώπης την πλήρωσαν πανάκριβα. Για αυτό τον λόγο, μετά από εκείνο το μοιραίο λάθος έμαθαν να αποστρέφονται μετά βδελυγμίας τον φασισμό και αυτή τους η τάση δεν ατόνησε ποτέ. Με άλλα λόγια, όσοι σήμερα επιμένουν να φαντασιώνονται το «σύστημα» πίσω από την Χρυσή Αυγή απλά στρουθοκαμηλίζουν.

Αν το φάντασμα του φασισμού πλανάται πάνω από την Ελλάδα δεν ευθύνονται σκοτεινοί μηχανισμοί του «συστήματος». Ούτε η Χρυσή Αυγή, ούτε ο Μιχαλολιάκος είναι χτεσινοί. Δεν είναι κάποιοι ουρανοκατέβατοι παράγοντες. Αντίθετα υπάρχουν και δρουν στην ελληνική κοινωνία σχεδόν είκοσι χρόνια. Μάλιστα, δεν πρέπει να λησμονούμε πως από ιδρύσεως της η Χρυσή Αυγή ταυτίστηκε στο συλλογικό θυμικό ως κάτι κακό και ως εκ τούτου ήταν καταδικασμένη να δρα περιορισμένα και περιθωριακά αφού οι περισσότεροι δεν ήθελαν να έχουν καμία σχέση μαζί της. Πως λοιπόν έφτασε η συγκεκριμένη οργάνωση σήμερα να εκπροσωπεί το 7% του ελληνικού λαού; Οι αιτίες είναι πολλές αλλά μεταξύ άλλων οδηγηθήκαμε εδώ κατόπιν μιας αλληλουχίας αλαζονικών συμπεριφορών που κορυφώθηκαν με την τάση που ήθελε όποιος πήγαινε στο Σύνταγμα με μια ελληνική σημαία  στο χέρι να χαρακτηρίζεται άμεσα από τους «συνειδητοποιημένους» διαδηλωτές ως φασίστας.

Το παραπάνω περιστατικό δείχνει την ελιτίστικη θέαση των πραγμάτων από τους ποικιλόμορφους Αριστερούς της γενιάς μου. Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Ποιοι είναι οι χώροι που ανθίζουν και στρατολογούν μέλη οι αριστερές οργανώσεις; Τα πανεπιστήμια. Όποιος πέρασε από ελληνικό πανεπιστήμιο τα τελευταία 15 χρόνια ξέρει πολύ καλά τι λέω. Αλλά όπως επισημαίνει πολύ σωστά το ΚΚΕ, η παιδεία στην Ελλάδα είναι κατά βάση ταξική. Με άλλα λόγια, όσοι συναθροιστήκαμε στα ακαδημαϊκά αμφιθέατρα τα τελευταία χρόνια ανήκαμε σε μεσαία και ανώτερα στρώματα της ελληνικής κοινωνίας. Μοιραία λοιπόν, η πλειοψηφία όσων φλερτάραμε με την επανάσταση εκεί το κάναμε όχι από ανάγκη, αλλά στην καλύτερη των περιπτώσεων από μεράκι. Για να το πω πιο απλά, δεν ήρθαμε αντιμέτωποι με αντιδραστικές συνθήκες στην παιδεία ή αλλού από τις οποίες εξωθηθήκαμε σε ένα μονόδρομο σύγκρουσης με την καθεστηκυία τάξη. Αντίθετα, οδηγηθήκαμε σε «επαναστατικά» μονοπάτια είτε από οικογενειακή παράδοση, είτε από προσωπικές ανησυχίες, είτε επειδή απλά μας γυάλισε μια μελαχρινή στο φεστιβάλ. Πολλές φορές, επειδή ο αντισυστημικός μας ρόλος δεν προέκυπτε από πουθενά τον επινοούσαμε. Χαρακτηριστικό παράδειγμα ο τρόπος με τον οποίο προσλαμβάνουν οι διάφορες αναρχικές ομάδες τους χώρους δράσης που κατέχουν στα διάφορα πανεπιστήμια, τους ονομάζουν αυθαίρετα «καταλήψεις» σε μια (συχνά επιτυχημένη) προσπάθεια να διαγράψουν από την μνήμη τους το γεγονός ότι οι συγκεκριμένοι χώροι τους έχουν παραχωρηθεί με σχετική ευκολία από τις πρυτανικές αρχές. Και όπως επινοούσαμε καταλήψεις, επινοούσαμε αγώνες, εξεγέρσεις και νίκες που αν μη τι άλλο οφείλαμε να γιορτάζουμε σε τσιπουράδικα, μπυραρίες και κουτούκια παρέα με τους συντρόφους συζητώντας ενδελεχώς κορυφαία ζητήματα σαν τις διαφορές της ορθόδοξης προσέγγισης στην εκπαίδευση που ζητούσε «ενιαία ανώτατη παιδεία» έναντι της ύπουλης ρεφορμιστικής πρότασης που αξίωνε «εκπαίδευση για όλους πανεπιστημιακή». Συνήθως οι σχετικές συζητήσεις δεν κατέληγαν πουθενά και όταν ή ώρα πέρναγε αποχωρούσαμε αφού προηγουμένως πληρώσουμε τον λογαριασμό με τα λεφτά που πάντα υπήρχαν εξαιτίας εκείνων των μικροαστών που να δεις πως τους λένε …α ναι, γονείς! Άλλη μια ενοχλητική λεπτομέρεια που ωθούσαμε συστηματικά στη λήθη.

Κάπως έτσι εστιάζοντας συστηματικά στο δάχτυλο, χάσαμε το φεγγάρι. Την ώρα που καταπιανόμασταν με επιφανειακά ζητήματα ο κόσμος άλλαζε και εμείς δεν παίρναμε χαμπάρι. Η ακρίβεια έκανε τη ζωή δυσκολότερη και οι μετανάστες στην Αθήνα πλήθαιναν. Τα συγκεκριμένα θέματα κρίθηκαν ως ήσσονος σημασίας και γρήγορα αποδόθηκαν στον καπιταλισμό τις γενικές ανεπάρκειες του οποίου είχαμε επισημάνει αναρίθμητες φορές. Τόσες φορές που δεν είχε νόημα να ασχοληθούμε με τα επιμέρους σύγχρονα συστατικά και εργαλεία του, όπως για παράδειγμα το ευρώ ή τα τοξικά ομόλογα. Ήταν τέτοια η ανεπάρκεια μας που ούτε όταν έσκασε η φούσκα των ακινήτων στις ΗΠΑ κανείς μας δεν υποψιαστούμε την καταιγίδα που ερχόταν.

Και δυστυχώς δεν ήταν μόνο τα λάθη στην μακροοικονομική ανάλυση που στο κάτω κάτω μπορεί και να συγχωρεθούν. Ήταν και η αδυναμία της Αριστεράς στο σύνολο της να αντιμετωπίσει βαθύτατα κοινωνικά ζητήματα όπως αυτό των μεταναστών και της αυξημένης εγκληματικότητας στο κέντρο των Αθηνών. Παράπονα απλών κατοίκων αντιμετωπίστηκαν είτε με ελιτιστικές αναλύσεις του τύπου «οι μετανάστες είναι της γης οι κολασμένοι που γεννά ο πόλεμος των ιμπεριαλιστών», είτε με αντιρατσιστικές συγκεντρώσεις στα Εξάρχεια. Αυτές οι προσεγγίσεις μπορεί να επιβεβαίωναν τον ανθρωπισμό μας αλλά δεν έλεγαν τίποτα στους «ρατσιστές» κατοίκους. Και ήταν εκείνη η στιγμή που μια «φασιστική συμμορία» αποφάσισε να παρέμβει κάνοντας ακτίβισμο για τον οποίο τόσος λόγος έχει γίνει μετά τις εκλογές της 6ης Μαΐου και που εκ των υστέρων χαρακτηρίσαμε ως υστερόβουλο και παρελκυστικό. Σε αυτό το πνεύμα αποφανθήκαμε πως η συνοδεία των γερόντων στα ΑΤΜ ήταν μια ανίερη καμουφλαρισμένη προεκλογική δράση. Αυτό που αρνούμαστε ακόμα και σήμερα να παραδεχτούμε είναι ότι μια χούφτα ανθρώπων, που μάλιστα ήσαν στιγματισμένοι για τις ακραίες τους θέσεις, τόλμησε αυτό που δεν τολμήσαμε εμείς, να ανακατευτεί με τον απλό μη προνομιούχο κόσμο και να τον βοηθήσει να βρει λύση στα προβλήματα του. Όταν η Χρυσή Αυγή πήγε για πρώτη φορά στον Άγιο Παντελεήμονα, ο κόσμος δεν τους υποδέχτηκε με δάφνες, αν μη τι άλλο τους είδε καχύποπτα. Οι Χρυσαυγίτες όμως, αντί να προσβληθούν από την απουσία καλωσορίσματος και να αποχωρήσουν κατηγορώντας τους κατοίκους για «μικροαστισμό» διάλεξαν να μείνουν και να αποδείξουν τις αγνές τους προθέσεις.

Ο Όργουελ έλεγε πως για να επιβιώσεις, συχνά είναι απαραίτητο να δώσεις μάχη, και για να δώσεις μάχη, πρέπει να λερωθείς. Αυτό ακριβώς ήταν το λάθος της Αριστεράς, την ώρα που η «συμμορία» της Χρυσής Αυγής αποφάσισε να λερωθεί από τους «μικροαστούς» (κάτοικοι κέντρου), οι θιασώτες του ουμανισμού αρνιόμασταν να ακούσουμε τους «ρατσιστές» (κάτοικοι κέντρου) και προκρίναμε την επαναστατική γυμναστική στη Σταδίου και τις εναλλακτικές εξορμήσεις σε Αντίπαρο και Ικαρία. Για φανταστείτε (όπως και εγώ εκ των υστέρων) αν στα μέσα της περασμένης δεκαετίας μια αριστερή ομάδα κοίταζε το πρόβλημα κατάματα, εγκατέλειπε γενικεύσεις του τύπου «όλοι οι μετανάστες είναι αδέλφια μας» και εμφανιζόταν συντεταγμένα στις γειτονιές όχι για να τις καθαρίσει από τους ξένους, αλλά για να προστατεύσει Έλληνες και ξένους από εγκληματικά στοιχεία. Είναι για παράδειγμα αντι-αριστερό να πολεμάς τα κυκλώματα που στοιβάζουν 15 ανθρώπους σε ένα υπόγειο; Είναι αναχρονιστικό να τα βάζεις με αυτούς που εκμεταλλεύονται γυναίκες και παιδιά από την Αφρική; Είναι ταξικά ανώριμο να αναζητάς τους προμηθευτές των μικροπωλητών που κερδίζουν εκατομμύρια στις πλάτες απλών μεταναστών; Είναι ρατσιστικό να καταδικάζεις και να αντιμετωπίζεις την μικρο-εγκληματικότητα όταν αυτή προέρχεται από μετανάστες; Με λίγα λόγια, αν μια συνιστώσα είχε μπει στον κόπο να αναπτύξει «παρακρατική» δράση σήμερα στον Άγιο Παντελεήμονα οι γέροντες θα πήγαιναν στο ΑΤΜ όχι με τον κοντοκουρεμένο Μπάμπη αλλά με τον Νίκο τον μαλλιά ή τον μελαμψό Χασάν και έτσι η Αριστερά θα είχε δώσει στην ελληνική κοινωνία ένα αντιρατσιστικό μάθημα που δεν θα ξεχνούσε ποτέ. Αν μάλιστα είχε προχωρήσει η συγκεκριμένη πρωτοβουλία, θα μπορούσαν μετά να προχωρήσουν ευρύτερα σχέδια για ουσιαστική ενσωμάτωση και μισθολογική εξίσωση Ελλήνων και ξένων, κάτι και που θα έδινε ανάσα στα ασφαλιστικά ταμεία και θα έκανε την Ελλάδα λιγότερη ελκυστική σε νέους μετανάστες αφού η μαύρη εργασία θα ήταν σαφώς μειωμένη. Τέλος, αν είχαν προηγηθεί όλα αυτά η ελληνική νεολαία θα ήταν σε θέση να αντιμετωπίσει πολύ πιο οργανωμένα και αποτελεσματικά την Τρόικα. Θα μου πείτε ότι όλα αυτά ακούγονται λίγο πολύ ουτοπικά. Όχι σύντροφοι, μια ανάλογη προσπάθεια δεν ήταν ουτοπική, ήταν όμως δύσκολη, χρονοβόρα και επιπονη. Και στο κάτω κάτω της γραφής όταν μια χούφτα «εγκληματικών» στοιχείων κινούμενα στο περιθώριο κατάφερε ότι κατάφερε τα τελευταία χρόνια γιατί να μην μπορούσε ο «ανθός» της ελληνικής νεολαίας που είχε και τους αριθμούς, και τα μέσα και την κοινωνική αποδοχή. Η πικρή αλήθεια είναι ότι ήμασταν λίγοι στην ψυχή, φυγόπονοι και ελιτιστές. Ο Κασιδιάρης και τα εκατοντάδες λαϊκά παιδιά που τον ακολουθούν δεν είναι όργανα του συστήματος, είναι αποτελέσματα της δικής μας ανεπάρκειας.

Κάποιοι λένε ότι είναι αργά και έχουν δίκιο. Το ίδιο όμως έλεγε και ο οικονόμος του Τσώρτσιλ στον κύριο του όταν εκείνος αποφάσισε κήρυξε τον πόλεμο στον Χίτλερ. Ο Τσώρτσιλ όμως κέρδισε τον πόλεμο και επειδή ακριβώς δεν έχουν χαθεί τα πάντα ακόμα θα κλείσω με μια αισιόδοξη κινέζικη παροιμία που λέει πως η καλύτερη χρονική στιγμή να φυτέψεις ένα δέντρο είναι 20 χρόνια πριν, η αμέσως επόμενη καλύτερη στιγμή είναι τώρα!

Τα λέμε σύντομα

Καρλ Φον Κλαούζεβιτς

Advertisements
This entry was posted in Uncategorized and tagged , , , , , , , , , , , , , , , , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s