Ο Ουίνστον Τσώρτσιλ κάποτε είπε…

Η υπερβολική ανάλυση οδηγεί σε παράλυση!

Από όλους τους συμμάχους του ο Τσώρτσιλ συμπαθούσε λιγότερο τον Στάλιν. Πάντα τον αντιμετώπιζε με ψυχρότητα, δυσπιστία και επιφυλακτικότητα. Για πολλούς αυτό οφειλόταν στο  γεγονός ότι στην αρχή του πολέμου ο Στάλιν είχε υπογράψει σύμφωνο μη επίθεσης με τον Χίτλερ. Οι παροικούντες την Ιερουσαλήμ όμως ήξεραν ότι υπήρχαν και άλλοι λόγοι. Ο  Τσώρτσιλ εκτός από πρωθυπουργός της Μεγάλης Βρετανίας κατά τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο ήταν και ένας περήφανος Άγγλος ευγενής, ένας απευθείας απόγονος του Δούκα του Μάλμπορο που στα 41 του δεν μπορούσε παρά να γίνει «Τούρκος» στο άκουσμα της είδησης ότι κάποιοι άξεστοι ανέτρεψαν την τσαρική δυναστεία στη Ρωσία. Ακόμα και οι έννοιες «ψυχρός πόλεμος» και «σιδηρούν παραπέτασμα» είναι δικά του επινοήματα. Με λίγα λόγια το θέμα του Ουίνστον με τον Ιωσήφ σχετιζόταν άμεσα με τις προσωπικές ιδεοληψίες που καθορίζουν, σε μικρότερο ή μεγαλύτερο βαθμό, τις ζωές όλων μας. Γιατί; Απλά επειδή μας κάνουν να ερμηνεύουμε τα πράγματα όχι ορθολογικά αλλά μέσα από τον φίλτρο των ιδεών που ενίοτε αντί να διηθίζουν την αλήθεια την παραμορφώνουν.

Αιτία αυτών των γραμμών είναι το πρόσφατο μακελειό στη πόλη Χούλα της Συρίας και ο τρόπος με τον οποίο αντέδρασε σε αυτό ένας διαδικτυακός μου φίλος. Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Την περασμένη Παρασκευή δυνάμεις του συριακού στρατού συνεπικουρούμενοι από παρακρατικούς εισέβαλλαν στην πόλη Χούλα για να την επαναφέρουν στην τάξη. Στο πλαίσιο της προαναφερθείσας προσπάθειας σημειώθηκε μια πραγματική σφαγή. Ο επίσημος απολογισμός του ΟΗΕ κάνει λόγο για 108 νεκρούς, σε αυτούς συγκαταλέγονται 49 παιδιά και 34 γυναίκες. Το παράδοξο είναι ότι στη συγκεκριμένη περίπτωση η λέξη σφαγή δεν είναι σχήμα λόγου. Τα θύματα, πολλά εκ των οποίων παιδιά κάτω των δέκα ετών, δεν φέρουν τραύματα ενός τυφλού βομβαρδισμού. Με άλλα λόγια, δεν σκοτώθηκαν επειδή έπεσε κατά λάθος μια οβίδα στον χώρο τους. Αντίθετα τα θύματα ή έχουν πυροβοληθεί εξ επαφής, ή φέρουν θανάσιμα τραύματα από αιχμηρά αντικείμενα. Υπεύθυνοι για αυτό το έγκλημα, σύμφωνα με τους κατοίκους της περιοχής, ήταν άνδρες της Σαμπίχα, ομάδες παρακρατικών, συνήθως ασύνδετες μεταξύ τους, που από την αρχή της κρίσης συνδράμουν τις αρχές στην καταστολή της εξέγερσης. Η περιθωριακή ανθρωπογεωγραφία της Σαμπίχα, λέξη που στη συριακή διάλεκτο σημαίνει φαντάσματα, σε συνδυασμό με την χαλαρή και άναρχη δομή της την καθιστά κάτι παραπάνω από επιρρεπή σε ακρότητες. Πολλοί λένε, και δικαίως, ότι αυτές οι ακρότητες δεν είναι προσχεδιασμένες από το καθεστώς. Όμως, όταν οι αρχές αντί να περιστέλλουν τη δράση των παρακρατικών την ευνοούν, τότε πως μπορεί η κλίκα που κυβερνά τη Σύρια να δηλώνει άμοιρη εύθηνων για σειρά περιστατικών που κορυφώθηκαν με την πρόσφατη κτηνωδία στη Χούλα;

Όλα τα παραπάνω, για όποιον έχει ασχοληθεί σοβαρά με την σύγχρονη ιστορία της περιοχής, είναι παραπάνω από προφανή. Το ίδιο προφανής είναι και η ύπαρξη ατόμων, έμμεσα ή άμεσα συνδεδεμένων με το καθεστώς, που δεν συμμερίζονται αυτή την οπτική και απλά υιοθετούν την επιχειρηματολογία της κυβέρνησης. Σε αυτό το πλαίσιο δεν θα με εξέπληττε καθόλου αν έβλεπα την παρακάτω ανάρτηση στο προφίλ κάποιου που απασχολείται στο δημόσιο του συριακού κράτους ή δουλεύει για κάποιο από τα Πατριαρχεία της Δαμασκού. Η αλήθεια όμως είναι ότι η παρακάτω ανάρτηση ανήκει σε έναν σχεδόν συνομήλικο μου Ιταλό.

Η παραπάνω ανάρτηση αναφέρει πως η φωτογραφία που πλαισίωνε το ρεπορτάζ του BBC για τη «δήθεν» σφαγή στη Χούλα προέρχεται από το Ιράκ. Ο Γκ. βιάζεται να δικαιολογήσει το συριακό καθεστώς και να καταδικάσει του υποκριτές δυτικούς που κατασκευάζουν εγκλήματα για να χτυπήσουν το καθεστώς Άσσαντ. Ο Γκ. δεν δουλεύει για τη Μουχαμπαράτ, δεν δουλεύει για το συριακό πρακτορείο ειδήσεων, δεν ζει μόνιμα στη Συρία. Με άλλα λόγια δεν έχει κανένα οικονομικό συμφέρον να υποστηρίζει τον Άσσαντ. Το κάνει μόνο και μόνο γιατί έτσι του υπαγορεύουν τα ιδεοληπτικά του φίλτρα.

Ο Γκ. είναι ένας νέος γύρω στα 27, μεγάλωσε στην Ιταλία, όντας έφηβος παρακολούθησε από την τηλεόραση του την δεύτερη παλαιστινιακή εξέγερση και τον τρόπο με την οποία την κατέστειλαν οι Ισραηλινοί. Είδε με μεγάλη συμπάθεια τις παλαιστινιακές αντιστασιακές οργανώσεις. Από αυτές ξεχώρισε τις ισλαμικές γιατί απλά ήταν εκείνες που πρωταγωνιστούσαν στον αγώνα. Όλα αυτά του έδωσαν το κίνητρο για να μελετήσει τον πολιτισμό και την ιστορία της περιοχής. Έμαθε αραβικά, ταξίδεψε στη Λιβυή του Καντάφι, τον Λίβανο και τα τελευταία χρόνια κάνει ένα διδακτορικό για τη Χεσμπολλάχ, τη σιιτική ένοπλη οργάνωση άντεξε στην επίθεση του Ισραήλ το 2006 και που έχει προνομιακές σχέσεις με το καθεστώς Άσσαντ. Ο Γκ. θέλει να δει την δικαιοσύνη να θριαμβεύει στον κόσμο αλλά όπως όλοι μας έχει τις προτεραιότητες του, η δικιά του είναι η Παλαιστίνη. Στο ίδιο πλαίσιο η Χεσμπολλαχ έρχεται πάλι πρώτη γιατί αυτή, σύμφωνα με τον Γκ,. είναι ότι πιο επικίνδυνο υπάρχει για το Ισραήλ. Η Χεσμπολλάχ χαιρέτησε την επανάσταση στη Τυνησία, την Αίγυπτο και το Μπαχρέιν αλλά καταδίκασε τη «συνομωσία» στη Συρία. Ο Γκ. έκανε ακριβώς το ίδιο και αυτό γιατί μέσα από την αγανάκτηση του για τα δεινά των Παλαιστινίων έκανε το λάθος να μπέρδεψει το μέσο με το σκοπό. Για τον Γκ. οι πάνω από δέκα χιλιάδες νεκροί της συριακής εξέγερσης είναι ότι και τα αθώα θύματα της Χούλα, μια ενοχλητική αλήθεια που δεν πρέπει να τον «παραπλανήσει». Όταν ο Γκ. ήταν έφηβος είχε τη διαύγεια να διακρίνει πως τα εκατομμύρια των νεκρών Εβραίων στη χιτλερική Γερμανία δεν μπορούσαν να αποτελέσουν άλλοθι για τις τακτικές Απαρτχάιντ που εφάρμοσε το Ισραηλινό κράτος απέναντι στου Παλαιστίνιους. Σήμερα όμως κάνει το λάθος να δικαιολογήσει τις θηριωδίες του Άσσαντ με γνώμονα τα διαχρονικά πάθη των Παλαιστινίων. Ο λόγος προφανής, η υπερβολική ιδεοληπτική του ανάλυση που μοιραία τον  οδήγησε σε μια παραλυτική ερμηνεία της πραγματικότητας.

Το ρητορικό ερώτημα που προκύπτει μοιραία είναι τι στάση θα κρατούσε ο Γκ. αν σήμερα δεν ήταν 27 αλλά 17; Οι ζοφερές συνέπειες του ιδεοληπτικού φιλτραρίσματος της πραγματικότητας δεν περιορίζεται στον Γκ., αντίθετα αφορά όλους τους ανθρώπους και όλες τις καταστάσεις. Σε αυτό το πλαίσιο, και σε σχέση με την ελληνική κρίση, σας συμβουλεύω να είστε πολύ επιφυλακτικοί τόσο με τις μνημονιακές παραινέσεις τριαντάρηδων οικονομολόγων, όσο και με τις μαχητικές ιαχές που προέρχονται από επαναστάτες τριάντα Μαιών σαν και μένα.    

Τα λέμε σύντομα

Ουίνστον Τσώρτσιλ

Advertisements
This entry was posted in Uncategorized and tagged , , , , , , , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s