Ο Φρειδερίκος Νίτσε κάποτε είπε…

Αυτός που ζει από τη μάχη με έναν εχθρό, έχει προσωπικό συμφέρον να διατηρήσει τον εχθρό του ζωντανό!

Ο Νίτσε είναι ίσως ότι καλύτερο έχει να δείξει το γερμανικό πνεύμα, το έργο του σε μεγάλο βαθμό είναι μια ωδή προς τιμή της ελληνικής αρχαιότητας. Όχι τυχαία λοιπόν ο Νίτσε ενέπνευσε την σπουδαιότερη ελληνική πένα του 20ου αιώνα, τον Νίκο Καζαντζάκη, τον συγγραφέα που το μετεμφυλιακό ελληνικό κράτος καταδίκασε άτυπα σε εξορία. Όταν μάλιστα ο Καζαντζάκης πέθανε και μεταφέρθηκε στην Αθήνα ο τότε αρχιεπίσκοπος Θεόκλητος αρνήθηκε να παραχωρήσει εκκλησία προκειμένου να εκτεθεί η σωρός του «βλάσφημου» που τόλμησε να ξανασταυρώσει τον Χριστό. Ο Καζαντζάκης «ξενυχτήθηκε» σε σπίτι φίλων προτού πάρει το δρόμο για την ιδιαίτερη πατρίδα του όπου και η αυτοκέφαλη εκκλησία της Κρήτης τον αποχαιρέτησε με τις τιμές που του άξιζε.

Το παραπάνω περιστατικό σκιαγραφεί τέλεια το κλίμα της μετεμφυλιακής Ελλάδας, της Ελλάδας εκείνης που δαιμονοποίησε σε βαθμό παροξυσμού την ηττημένη Αριστερά. Το συγκεκριμένο σύστημα κορυφώθηκε στη διάρκεια της επταετίας και χρεοκόπησε με την κυπριακή τραγωδία. Αυτός ήταν και ο λόγος που η μεταπολιτευτική Ελλάδα χαρακτηρίστηκε από την ιδεολογική κυριαρχία της Αριστεράς, για αυτό και τις συγκεντρώσεις του λαοπλάνου Αντρέα δονούσε το σύνθημα «ο λαός δεν ξεχνά τι σημαίνει δεξιά». Κάπως έτσι ήρθε το ΠΑΣΟΚ στην κυβέρνηση, ο «λαός» στην εξουσία και η Αριστερά στα σχετικώς αζήτητα από όπου και επιδόθηκε σε ένα ατέρμονο αγώνα για την «αποκατάσταση» της αλήθειας. Η τελευταία συνίστατο στο ότι το ΠΑΣΟΚ ήταν η άλλη όψη του κίβδηλου καπιταλιστικού νομίσματος. Φυσικά οι διεκπεραιωτές του πονήματος ήξεραν πως το διακύβευμα δεν ήταν εύκολο καθώς το ΠΑΣΟΚ είχε στη διάθεση του όλους τους μηχανισμούς. Η προσπάθεια θα έπαιρνε χρόνια, διότι έπρεπε να αντιμετωπιστούν αποτελεσματικά και διαφορές άλλες παρασιτικές παραφυάδες. Ο αγώνας θα ήταν δύσκολος και μακρύς, θα χρειαζόταν υπομονή και επίμονη και κατά πάσα πιθανότητα αυτοί που τον ξεκίνησαν δεν θα προλάβαιναν να ζήσουν την τελική του φάση. Τα πράγματα όμως, όπως όλοι έχουμε διαπιστώσει, εξελίχθηκαν λίγο ταχύτερα. Κάπως έτσι η Αριστερά, που στο μεταξύ είχε προσαρμόσει όλη της τη δράση στη βάση της αντιμετώπισης του πανίσχυρου πασοκικού συστήματος, βρίσκεται σήμερα να αντιμετωπίζει την καταρρέουσα φιγούρα του εχθρού με πρωτόγνορη αμηχανία.

Δεκάδες άρθρα έχουν γραφτεί ήδη για τη στάση της Αριστεράς και λογικά, μέχρι να πέσει η αυλαία του δράματος, εκατοντάδες άλλα θα γραφτούν και επομένως μια ατελείωτη καταγραφή και ανάλυση γεγονότων κρίνεται άσκοπη. Έξαλλου μερικές φορές γεγονότα, σαν την υπαγωγή της Τυποεκδοτικής στο άρθρο 99 ή τα συλλυπητήρια του Περισσού προς τον λαό της Βόρειας Κορέας για την πρόσφατη απώλεια του ηγέτη του μιλούν από μόνα τους. Αυτό που θα προσπαθήσω να καταδείξω είναι ότι υπερβολική κριτική εναντίον τους είναι άδικη για αυτό και όσοι πιστεύετε πως Τσίπρας και Παπαρήγα έχουν συνειδητά πουλήσει την ψυχή τους στον καπιταλιστικό εωσφόρο καλύτερα να σταματήσουν την ανάγνωση εδώ.

Πολύ συχνά τα μεγάλα κεφάλια του Περισσού αποφαίνονται πως ο λαός δεν έχει ταξική συνείδηση για αυτό και δεν τους ακολουθεί. Με λίγα λόγια λένε ότι τα αυτιά μας δεν είναι έτοιμα για τα δικά τους λόγια, ότι δεν αρμενίζουνε αυτοί στραβά αλλά ο γιαλός είναι στραβός. Η συγκεκριμένη αρτηριοσκληρωτική οπτική είναι το αποτέλεσμα μελετών και αναλύσεων για το τι πήγε στραβά στην Ελλάδα το 1944 και ανατολικά του τείχους το 1989. Η ουσία του πορίσματος τους έγκειται στο ότι πρέπει πάση θυσία οι γνήσιοι λαμπαδηφόροι του μαρξισμού να αντέξουν στην επίθεση της Νέας Τάξης και να μην μετακινηθούν πιθαμή από τις ορθές θέσεις τους παρά το αρνητικό κλίμα που συνόδευσε την ήττα και την «καπιταλιστική παλινόρθωση». Για αυτό και πολλές φορές φίλοι μου τα τελευταία 10 χρόνια με περηφάνια μου δήλωναν πως «αντέξαμε». Αυτό που δεν καταλάβαιναν είναι ότι είχαν εγκλωβιστεί στο σύνδρομο της ήττας και ασυνείδητα είχαν μπει σε ένα πλαίσιο συνδρόμου καταδίωξης του οποίου φυσικό επόμενο ήταν η στάση του ΚΚΕ κατά τον Δεκέμβρη του 2008 όποτε και η Παπαρήγα δήλωσε πως ακόμα και αν οι «κουκουλοφόροι» ήταν 50,000 δεν θα άλλαζε τίποτε. Για τον Περισσό κάθε αυθόρμητη αντίδραση είναι είτε προϊόν συνομωσίας, ή αφέλειας, ή και τα δύο μαζί. Οι εκδηλώσεις των «Αγανακτισμένων» ήταν ανάθεμα για τα μέλη του που δεν έβλεπαν σε αυτή τίποτα άλλο παρά μια καλοστημένη και ακίνδυνη βαλβίδα εκτόνωσης του συστήματος. Ο πραγματικός κίνδυνος, κατά το ΚΚΕ ήταν οι μεγάλες απεργίες, αλλά στις 28 και 29 Ιουνίου το ΠΑΜΕ δεν ήταν στο Σύνταγμα, τα μέλη του επέλεξαν να το προσπεράσουν βιαστικά το πρωί και μετά έβλεπαν τις εξελίξεις από την τηλεόραση. Στα πολύωρα επεισόδια το ΚΚΕ έβλεπε την παρουσία του παρακράτους και για αυτό στις 20 Οκτώβρη επέλεξε να περιφρουρήσει την δίκαιη αγανάκτηση του λαού. Κάπως έτσι, το ΠΑΜΕ βρέθηκε στο Σύνταγμα με σκοπό να εξασφαλίσει και να διαφυλάξει την προσέλευση χιλιάδων ειρηνικών διαδηλωτών, μια σκέψη που εκ πρώτης όψεως δεν ακούγεται και τόσο λάθος. Το δυστύχημα ήταν ότι η καχυποψία των συντρόφων προς τους «άλλους», δηλαδή την κόλαση σύμφωνα με τον Σαρτρ, τους έκανε να δείχνουν σαν προστάτες της αστυνομίας. Οι εικόνες μάλιστα των αραγμένων ανδρών των ΜΑΤ πίσω από την περιφρούρηση δεν βοηθούσε και πολύ στο αντισυστημικό προφίλ του κόμματος. Πολύ περισσότερο δεν βοήθησε στην εμπέδωση ενότητας μεταξύ των διαδηλωτών η σύγκρουση με το … αναρχικό «παρακράτος». Εκείνη την μέρα οι επικριτές του είπαν πως ο Περισσός εκτελούσε συμβόλαιο της αστυνομίας, ότι δηλαδή πίστευαν και πιστεύουν τα μέλη του ΠΑΜΕ για τους εκείνους που «υποκριτικά» ζητούσαν να συγκρουστούν με τα ΜΑΤ. Έτσι, λίγοι εξεπλάγησαν όταν η επόμενη μεγάλη απεργία έμοιαζε περισσότερο με κηδεία παρά με διεκδικητική πρωτοβουλία. Η δράση του ΚΚΕ ανεξαρτήτως προθέσεων ήταν λάθος γιατί δεν έπεισε και δεν συσπείρωσε μια αποφασιστική μερίδα κόσμου πίσω από τις γραμμές του. Στο ίδιο πνεύμα καταδίκασε το δημοψήφισμα και αρνείται πεισματικά κάθε σκέψη για συνεργασία με την υπόλοιπη Αριστερά στη βάση ότι κάτι τέτοιο θα ήταν επί της ουσίας ευκαιρία ανασύνταξης για της δυνάμεις της …αντίδρασης

Με απλά λόγια η σύνθεση της διαιρεμένης Αριστεράς είναι μια πολύ σύνθετη υπόθεση και οι εκκλήσεις του Τσίπρα προς αυτή την κατεύθυνση ίσως εκτός από μάταιες να είναι και υστερόβουλες. Γιατί; Όχι, βέβαια γιατί ο Συνασπισμός ψήφισε το 1992 το Μάαστριχ. Εξάλλου επικεφαλής του Συνασπισμού τότε ήταν η κυρία «Εδώ Πολυτεχνείο» που σήμερα με τη σφραγίδα του ΠΑΣΟΚ υπηρετεί ως επίτροπος στις Βρυξέλλες. Επιπλέον, σύμφωνα με τους θιασώτες της ευρωπαϊκής ιδέας, δεν είναι το Μάαστριχ που μας έφερε εδώ αλλά η μη τήρηση του, δηλαδή, σε μια προβοκατόρικη ερμηνεία, η υιοθέτηση της συνταγής της ανυπακοής που ευαγγελίζεται ο Περισσός. Ο Τσίπρας λοιπόν, ως μη χτεσινός, ξέρει πολύ καλά τις αγκυλώσεις του ΚΚΕ και έτσι εκμεταλλεύεται την άρνηση του για ενότητα με σκοπό να οικειοποιηθεί τον ρόλο του «καλού» και να έχει έτσι τα περισσότερα δυνατά εκλογικά οφέλη στις εκλογές. Με αυτόν τον τρόπο κρύβει έντεχνα την αμηχανία που διατρέχει και τον δικό του κομματικό φορέα. Ο ΣΥΡΙΖΑ το ίδιο, αν όχι περισσότερο, από το ΚΚΕ αδυνατεί να προσφέρει μια χειροπιαστή εναλλακτική και έτσι να κερδίσει την εμπιστοσύνη του κόσμου. Το πρόταγμα για «Λαϊκή Εξουσία και Οικονομία» μπορεί να είναι θόλο αλλά είναι πιο συγκεκριμένο από την αοριστολογία του τίποτα. Τέλος, ο Τσίπρας μας λέει πως θα προχωρήσει ενωτικά ακόμα και χωρίς το ΚΚΕ. Με όλο τον σεβασμό που τρέφω προς τον νεαρό πολεοδόμο και ανεξάρτητα από τις προκαταλήψεις που τρέφω για τον Περισσό, το να επιδιώκει κάποιος την ενότητα της Αριστεράς χωρίς το ΚΚΕ είναι σα να θέλει να φτιάξει κουραμπιέδες μόνο από …ζάχαρη.

Στο ίδιο μοτίβο κινείται και ο λεγόμενος αναρχικός χώρος. Αμηχανία, έκπληξη και ελάχιστη κινητικότητα χαρακτηρίζει το indymedia που μέχρι πριν 2 χρόνια θα φιλοξενούσε δεκάδες άρθρα και εκκλήσεις για δράσεις καθημερινά. Η στασιμότητα του «χώρου» είναι για πολλούς απόδειξη του παρακρατικού του ρόλου. Επειδή πάντα θα πιστεύω πως οι άνθρωποι δεν είναι ευκόλως χειραγωγήσιμα πρόβατα των μυστικών υπηρεσιών φρονώ πως η συγκεκριμένη στασιμότητα είναι απόδειξη ότι ο «χώρος», όπως  και η υπόλοιπη Αριστερά, αντί να προσπαθήσει να χτίσει κάτι προτίμησε να δώσει προτεραιότητα στον αδιέξοδο εσωτερικό ιδεολογικό εμφύλιο που στόχο είχε να αποδείξει πόσο κάλπικος επαναστάτης και προβοκάτορας ήταν ο «άλλος». Επέλεξε δηλαδή τον δρόμο της δημαγωγικής πλειοδοσίας που αντί της αμφισβήτησης εξέθρεψε την αμφιβολία, που όπως έλεγε ο Νίτσε, δηλητηριάζει τα πάντα, χωρίς να σκοτώνει τίποτε. Όταν έχεις τέτοιες ανησυχίες πώς να προβλέψεις την κρίση και πώς να προετοιμάσεις το έδαφος για στρατηγικές συμμαχίες;

Έτσι σήμερα από πλευράς συστήματος την παράσταση κλέβουν όχι Αριστεροί, αλλά Δεξιοί πολιτικοί και δημοσιογράφοι σαν τον Τράγκα και τον Καμμένο. Όχι επειδή είναι κατά ανάγκη καλύτεροι, αλλά επειδή έσπασαν τους δεσμούς με τους μηχανισμούς που τους ανέδειξαν και έτσι δείχνουν αυθεντικοί και ανεξάρτητοι. Ο παρορμητικός τους λόγος σε κάνει να πιστεύεις πως έχουν σταματήσει να κρατούν ισορροπίες και τα δίνουν όλα σε αντίθεση με τον Τσίπρα και την Παπαρήγα που εξαιτίας της αμηχανία τους έχει καταντήσει  παρατηρητές.* Αφού δηλαδή δεν μπορούν να αναστήσουν τον ζωοδότη εχθρό τους, προσπαθούν εναλλακτικά να τηρήσουν την τάξη στο εσωτερικό τους αλλά όπως έλεγε ο μεγάλος Γερμανός δάσκαλος, η τάξη είναι αρετή των μετριοτήτων.

ΥΓ: Συνειδητά επέλεξα να μην σχολιάσω τον παράγοντα Κουβέλη διότι οι κινήσεις του συγκεκριμένου κυρίου, την εντιμότητα του οποίου δεν έχω λόγο να αμφισβητώ, δείχνουν ότι μάλλον ανήκει στο άλλο στρατόπεδο και το κόμμα μάλλον σε ανάχωμα του ΠΑΣΟΚ θα εξελιχθεί. Τέλος, όσο και αν φαίνεται παράταιρο με τα άνωθεν γραφόμενα, δεν σταματώ να ελπίζω πως οι εξελίξεις θα δώσουν την ευκαιρία στην Αριστερά αφενός να ανακτήσει την τιμή της και αφετέρου να κερδίσει τον σεβασμό του ελληνικού λαού.

* Αυτό εξηγεί γιατί ο Καμμένος και όχι η Κανέλλη είναι στα κάγκελα για τη νέα δανειακή, γιατί ο Τράγκας και όχι ο Καλαμούκης πρωτοστατεί στην αποδόμηση Σαμαρά και Παπανδρέου με σειρά συνομωσιολογικών «αποκαλύψεων».

Τα λέμε (ελπίζω) την επόμενη εβδομάδα

Φρειδερίκος Νίτσε

Advertisements
This entry was posted in Uncategorized and tagged , , , , , , , , , , , , , , , , , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s