Ο Βολταίρος κάποτε είπε…

Αυτοί που μπορούν να σε κάνουν να πιστέψεις απιθανότητες, είναι ικανοί να σε πείσουν να διαπράξεις φρικαλεότητες.

Ο Βολταίρος έφυγε 11 χρόνια πριν την άλωση της Βαστίλης. Πέθανε ήσυχα σε ηλικία 84 ετών χωρίς πιθανότατα να μπορεί να φανταστεί τι θα επακολουθούσε αργότερα. Χωρίς δηλαδή να δει τον όχλο να ορμά στα ανάκτορα, όχι για να αλλάξει τον μονάρχη, αλλά για να απαλλαγεί από την ίδια τη μοναρχία. Ο όχλος, μη έχοντας έτοιμη την εναλλακτική, ήταν μοιραίο να ξεκινήσει να διαλέγεται με τον εαυτό του για να τη βρει. Ο όχλος, που βαθμιαία μετατράπηκε στη συλλογικό θυμικό της δυτικής παράδοσης, βάσισε όσο οπουδήποτε αλλού την αναζήτηση του στο έργο του Βολταίρου και των άλλων διαφώτιστων. Πολύ αίμα και χρόνος κύλισε από τότε στο μύλο της Ιστορίας και το «δισκοπότηρο της συλλογικής ευημερίας» ακόμα αγνοείται. Βέβαια δεν ήταν λίγοι εκείνοι που νόμισαν ότι βρήκαν την απάντηση στο αίνιγμα. Μάλιστα ήταν τόσος ο ενθουσιασμός τους που δεν θα δίσταζαν να αιματοκυλίσουν την ανθρωπότητα προκειμένου να μοιραστούν της διδάξουν την «Αλήθεια». Ανάμεσα στους προφήτες ήταν και ένας δεκανέας του γερμανικού στρατού που διαφωνούσε σφόδρα με τη συνθηκολόγηση του Κάιζερ.

Ο Αδόλφος Χίτλερ στις αρχές της δεκαετίας του ’20 δεν ήταν παρά ένας περιθωριακός που για να βγάλει τα προς το ζην στρατολογήθηκε από την αστυνομία για να παρακολουθεί τις δραστηριότητες αριστερών κύκλων. Όντας όμως κάτι παραπάνω από ένας απλός χαφιές ο Αδόλφος επέλεξε να συμμετέχει στο ιδεολογικό παιχνίδι διαμορφώνοντας έτσι τη δική του κοσμοθεωρία. Κεντρική ιδέα της οποίας ήταν το Έθνος που όφειλε να καθαριστεί από τα διάφορα μιάσματα που «ευθύνονταν» για τον διεθνή οικονομικό έλεγχο, την απώλεια της εθνικής κυριαρχίας και τον εδαφικό ακρωτηριασμό της Γερμανίας. Το συγκεκριμένο ιδεολογικό ρεύμα διαπέρασε όλη την Ευρώπη, και αφού άλλαξε ριζικά την φυσιογνωμία της την οδήγησε σε μία σφοδρή σύγκρουση την οποία έχασε. Ο Φασισμός, σε στρατιωτικό επίπεδο, αποδείχτηκε ένας πολύ δύσκολος αντίπαλος και για αυτό εκείνοι που τον καθυπόταξαν προσπάθησαν να τον πετάξουν στον σκουπιδοτενεκέ της ιστορίας με πολλές μεθόδους, μια εκ των οποίων ήταν και η δαιμονοποίηση του. Όμως με το να καταδικάζεις ισοπεδωτικά μια κατάσταση δεν σου επιτρέπει να καταλάβεις πως ένας μπογιατζής κατάφερε να αιματοκυλήσει ολόκληρη την Ευρώπη (χόμπι του Φύρερ αποτελούσε η ζωγραφική). Επιπλέον και σημαντικότερο δεν σου επιτρέπει να καταλάβεις πότε η σκύλα που τον γέννησε θα είναι πάλι έγκυος.

Θέλουμε, δε θέλουμε η ακροδεξιά είναι παρούσα στην Ελλάδα του 2012. Η αναφορά μου δεν έχει να κάνει με το ΛΑΟΣ, καθώς αυτό δεν αποτελεί παρά μια συνιστώσα του συστήματος που χρεοκοπεί. Το ΛΑΟΣ δεν θα είχε υπάρξει ποτέ αν ο Καραμανλής δεν είχε διαγράψει τον Καρατζαφέρη το 2000. Ο τελευταίος ήταν για χρόνια ένας από τους βασικούς κομματάρχες της Νέας Δημοκρατίας στην Αττική που με όπλο τον λαϊκισμό συσπείρωνε ένα μεγάλο αριθμό ψηφοφόρων. Όταν βρέθηκε έξω από το μαντρί χρησιμοποίησε ευφυώς κάθε θεμιτό και αθέμιτο μέσο για να αναδείξει εαυτόν σε παράγοντα του πολιτικού συστήματος και τα κατάφερε. Όντας λοιπόν εντός συστήματος, επεδίωκε συμμετοχή και όχι ανατροπή και έτσι όταν ήρθε η κρίσιμη ώρα επέλεξε τον δρόμο της καθεστωτικής ακροδεξιάς. Τον δρόμο του ρεαλισμού που περπάτησαν πριν από αυτόν ο Τσολάκογλου και ο Θεόδωρος Πάγκαλος ο πρεσβύτερος, αμφότεροι υψηλόβαθμοι στρατιωτικοί που έστερξαν να συνεργαστούν με τις δυνάμεις κατοχής. Πέραν όμως της καθεστωτικής ακροδεξιάς υπάρχει και μια πιο γνήσια και πιο ρομαντική εκδοχή της. Στα μέσα του 1941 ο κυπριακής καταγωγής συνταγματάρχης Γρίβας, που είχε διακριθεί στη Μικρά Ασία και στην Πίνδο, ίδρυσε μια αντιστασιακή ομάδα, την «Χ». Αν και ολιγάριθμη, ο μεγάλος αριθμός αξιωματικών που είχε στις τάξεις της, την έκαναν ιδιαίτερα αξιόμαχη. Το βασικό χαρακτηριστικό της «Χ» ήταν η ακραιφνής εθνικιστική ιδεολογία που έκανε τα μέλη της να βλέπουν την αριστερή αντίσταση, που σαφώς υπερτερούσε, σαν εχθρό σημαντικότερο ακόμα και από τους Γερμανούς. Ο Γρίβας δεν ήταν προδότης, ήταν ένας άλλο άνθρωπος που παρασυρμένος από τις ιδέες του κατέληξε να μπερδέψει το μέσο με το σκοπό και έτσι στις 3 Δεκεμβρίου του 1944 ήταν τα μέλη της οργάνωσης του υπεράσπισαν με σφαίρες το κτίριο του σημερινού κοινοβουλίου από τους δεκάδες χιλιάδες Αθηναίους που συμμετείχαν στο συλλαλητήριο του ΕΑΜ. Με άλλα λόγια ο Γρίβας, που αργότερα πρωτοστάτησε στον αντιαποικιακό αγώνα των Κυπρίων, άφησε τις εμμονές του να μεταφραστούν στις φρικαλεότητες για τις οποίες  μίλησε αιώνες πριν ο Βολταίρος. Γιατί ο Γρίβας δεν μπορούσε με τίποτα να καταλάβει το νόημα του άλλου ρητού του Γάλλου διαφωτιστή που λέει πως «όσο και αν διαφωνώ με αυτά που λες, θα αγωνίζομαι μέχρι θανάτου για το δικαίωμα σου να τα λες».

Αν ο Καρατζαφέρης θυμίζει κάτι από τον Θεόδωρο Πάγκαλο τον πρεσβύτερο (παππού του σημερινού αντιπροέδρου και πρώτος Έλληνας δικτάτορας) τότε η «Χ» μπορεί να βρει το σύγχρονο ανάλογο της στην Χρυσή Αυγή. Η οργάνωση που αυτοχαρακτηρίζεται ως εθνικιστική ήταν για χρόνια στο περιθώριο της πολιτικής ζωής μη έχοντας να επιδείξει σχεδόν τίποτα και κατάφερε να αποσπάσει κάποια αρνητική προσοχή  εξαιτίας της υπόθεσης Κουσουρή. Η γκετοποίηση πολλών κεντρικών περιοχών της πρωτεύουσας και η συνακόλουθη αδιαφορία της πολιτείας  για το υπαρκτό πρόβλημα της λαθρομετανάστευσης έχει οδηγήσει πολλούς από τους τελευταίους Έλληνες του κέντρου στην αγκαλιά των Χρυσαυγιτών. Οι τελευταίοι, σε αντίθεση με την Αριστερά που αρνείται να συζητήσει επί της ουσίας το πρόβλημα , προσφέρουν με το λόγο και τα έργα τους στους κατοίκους μια απτή «λύση». Η Χρυσή Αυγή προτείνει και εφαρμόζει την αριστερής εμπνεύσεως μέθοδο της αυτοοργάνωσης. Στρατολογεί και οργανώνει επιτροπές κατοίκων που αποσκοπούν στην επανάκτηση, όπως χαρακτηριστικά λένε, των δρόμων και των πλατειών από τους ξένους εισβολείς. Η δράση τους είχε αποτέλεσμα και στις πρόσφατες δημοτικές εκλογές απέσπασαν το 5,3% των ψήφων της πρωτεύουσας, μάλιστα στις περιοχές πέριξ του Αγίου Παντελεήμονα τα ποσοστά τους άγγιξε το 20%. Αυτές οι επιτυχίες έχουν κάνει τη Χρυσή Αυγή να περάσει από την εποχή της εκλογικής απεργίας στην εποχή που ο αντικειμενικός της σκοπός είναι η είσοδος στο κοινοβούλιο ή κ(υ)νοβούλιο όπως συχνά αρέσκεται να αναφέρεται σε αυτό.

Η Χρυσή Αυγή, όπως ο Γρίβας το 1941, αποκηρύσσει το προδοτικό για το έθνος μνημόνιο. Οι άνθρωποι της, όπως ο Χίτλερ  τη δεκαετία του ’20, καταδικάζουν το δυσβάσταχτο χρέος και καλούν το λαό να συσπειρωθεί πίσω από την «εθνική αντίσταση» που αυτοί εκπροσωπούν. Για τους Ναζί υπεύθυνοι για τα δεινά της Γερμανίας ήταν οι Εβραίοι, για την Χρυσή Αυγή τόσο το μνημόνιο, όσο και ο πληθωρισμός μεταναστών που μας χαρακτηρίζει είναι αποτέλεσμα μιας καλοσχεδιασμένης συνομωσίας των Αμερικανοσιωνιστών. Δηλαδή αν έρθει η Χρυσή Αυγή στα πράγματα τι θα γίνει; Θα πολεμήσει το Ισραήλ; Μάλλον όχι, όπως ακριβώς το Άουσβιτς δεν φιλοξένησε πότε κανένα μέλος της οικογένειας Ρότσιλντ, έτσι πάλι θα την πληρώσουν οι πιο εύκολοι και μαλακοί στόχοι, δηλαδή οι χιλιάδες των κατατρεγμένων που με τον έναν ή τον άλλο τρόπο κατέληξαν στην χώρα του …Ξένιου Δία

Όμως για να βάλουμε τα πράγματα στη σωστή πολιτική τους βάση η Χρυσή Αυγή δεν πρόκειται να έρθει στα πράγματα. Το πλέον αισιόδοξο σενάριο που αναπαράγουν τα στελέχη της θέλει την καταγραφή της οργάνωσης στις επόμενες εκλογές κυρίως μέσω της οικειοποίησης της εκλογικής βάσης του ΛΑΟΣ στα μεγάλα αστικά κέντρα. Το κατά πόσο αυτό είναι επιτεύξιμο ή όχι μένει να το δούμε, αυτό που όμως μπορούμε ήδη να διακρίνουμε είναι η αισιοδοξία των ανθρώπων της οπως αυτή αποκαλύπεται από τη συχνή αναφορά σε διάφορες κρυφές, πλην θετικές για αυτούς, δημοσκοπήσεις. Η εθνικιστική οργάνωση εισπράττει αυτά τα αποτελέσματα ως επιβράβευση του δίκαιου αγώνα ενάντια σε όλους και όλα. Μην έχετε την παραμικρή αμφιβολία πως το μεγαλύτερο μέρος των νεαρών μελών της Χρυσής Αυγής έχουν αγνά κίνητρα και πιστεύουν πως υπηρετούν έναν ανώτερο σκοπό. Μόνο κάποιος ιδεολόγος θα τολμούσε να υιοθετήσει μια ταυτότητα που δεν ακούγεται καθόλου καλά στο μέσο Έλληνα. Μόνο ένας ιδεολόγος θα τολμούσε να εκθέσει τον εαυτό σε εξορμήσεις προπαγανδιστικού υλικού σε «εχθρικά» περιβάλλοντα. Μόνο ένας ιδεολόγος θα προτιμούσε να υπηρετεί σαν καταδρομέας στα Ίμια αντί να φτιάχνει καφέδες στο Πεντάγωνο. Τέλος, μόνο ένας ιδεολόγος θα έπαιρνε μέρος σε μια προσπάθεια που έχει δαιμονοποιηθεί από το σύνολο του λεγόμενου έγκριτου τύπου. Η σημερινή Χρυσή Αυγή σε μεγάλο βαθμό δεν είναι παρά  κατασπατάληση και διαφθορά υγιών δυνάμενων.

Αλλά ας γυρίσουμε στις θετικές για τους ακραίους Εθνικιστές δημοσκοπήσεις. Είναι οι ίδιες μετρήσεις που δείχνουν ότι το άθροισμα των δυνάμεων της Αριστεράς ξεπερνά τον δικομματισμό. Με άλλα λόγια βρισκόμαστε ενώπιον μιας ιδιότυπης επανάληψης του πολιτικού σκηνικού της Ελλάδας του 1944, όταν δηλαδή είχαμε μια ισχυρή, πλην άπειρη Αριστερά, μια μισαλλόδοξη περιθωριακή Ακροδεξιά και μια ξενόδουλη κυβέρνηση αστών της περασμένης εποχής. Το να αφήσουμε λοιπόν το εκρηκτικό μίγμα να εξελιχθεί και να εκραγεί με τον τρόπο που έγινε πριν 70 χρόνια θα ήταν ένα ολέθριο λάθος. Δείτε όμως κάποιες παράξενες ομοιότητες, η Χρυσή Αυγή, καίτοι αντιμνημονιακή σνομπάρει τόσο τους «Αγανακτισμένους» όσο και τις μεγάλες απεργίες ενώ αντίθετα προτιμά να οργανώνεται πίσω από κάστρα σε περιοχές σαν τον Άγιο Παντελεήμονα. Αναλόγως, η ομάδα του Γρίβα παρά την αντικατοχική της στόχευση αντί να χτυπά τους Γερμανούς σε όλη την Ελλάδα όπως ο ΕΛΑΣ περιόρισε τη δράση του στην περιοχή του Θησείου όπου και έχτισε ένα ισχυρό προπύργιο. Η Χρυσή Αυγή, όπως ακριβώς έκανε η «Χ» από την άνοιξη του 1944, αφιερώνει μεγάλο μέρος της ρητορικής της στην συκοφάντηση της Αριστεράς που κάθε άλλο παρά αλάνθαστη ήταν και είναι. Οι εθνικιστές, είτε συνειδητά, είτε ασυνείδητα, μπορούν να αποτελέσουν μια χρυσή εφεδρεία για το σύστημα που χαροπαλεύει δίχως ελπίδα ανάνηψης. Και αυτό γιατί ο λόγος της Χρυσής Αυγής κρύβει μέσα του τον σπόρο της διχόνοιας και του διχασμού. Η Χρυσή Αυγή είναι ένα λάθος, είναι μια κάλπικη αντιμνημονιακή επιλογή που όμως δεν θα ανατραπεί από γελοίες αντιδιαδηλώσεις. Οι προαναφερθείσες το μόνο που κάνουν είναι να  ενισχύουν τον μύθο που έχουν πλάσει για τον εαυτό τους οι εθνικιστές, τον μύθο δηλαδή της γνήσιας εθνικής αντίστασης που όλοι τη πολεμάνε. Η αντικαθεστωτική ακροδεξιά θα ανακοπεί αποφασιστικά μόνο όταν οι αυτοαποκαλούμενες υγιείς δημοκρατικές δυνάμεις συνασπιστούν πίσω από μια βιώσιμη εναλλακτική πολιτική πρόταση που θα απαντά στις ανάγκες των καιρών.

Τα λέμε (ελπίζω) την επόμενη εβδομάδα

Βολταίρος

 

Advertisements
This entry was posted in Uncategorized and tagged , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , . Bookmark the permalink.

One Response to Ο Βολταίρος κάποτε είπε…

  1. Παράθεμα: Ο Τζωρτζ Όργουελ κάποτε είπε… | Cogito Ergo Sum

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s