Ο Μαρκήσιος του Βωβενάργκ κάποτε είπε…

Οι άνθρωποι είναι πρόθυμοι να βοηθήσουν όσο δεν έχουν την δυνατότητα να το κάνουν!

«Η αλληλεγγύη είναι το όπλο μας» και «η αλληλεγγύη είναι το όπλο των λαών» είναι δύο από τα γνωστά σουξέ του αναρχικού και κομουνιστικού χώρου αντίστοιχα. Αναπαράγονται πολύ συχνά σε τοίχους, λινάτσες, πλακάτ, τρικάκια και προκηρύξεις. Πόση όμως αλήθεια περιέχουν; Είναι ή όχι οι «σύντροφοι» φορείς συντροφικότητας; Δεν μπορώ να πω με σιγουριά, αλλά μπορώ να πιστοποιήσω τη μεγάλη ταχύτητα με την οποία διαλύονται τα μπλοκ των θιασωτών της «απόλυτης ελευθέριας» μόλις ξεκινήσουν τα λεγόμενα μπάχαλα. Οι παροικούντες την Ιερουσαλήμ (Εξάρχεια) ξέρουν καλά πως όταν πέσουν τα πρώτα δακρυγόνα το τελευταίο που επικρατεί στις εν λόγω ομάδες είναι η λογική της φάλαγγας που πίπτει αλλά δεν παραδίνεται. Ο καθένας τρέχει προς όπου μπορεί για να πάρει μια ανάσα και να βρεθεί κάπου από όπου θα μπορεί να εκτοξεύει κοσμητικά επίθετα στον «εχθρό» χωρίς τον κίνδυνο της σύλληψης.* Υπό αυτές τις συνθήκες, που της παρακολούθησα απο κοντά για πρώτη φορά το καλοκαίρι του 2003 στη Θεσσαλονίκη,  συναισθήματα του τύπου «κανένας σύντροφος στα χέρια του κράτους» καταρρέουν μπροστά στο ένστικτο επιβίωσης που προστάζει το αθάνατο καπιταλιστικό πρόταγμα «εις οιωνός άριστος αμύνεσθαι περί …πάρτης».

Και μιας και αναφέρθηκα στο 2003, υπενθυμίζω πως εκείνη ακριβώς τη χρονιά επέλεξαν οι «φονιάδες των λαών» να εισβάλλουν στο Ιράκ. Λίγες μέρες λοιπόν πριν οι ιέρακες της Ουάσιγκτον προχωρήσουν στην υλοποίηση των ιμπεριαλιστικών τους σχεδίων θυμάμαι εταίρο ορθόδοξο σύντροφο να μου εκμυστηρεύεται πως το Κόμμα είναι έτοιμο να αντιδράσει με το που θα πέσει η πρώτη βόμβα. Ο λόγος του συντρόφου, που τουλάχιστον μέχρι το 2007 είχε καλή εξέλιξη στην κομματική γραφειοκρατία, αποδείχθηκε δέσμευση και έτσι ο λαός των Αθηνών εκδήλωσε έμπρακτα την αλληλεγγύη στους εν Βαγδάτη αδελφούς με την επί τριήμερον ειρηνική συνάθροιση έμπροσθεν της Πρεσβείας. Μετά την παρέλευση 72 ωρών μάλλον θα κουραστήκαμε και έτσι αποφασίσαμε να γυρίσουμε στα καθιερωμένα. Για κάποιο ανεξήγητο λόγο όμως, τα Β-52 συνέχιζαν να υπερίπτανται της ιρακινής επικράτειας, και επειδή οι χειριστές τους σεβόντουσαν τα ισλαμικά ήθη δεν προσέφεραν στους ιθαγενείς αλκοολούχα σφηνάκια, αντίθετα περιορίστηκαν στις καθαρές (και ενίοτε έξυπνες) μπόμπες. Με απλά λόγια, η συγκεκριμένη αλληλεγγύη (που η κολοβή παρουσία της ήταν οπωσδήποτε προτιμότερη από την απουσία της), δεν απέδωσε τίποτα και μάλλον ήταν για εσωτερική κατανάλωση. Απόδειξη το γεγονός ότι οι Ιρακινοί, όπως έμαθα από πρώτο χέρι πέρσι στη Δαμασκό, ελάχιστα γνώριζαν για την αθηναϊκή αλληλεγγύη.

Αλλά ας έρθουμε στο σήμερα. Όλοι λίγο πολύ θα έχουμε ακούσει για την απεργία των Χαλυβουργών. Όλοι λίγο πολύ έχουμε εκφράσει την αλληλεγγύη μας στον αγώνα τους που στοχεύει στην ανάκληση αριθμού απολύσεων και την επιβολή ελαστικών και φτηνών μορφών εργασίας. Ψηφίσματα από δεκάδες συλλογικότητες φιλοξενούνται στο κεντρικό του indymedia και εκατοντάδες άρθρα έχουν γραφτεί στο διαδίκτυο που κατά κανόνα διατυμπανίζουν ότι ενδεχόμενη νίκη τους θα είναι νίκη όλων μας. Αλλά αλήθεια πόσο μπορεί να βοηθήσει ένα ψήφισμα από το Κίεβο ή οι παρούσες γραμμές από το Εδιμβούργο; Θα μου πείτε καλύτερα από το τίποτα και θα συμφωνήσω αλλά υπάρχουν κάποιοι που κατά τεκμήριο έχουν περισσότερο ειδικό βάρος από κάποιους άλλους και δυστυχώς, τουλάχιστον μέχρι τώρα, δεν έχουν αποδειχτεί πολύ δραστήριοι.

Πρώτοι και καλύτεροι οι συνάδελφοι των Χαλυβουργών του Ασπροπύργου που απασχολούνται στο Βόλο. Οι τελευτάιοι όταν ξεκίνησε η απεργία επέλεξαν να συμφωνήσουν με την πρόταση της εργοδοσίας. Πολλοί λόγοι μπορούν να δικαιολογήσουν τη στάση τους**, αλλά αυτό που δεν καταλαβαίνω είναι γιατί ενώ φουντώνει το κίνημα αλληλεγγύης οι συγκεκριμένοι κύριοι και κυρίες δεν αλλάζουν στάση. Αν οι εργάτες του Ασπροπύργου συνεδριάζουν ανά τακτά χρονικά διαστήματα για να επαναπροσδιορίσουν τη στάση τους γιατί να μην κάνουν κάτι ανάλογο και οι Βολιώτες; Γιατί δηλαδή πρέπει η αλλαγή στάσης να είναι αποκλειστικά αλλαγή επί το συντηρητικότερο; Είναι δίκαιος ο αντίλογος που λέει, συμφωνώντας με τον φτωχό και φιλάσθενο ευγενή του Βωβενάργκ,  πως κάτι τέτοιο δεν είναι εύκολο, αλλά ακριβώς για αυτό το λόγο θα έκανε τη διαφορά. Δεν είναι μόνο δύσκολο, είναι ηθικό και πάνω από όλα είναι «επικίνδυνο».

Βέβαια εκτός από τους Βολιώτες εξίσου «συνένοχοι» είναι και οι εργάτες των άλλων δύο εργοστασίων χάλυβα στον Ασπρόπυργο. Αν ισχύει το επιχείρημα των απεργών που λένε ότι ο Μάνεσης λειτουργεί σαν λαγός των άλλων βιομηχάνων, γιατί τότε αυτοί που θα θιγούν πολύ σύντομα δεν βγαίνουν στην αντεπίθεση μια ώρα αρχύτερα με τουλάχιστον συμβολικές 24ωρες κλαδικές απεργίες; «Συνένοχη» επίσης είναι η ΓΣΕΕ που δεν αναδεικνύει περισσότερο επιθετικά το θέμα. Βέβαια οι προσδοκίες από τη σημερινή ΓΣΕΕ είναι δικαιολογημένα μειωμένες, όμως και το ταξικό ΠΑΜΕ, που ειρήσθω εν παρόδω έχει μεγάλη επιρροή στο σωματείο των Χαλυβουργών, δεν έχει κάνει ακόμα το κάτι παραπάνω. Τέλος η κοινοβουλευτική αριστερά, αν και ρητορικά στέκεται στο ύψος των περιστάσεων, αδυνατεί όχι μόνο να παράγει τα αναγκαία αποτελέσματα αλλά και να αντλήσει το απαραίτητα διδάγματα. Πως αλλιώς μπορεί να εξηγηθεί οι ξεχωριστές επισκέψεις Τσίπρα και Παπαρήγα στους απεργούς της πρωτοχρονιάς; Πως αλλιώς μπορεί να εξηγηθεί ότι ΚΚΕ και ΣΥΡΙΖΑ εφαρμόζουν  τα μέτρα που καταγγέλλουν στις δικές τους εταιρείες (902 και Ράδιο Κόκκινο αντίστοιχα)***. Μάλλον, όπως σοφά πάλι έλεγε ο φτωχός Μαρκήσιος, ένας άνθρωπος που είναι γεννημένος να υπακούει, θα υπακούει ακόμα και επάνω στον θρόνο!

Παραδείγματα απουσίας σημαντικής αλληλεγγύης υπάρχουν πολλά στις μέρες μας. Δείτε για παράδειγμα πως μεταχειρίζονται τους εργαζομένους του ALTER οι συνάδελφοι τους. Δείτε πόσο πολύ υπερασπίστηκαν οι δημόσιοι υπάλληλοι τους έφεδρους συναδέλφους τους. Ο ραγιαδισμός είναι πολύ ισχυρός κακά τα ψέματα, αλλά όταν βλέπω τον Μπεγλίτη να καταγγέλλει τα «διαπλεκόμενα» μπορώ να διακρίνω το πανικό που διέπει τους πολιτικούς νάνους της εξουσίας και έτσι συνεχίζω να ελπίζω (από απόσταση ασφαλείας πάντα) στην επίσπευση του τυχαίου γεγονότος που θα συμπαρασύρει τα πάντα. Και αν αυτό είναι η νίκη της απεργίας των Χαλυβουργών, τόσο το καλύτερο.

ΥΓ: Για την απεργία αυτή καθεαυτή και την αλληλεγγύη των μικρών μπορείτε να μάθετε περισσότερα παρακολουθώντας το ακόλουθο μικρό δεκάλεπτο βίντεο.

* Φυσικά κάποιοι είναι ατζαμήδες ή άπειροι και για αυτό κάθε τρεις και λίγο το indymedia πρέπει να καλεί σε συγκεντρώσεις Αλληλεγγύης έξω από την Ευελπίδων.

** Για παράδειγμα όσοι δουλεύουν στον Ασπρόπυργο είναι αναγνωρισμένοι ως υπάλληλοι, ενώ όσοι απασχολούνται στο Βόλο θεωρούνται εργατοτεχνήτες. Σε περίπτωση λοιπόν απόλυσης οι δεύτεροι θα λάβουν σημαντικά μικρότερη αποζημίωση από τους πρώτους.

** Είναι χαρακτηριστικό πως το ΚΚΕ προχώρησε σε άλλες 4 απολύσεις στον 902 λίγες ώρες μετά την επίσκεψη Παπαρήγα στους Χαλυβουργούς. 

Τα λέμε (ελπίζω) την επόμενη Δευτέρα

Μαρκήσιος του Βωβενάργκ

Advertisements
This entry was posted in Uncategorized and tagged , , , , , , , , , , , , , , , , , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s