Ο Όσκαρ Ουάιλντ κάποτε είπε…

Μια ιδέα που δεν είναι επικίνδυνη, δεν αξίζει καθόλου να λέγεται ιδέα!

Ένα βροχερό απόγευμα σε πρόσφατο χρόνο έλαβε χώρα μια συζήτηση «ακαδημαϊκού» επιπέδου. Για τους μη παροικούντες την Ιερουσαλήμ, βασικό συστατικό των εν λόγω εκδηλώσεων είναι η επί βδομάδων προετοιμασία του ομιλητή ώστε να μην δώσει δικαίωμα στο υποψιασμένο κοινό του (συρφετός από ξερόλες) να τον φέρει σε δύσκολη θέση και να κάνει έτσι την ομιλία ενδιαφέρουσα. Η συγκεκριμένη εκδήλωση με θέμα κάτι για την Αραβική Άνοιξη (έτσι για αλλαγή) χωρίς δυστυχώς να ξεφύγει από τις πολιτικά ορθές βαρετές νόρμες ακούσια εμπεριείχε κάτι το διαφορετικό.

Κατά την αγόρευση του ο speaker αναφέρθηκε στο πως οριοθετείται θεωρητικά η έννοια της επανάστασης. Ο τύπος διέκρινε μεταξύ επαναστατικού αποτελέσματος και επαναστατικής κατάστασης. Στην πρώτη περίπτωση έχουμε ριζική αλλαγή του status quo ενώ στη δεύτερη πάλη προς την ανατροπή του. Η συγκεκριμένη πάλη πραγματώνεται με την διαμάχη δύο ομάδων (καθεστωτικών / αντικαθεστωτικών), διαμάχη που ξεπερνά τα παραδοσιακά όρια της πολιτικής άμιλλας διότι οι διεκδικητές του θρόνου χαρακτηρίζονται και χωρίζονται από τις ριζικά διαφορετικές αντιλήψεις που έχουν για τα τεκταινόμενα. Σε αυτή την αναφορά βγήκα από το λήθαργο καθώς το εν λόγω μοντέλο ταιριάζει γάντι στην μικρή μας Ελλάδα. Μπορεί να μην έχουμε φτάσει στο επίπεδο της Συρίας, όπου οι άνθρωποι είναι κυριολεκτικά χωρισμένοι σε δύο στρατόπεδα ενημέρωσης, αλλά ποιος διαφωνεί στο ότι είμαστε μοιρασμένοι σε εκείνους που (έστω και σιωπηρά) πιστεύουν στο μονόδρομο του μνημονίου και σε αυτούς που ισχυρίζονται πως πάση θυσία πρέπει να απεμπλακούμε από αυτό.

Αν παρακολουθήσει κανείς τον πρόσφατο τηλεοπτικό διάλογο μεταξύ του Μπογιόπουλου και του Αργύρη γίνεται άμεσα κοινωνός του πολιτικού δυισμού που μας περιβάλλει. Ο ιδιαίτερα ευφυής και διαβασμένος δημοσιογράφος του «Ριζοσπάστη» εκθέτει γλαφυρά τη μονομέρεια της λύσης που προωθεί η κυβέρνηση και ακολούθως εξηγεί πειστικότατα γιατί ο κόσμος έχει δίκιο να αγανακτεί. Ο κυβερνητικός βουλευτής Αργύρης, μην μπορώντας να αντικρούσει τα επιχειρήματα του συνομιλητή του, επικαλείται απλά ότι δεν υπάρχει άλλη λύση πέραν αυτής που εφαρμόζεται και ζητά μάταια από τον Μπογιόπουλο ολοκληρωμένη εναλλακτική.

Η ανάγνωση της πραγματικότητας από τον Αργύρη δεν είναι καινούργια, αντιθέτως είναι όσο παλιά είναι ο άνθρωπος. Είναι η ανάγνωση ενός συντηρητικού ανθρώπου, εκείνου δηλαδή που όπως εύστοχα είπε ο Αμερικανός Έλμπερτ Χάμπαρτ είναι πολύ δειλός για να πολεμήσει και πολύ παχύς για να τρέξει. Με άλλα λόγια, κανένας δεν γεννιέται δοσίλογος, άλλα αν κιοτέψουμε τη δύσκολη στιγμή όλοι μπορούμε να γίνουμε. Για την ιστορία υπενθυμίζω, πως ο στρατηγός και κατοχικός πρωθυπουργός Τσολάκογλου είχε δώσει τον ίδιο όρκο με τον Παύλο Μελά. Και για να είμαστε και δίκαιοι, όταν το 1941 ο Τσολάκογλου συνθηκολογούσε με τους Γερμανούς μπορεί ενδεχομένως να το έκανε από καλές προθέσεις, μπορεί ενδεχομένως να πίστευε ότι έσωζε τη χώρα. Αυτό σε καμία περίπτωση δεν τον απαλλάσσει από το έγκλημα της προδοσίας. Υπό αυτό το πρίσμα, το να χρεώνει κανείς δοσιλογισμό στους συγκεκριμένους κυβερνήτες δεν αποτελεί ύβρη, αλλά πολιτικό χαρακτηρισμό.

Όμως, όπως πολύ σωστά θα πουν οι σιωπηλοί υποστηρικτές του σωτήρα Παπανδρέου, το ιστορικό δηλαδή ανάλογο του μέρους των ελληνικών κοινωνιών που αποδέχτηκαν τη Γερμανική κατοχή και την απριλιανή δικτατορία, «δεν υπάρχει εναλλακτική». Όσο και αν δεν αρέσει σε μερικούς, είναι αλήθεια πως τα αντιμνημονιακά επιχειρήματα δεν συνοδεύονται από μια προοπτική. Λείπει αυτό που θα εμπνεύσει, λείπει αυτό που θα κάνει την κυβέρνηση να σταματήσει το σωτήριο έργο της, λείπει αυτό που στη θέα του το καθεστώς θα φοβηθεί και θα κρίνει πως είναι η ώρα να αποσυρθεί, λείπει δηλαδή ότι αντιπροσωπεύει τον κίνδυνο κατά τα μέτρα και τα σταθμά του Ουάιντ, λείπει η ΙΔΕΑ.

Σε αυτό το σημείο δικαιούστε να ρωτήσετε αν έχω εγώ να προσφέρω κάτι ουσιαστικό. Η απάντηση είναι αρνητική αλλά όπως λέει ο Γάλλος ποιητής Πωλ Κλωντελ, τίποτε δεν είναι πιο επικίνδυνο από μια ιδέα, όταν δεν την έχει κανείς. Με άλλα λόγια αισιοδοξία δίοτι η Ιστορία είναι αδύνατο να τελειώσει!

Τα λέμε μετά από δύο εβδομάδες

Όσκαρ Ουάιλντ

Advertisements
This entry was posted in Uncategorized and tagged , , , , , , , , , , , , , , , , , . Bookmark the permalink.

One Response to Ο Όσκαρ Ουάιλντ κάποτε είπε…

  1. Ο/Η wefwwe λέει:

    καινουργιο blog αλανι???

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s